حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیل
نِعْمَ الْمَوْلَىٰ وَنِعْمَ النَّصِير
قلم می کنم دستی که؛ تو را قلم بزند!
نویسنده شده ام برای همین روزها..
#موجز_نویس | #نویسنده_ات
#میم_اصانلو | @biseda313
"صدایِ درونم" مدام سفارش می کرد:«هیس! به خودت مسلط باش دختر! » اما من حرف شنوی نداشتم و به وضوح می لرزیدم. چشمهایم بی توجه به حال و روزم، آن طرف خیابان فلوریدا را می پایید و بالاخره "کلاه شاپو" نوید آمدنِ چاووش را داد!
از اینکه هنوز کلاهی هست تا بخاطرم در هوا برقصد، احساس آرامش کردم. صد و هشتاد درجه به عقب برگشتم و فریاد زدم:«سوفیا مُرد!» دوست به اصطلاح صمیمی ام جواب داد:«تروریست های کثیف!» و چند لحظه بعد، جمله ی او تبدیل به شعار دست جمعی شد.
نگاهم به پره هایِ بینی شان افتاد،از شدت نفرت باز و بسته می شدند! جواب دهان پر کنی از دل بر زبانم جاری می شود:«اگر ترور قلب و جانم منظورتان هست،البته که چاووش یک تروریست خبره است!»
در مقابل چشمان بهت زده ی آنها، با دانشگاه "بین المللی فلوریدا" خداحافظی کردم و به سمت منبع اصلی ام حرکت!.. کلاه شاپو را می بینم که هنوز در حال پرواز است؛ خاطرم آسوده می شود.
عرض خیابان را قدم زنان طی می کنم.نظرم به چهره ی مردم و مغازه های اطراف جلب می شود.همان ها بودند! آقای اسمیت با پیپ معروفش،خانم جونز با دامن پلیسه اش اما یک چیز بطرز استثنائی متفاوت بود، من همان نبودم!
"خیابان فلوریدا" مرا وادار به تجدید به خاطرات می کند ؛ خیابانی که تا دیروز با لباس مدرسه ی "سبک غربی" در آن راه میرفتم. سرتاپایم را برانداز می کنم..حالا یک ردای زیبا به تن دارم! از خود می پرسم: «این منم؟!» ناگهان بار بزرگی از دوشم برداشته شد.نفسِ عمیقی کشیدم و زیرلب زمزمه کردم:«سوفیا دیگر تمام شد! آن همه وقتی که صرف خرید، آرایش، درست کردن مو و استایلت کردی، به پایان رسید. سرانجام تو آزاد شدی!»
به پل هوایی می رسم.پاهایم سست می شود و تعادلم بهم می خورد. به نرده ها تکیه می زنم. انگار همین دیروز بود که چاووش از چندپله بالاتر گفت:«سوفیا پارنر! شما را می شناسم..» و من که خوب به گیرایی ظاهرم واقف بودم، دقیقا در همین نقطه، پایین پل، گفتم:«متشکرم،البته که جای تعجب ندارد!» و چاووش درحالی که از پله ها پایین می آمد،خونسردانه گفت:«بله،شما برده ی مُد هستید.یک برده ی معروف! کسی که گروگان ظاهرش شده و برای زندگی در "گران شهرها" روح زنانگی اش را به تاراج گذاشته..»
ماتم برده بود.این غریبه با من حرف می زد؟ سوفیا پارنر!! با تعجب پرسیدم:«شما..شما کی هستید؟» دست در جیبش کرد،کتابی را بیرون آورد و گفت:«این شناسنامه ی من هست! پیش شما امانت بماند.» و بعد با روان نویس یونی پین، چیزی در کتاب نوشت و گفت:«اسم من چاووش و این هم شماره ام! سوالی راجب شناسنامه ام داشتید درخدمتم.. » کتاب را به دستم داد و سریع دور شد.او رفت و من ماندم با جسمی عریان اما آتش گرفته و کتابی داغ که از جیب اورکت او بیرون آمده بود.
با خاطرات گرم می شوم و از پله های پل آرام آرام بالا می روم.پله ی دوم من را یاد روز دوم آشنایی می اندازد.. همان روز که شماره اش را بدون فکر گرفتم و گفتم:«آقای چاووش! شما به من یک توضیح راجب این کتاب بدهکارید!در اسرع وقت..»
پله ی سوم بلندتر از پله ها ی قبل است..از ذهنم می گذرد:«چه ارتباط مرموزی بین پله سوم و دیدار سوم ماست!» روز بلندی که با او <شناسنامه یا قران خوانی> کردیم. روزی که چاووش با صوت پیامبرگونه اش مرا تحت تاثیر قرار داد و بعد هم با معنی قران، به من ثابت کرد که من مروارید خدا هستم و نیاز به صدف دارم. گرچه آن روز سرسختانه از دنیای مد دفاع کردم اما انتهای شب دامن کوتاهم تبدیل دستمال سفره شده بود!
پله های بعدی را دو تا یکی طی کردم؛ درست مثل این یک ماه اخیر و تیک تاک های ساعت چاووش! روزهایی که من برای بار اول احساس کردم به چیزی بیشتر از مسکن های برند و مارک نیاز دارم.. با کشیدن یک آه کوتاه، متوجه زمان حال می شوم.
دلم نمی خواستم بیشتر از این منتظرش بگذارم.. دیشب به من حرفهای عجیبی می زد! هنوز مکالمه ی آخرش در سرم زنگ می خورد :[تمام شب را اشک ریختم..تمام روز را دعا خواندم! و حالا زمان موعود فرا رسیده سوفیا پارنر ؛ اگر تصمیم گرفتی ریحانه ی خدا شوی بیا به همان پل قدیمی و اگر نه، تو را می سپارم به خدای عشق.. خدای سوفیا! کسی که تو را مردانه خواست، چاووش]
بالاخره به آن طرف پل می رسم. کلاه شاپو را می بینم که بر روی سینه اش قرار دارد. زانوهایش به وضوح می لرزید، به یکباره اختیارش را از دست داد و به حالت سجده افتاد.با همان لحن پیامبر گونه اش گفت:«با من تکرار کن سوفیا..اَشهَدُ اَن لااِلهَ اِلًا اللهُ،اَشهَدُاَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللهُ»
راستش اساتید دانشگاه بارها گفته بودند؛ با من تکرار کنید فلان کلمه ها را اما.. جنس این تکرار از زبان استاد عشق جور دیگری بود. اعتراف میکنم ؛ آن لحظه تکرار ابدی لغت در لغت اتفاق افتاد!
#جیک_و_ماجیک | #کاوشگر_سوفیا
#میم_اصانلو | @biseda313
به هزار و "یک" دلیل دوستش داشتم..
هزاریش به کنار!
و آن "یک" دلیلیش به کنار..
"یک" دلیلی که خودِ افسون گرش میدانست..!
چشمانِ نافذش را می دوخت به من،
لبخندِ ژکوندش که مونالیزا را روسفید کرده بود،
تحویلم میداد..
یعنی که رگ خواب تو را،بله..!
بعد هم مثل ماه میرفت پشت ابرها!
شِگردش بود..
تا محوش میشدم،
با پارچه ای مشکی رنگ،
رو میگرفت!
خودِ عاشقم،نقطه ضعف به دستش دادم!
همه چیز برمیگشت به هفت هشت سال پیش..
همان روزی که آن پارچه مشکی رنگ..
بلاخره از سرش افتاد..!
بانویم شده بود..
آن هم بعد از پنج سال دربه دری..
سرش را تکان داد،
موهایش رفت به این طرفو آن طرف..
رقصِ تارهایِ بلند لَختش..
عطر زنانگی پیچید در خانه!
جلوه ی رویِ چون ماهش..
آن هم ماهی که "یک" تماشگر داشت و آن من بودم..!
درست همانجا بود که محوش شدم..!
درست همانجا بود که فهمید..!
آن "یک" دلیل را..!
بازی پارچه مشکی رنگ و موهایش..!
پارچه ای که..
تکلیف مرا..
فرق مرا..
با بقیه..
روشن میکرد..!
پارچه ای که..
بعد پنج سال آزگار..
از سرش لیز خورد..
تنها برای "یک" نفر..
من..!
به هزار و "یک" دلیل دوستش داشتم
آن "یک" دلیل،چادرش..
#متن_ادبی | #هزار_و_یک_دلیل
#میم_اصانلو | @biseda313
حکماََ که تسبیح
در دست مذهبی نمایت
چه بی صاحاب است
سین سین زدنت
با دید زدنِ مؤنثِ مجازی
چقدر قناس استـــ ..
#موزون_نویس | #چشم_و_۴
#میم_اصانلو | @biseda313