من اولین بار ۱۷ سالگی در جمع رقصیدم. قبل اون هم یک سال در تنهایی می‌رقصیدم. همیشه یک شرم و خجالتی داشتم که دلیلش پدرم بود. هیچوقت نمی‌ذاشت جایی برقصم حتی وقتی نبود چون فکر می‌کردم یکی هست که می‌ره بهش می‌گه و یهو تو نوجوانی دیدم انقدر با بدنم غریبم و ازش خجالت می‌کسم که نمی‌تونم برقصم. همون موقع‌ها هم یه سریال هندی با دانیال دیدیم. خیلی فشنگ می‌رقصیدن و انگار آزاد بودن. چیزی که من نبودم. فکر می‌کنم اونجا یه صدایی توی ذهنم گفت ببین چقدر قشنگه؟ که با بدن خودشون راحتن؟ و سعی کردم با اون احساس بد مقابله کنم.

دردِ پریود هست اما خودش نه.

کاش همین الان یک کیلو مرغ سوخاری داشتم😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

اومد با لگد.

لعنت به ۲ آذر ۹۶. لعنت به بیمارستان اردیبهشت که ۴ ساله داره می‌گه دو ماه دیگه عمل می‌کنیم. سه ماه دیگه عمل می‌کنیم.

کاش می‌تونستم جای خودم رو باهاش عوض کنم و بهش چیزی نشه. کاش برای من اتفاق می‌افتاد.

مسخره‌ی پدرشون هستیم.

حالا می‌دونم گند زدم و کلا امیدی ندارم بهش، اما حداقل اونموقع می‌دونم که یک چیز نیمه‌تموم، برام تموم و جمع شده.

اومدم دکتر چون دوباره مریض شدم. کاش می‌مردم اما مریضی و دکتر دوباره نه واقعا.

خوابم میاد اما بیدار موندم کالاف رو آپدیت کنم بعد از ۸۳۷۴ سال بازی کنم.

دلم برای بی‌دغدغه بودن و تایرآپ کردن و این‌ها تنگ شده. قدیما بتل پس نهایتا ۲۰۰ بود. لاکی دراو رو فول می‌زدی می‌شد یک تومن. خوش می‌گذشت حتی اگه گاهی سی‌پی می‌خریدی. الان برم تو بازی، این بلاد کفری‌های مرفه رو ببینم بدتر باید برم زیر پتو گریه کنم چون عذاب وجدان دارم که مریض شدم و مجبور شدم برم دکتر. بعد اینا انقدر راحت خرج بازی می‌کنن.

گلوم درد می‌کنه. لعنت به این خراب‌شده که حتی پایین اومدن سیستم ایمنی بدنم و مریض شدنم هم تقصیر ایناست.

انقدر نرفتم تو اکانت که یادم نمیاد آخرین بار دست کی بوده و کی soldier بتل رویال رو عوض کرده.

این ۲۲۰تا سی‌پی از کجا اومده؟

احساس می‌کنم تو لباس زمستونی قدیمی، پول پیدا کردم.

با دوستم از خونه‌ی دوستش اومدیم خونه خودشون و رفت کارت شناسایی بیاره. بعدش بریم دنبال اون یکی دوستمون که بعدش بریم دانشگاه.