این روزا سیمباام. اعصاب و حوصله ندارم.

سیمبا رو میزنم زیر بغلم میرم اصلاً.

خیلی قلبم شکسته و یادم نمیره واقعاً.

من که حالا انتظار نداشتم اصلاً ولی خنده‌داره که اینا که انقدر ادعای رفاقتشون میشد، صد دفعه به اکساشون که ریده بودن به سر تاپاشون برگشتن صد دفعه به صد مدل ولی منی که حالا ناراحتیم اونقدرم پرت و بلا هم نبود نه یه پیامی نه هیچی. بعد میگفتم شما ارزش قائل نیستید واسه من میگفتن نهههه وااا فلان. :)))

خلاصه جدی آدم بزرگ میشه و میفهمه نود و هشت درصد ارتباطات همشون تاریخ مصرف دارن و تو بهترین زمان مصرفشون باید حال کنی باهاشون بعدش دیگه بوس بای.

پارسا رو هم میخوام بزنم هم بوسش کنم.

شاید این ۳۱ام بیاید شاید..

واقعاً خوشحالم که این آهنگای دهه ۸۰ ایرانی دارن ترند میشن، دیگه میتونم بدون خجالت گوششون بدم.

یه سال با تارا زندگی کردم و عادت کردم که ۲۴ ساعته پیشم باشه. الان که توی تابستون هرکی خونه‌ی خودشه هر ثانیه دلم براش تنگ میشه.

بعد یه جوری دلم برای خونمون اونجا تنگ شده که همش نشستم عکس و فیلم های اونجا رو نگاه میکنم.
واقعا خیلی عجیبه که اونجا دلم برای خونه ای که توش بزرگ شدم تنگ میشه، اینجا دلم برای خونه ای که خودمون ساختیم.

عشقم تا ابد 🫶🏻 یامیولک

واقعاً شرمسارم از استایل‌هایی که مامانم برام انتخاب میکرد.
پایینم مهاباده بالام اردبیل.
کفشا و جورابا هم که اصلاً واردش نمیشم

بعد مامانمینا همیشه میگن تینا مثلاً از همون ۳ سالگی اینا سر انتخاب لباساش حساس بود و دعوا میکرد که اینو نمیپوشم اونو نمیپوشم. الان میفهمم چرا.

آب قطعه و اسهالم.

ایران فکر کرده منو میتونه زمین بزنه؟

کور خونده! من یه آدم با ibs تو اروپا بودم.

I will need a year of therapy and rest.

داریم با یک برنامه‌ی دقیق میریم حداکثر تعداد کانسپت‌استور و ادا مدا.