اعتیاد تموم شد. مبارکم باشه. (باورم ممی‌شه انقدر زود)

می‌دونید وقت چیه؟ وقت ارزشیابی اساتیدددد.

من و استاد اعتیاد:

کاری سرت بیارم اسمت بره اَ یادت.

(هیچی نمی‌شه حداقل دلم خنک می‌شه میانگینش پایین میاد.)

"من نمی‌تونم به این سوال جواب بدم که کی فمنیست شدم. من هرروز یه‌ذره بیشتر فمنیست شدم."

والدین واقعا جالب هستن. طوری با هم بحث می‌کنن انگار بچه‌هاشون دغدغه‌ی اصلی‌شون هستن و اون بحث بخاطر اون‌هاست در صورتی که موضوع فقط خانواده‌ی خودشونه. "مادرم/مادرت. خواهرم/خواهرت. بابات فلان." و از این‌جور حرف‌ها. حالم به هم می‌خوره دیگه.

همه‌ی جزوه‌هام کاملن فقط جزوه‌ی بهداشت روانی کامل نیست. اون رو هم که بنویسم وقت خوندنه. این ترم هم باید معدلم از ترم پیش بالاتر بشه اما برخلاف ترم‌های قبل جایزه‌ای نداریم. همین که می‌خوام گوشی عوض کنم عذاب وجدانش برای هفتاد پُشتم بسه.

هی می‌خوام برم تو یه برنامه‌ای یادم می‌افته ۸۰ درصد اپ‌ها رو پاک کردم گوشیم سبک شه هنگ نکنه.

نور، صدا، بوی زیاد واقعا آزارم می‌ده. مغزم داره می‌ترکه.

۹ روزه پریودم. نهایتش ۵ روزه بود و الان نمی‌دونم چیکار کنم. دکتر زنان میلیارد میلیارد هم بدن نمی‌رم دیگه. یک بار در عمرم رفتم کافی بود. به نظرم یا خودش بس کنه یا در لحظه بمیرم.

چطور ممکنه؟ حتی تیکه‌ی سفید وسط سرش هم شبیه همدیگه‌ست.

هر تعریف از الهام زال و سحر صنیعی، یک تیر به اعصاب من.

#Quote

بنویس ما برای خودمان کسی بودیم، وطنی داشتیم، آبرویی داشتیم. آره بنویس ما آرمان‌هایی داشتیم، سر پرشوری داشتیم، وگرنه اینجور نابود نمی‌شدیم.

تماماً مخصوص- عباس معروفی

«وقتی مردم از بالا تا پایین مطلقاً سرشان نمی‌شود عاقبت‌اندیشی یعنی چه، و اول می‌گویند فعلاً این را یله کن تا بعد خدا کریم است می‌بینی که جز تداوم و تشدید ظلم حاصلی نمی‌برند.»

فکر می‌کنم کسی که باید، می‌فهمه و کسی که نخواد بفهمه هر کاری کنی نمی‌فهمه. بحث و دعوا کردن بی‌فایده‌ست.

آخرین وضعیت ایلام بدین شرح است. از تمام استان‌هایی که در این مدت خفه‌خون گرفته‌اند سرکوبگر روانه ایلام شده. آمار بازداشتی‌ها از ۲۰۰ نفر عبور کرده و از افراد گمنام آماری در دسترس نیست. کوچک‌ترین بازداشتی ۱۴ سال سن دارد. تمام زخمی‌های بیمارستان امام ایلام ربوده و به مکان نامعلومی انتقال داده شده‌اند.