Bionic Architecture
1.54K subscribers
532 photos
154 videos
261 files
368 links
اينجا اگر يك مطلب به يك نفر کمک کند، برای من كافی است...فاطمه قارونی

Instagram: Bionic_architecture
Download Telegram
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گرمای ورودی تابش خورشید (Solar Heat Gain)

چون فضاهای ایستگاه بدون سیستم خنک کننده بودند، نیاز بود که به منظور آسایش حاضرین دمای داخلی بیش از حد بالا نباشد. یعنی لازم بود تا حد امکان ایستگاه را خنک نگه داریم. گرچه یک سیستم تهویه طبیعی هم داشتیم، لازم بود کمترین میزان نور ممکن از سقف عبور کند.
@parametric
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
محدودیت‎ها

به ما گفته شده بود که هندسه‎ی ایستگاه ثابت است و قابل ویرایش نیست. یعنی نمی‎توانستیم سقف یا فضاهای اداری را مطابق نیاز خود جابجا کنیم یا تغییر جهت دهیم. تنها راه تنظیم نور، طراحی یک سیستم حفره‎دار مناسب بود. در ابتدا، برای تمامی سقف حفره‎های یکسانی به کار بردیم. به راحتی توانستیم به ضریب آفتابگیری 0.5 برسیم اما، فضاهای اداری هنوز به شدت کم نور بودند. همچنین، با الگوی ثابت، سقف متناسب با جهت نور نبود و اجازه‎ی ورود میزان بالایی از نور مستقیم را به فضا می‎داد.
@parametric
لذا طراحی ما باید دو چالش را مرتفع می‎نمود:

۱- حفره‎ها به اندازه ی کافی بزرگ طراحی شوند تا به ضریب آفتابگیری 1.0 برای فضاهای اداری برسیم.
۲- پاسخ دادن به جهت گیری نسبت به خورشید و مینیمم کردن گرمای ورودی تابش خورشید.
@parametric
فضاهای اداری

آنچه کار را بسیار سخت کرد فضاهای اداری بود چون جعبه ای بودند و فقط یک سطح برای دریافت نور داشتند، پنجره‎ای که رو به پلتفرم بود، دیگر سطوح همگی دیوارهای مات بودند. برای وارد کردن نور به این محدوده‌ها، باید حفره‎های تقریبا بزرگی را به صورت هدفمند در سقف جایگذاری می‎کردیم. مکان دقیق این حفره‎های بزرگ غالبا نامعلوم بود و باید برای یافتن بهترین مکان آزمایش می‎کردیم. تصویر زیر نشان دهنده‎ی دو پیکربندی مناسب ممکن برای قراردادن پنل‎ بزرگ حفره‎ها است.
@parametric
جهتگیری نسبت به خورشید

بعلاوه، لازم بود اندازه ی حفره‎ها را مطابق جهت تابش نور خورشید تنظیم کنیم. برای حل همه‎ی این مشکلات یک مدل پارامتریک از تمام سقف ایجاد کردیم و حفره‎های تک تک سطوح را مطابق جهت تابش نور خورشید تغییر دادیم.
@parametric
مدل پارامتریک

هندسه ی سقف در دو جهت متقارن است و از 5 دهانه‎ی طولی تشکیل شده‎اند که یک قوس ایجاد می‎کنند. هر دهانه از ردیفی از پنل‎های بتنی 4 طرفه تشکیل شده. گرچه همه‎ی پنل‎های بتنی از نظر هندسی مشابه بودند، با توجه به موقعیت خورشید، هرکدام جهت متفاوتی داشتند.
می‎توانستیم با استفاده از DIVA میزان اشعه‎ی خورشیدی که به هر کدام از این پنل‎ها می‎تابید را شبیه‎سازی کنیم. سپس از مقادیر تابش برای تعیین اندازه‎ی حفره‎ها برای هر پنل استفاده شد. برای نمونه، کناره‎ی پنل که دارای بیشترین میزان تابش بود کوچک‎ترین حفره‎ها را داشت (که بیشتر نور را مسدود می کرد) و کناره‎ی پنل که دارای کمترین میزان تابش بود بزرگ‎ترین حفره‎ها را داشت (که منجر به عبور بیشتر نور می‎شد).
@parametric
می‎توانیم از اسکریپت گرس هاپر خود برای تعیین اتوماتیک اندازه‎ی حفره‎ها با توجه به نتیجه‎ی شبیه سازی استفاده کنیم. اسکریپت به گونه‎ای تنظیم شده بود که می‎توانستیم اندازه‎ای برای مینیمم و ماکزیمم حفره‎ها به صورت درصد تعیین کنیم. برای مثال می‎توانستیم حفره‎هایی را به کار بگیریم که همانطور که در بالا مشاهده می‎کنید در محدوده‎ی 8 تا 25 درصد قرار می‎گرفتند.

قدم بعد گذراندن این مدل سقف حفره‎دار از شبیه سازی بود که ضریب آفتابگیری پلتفرم را محاسبه کند. بر اساس این نتایج، ما محدوده‎ی حفره‎های سقف را تغییر دادیم. برای نمونه، اگر نور بیشتری نیاز داشتیم می‎توانستیم محدوده را از 8 تا 25 درصد به 15 تا 30 درصد تغییر دهیم. چون مدل پارامتریک است، هندسه‎ی آن به صورت اتوماتیک آپدیت می‎شود و می‎توانیم به سرعت شبیه سازی بعدی را اجرا کنیم.
@parametric
آفتابگیری برای فضاهای اداری

اسکریپت را به گونه ای طراحی کردیم که بتوانیم بخش های خاصی از سقف که محدوده‎ی حفره‎دار بودن متفاوتی داشتند را بزرگ‎تر از بقیه‎ی قسمت‎های سقف انتخاب کنیم. این محدوده‎ها فضاهای اداری را هدف قرار دادند و ما تست‎های مختلفی انجام دادیم تا مطمئن شویم با به کارگیری کمترین تعداد پنل‎های دارای حفره‌‎ی بزرگ به ضریب آفتابگیری 1.0 می‎رسیم. تصاویر زیر اسکرین شات‎هایی از گرس هاپر هستند که بخش‎های دارای محدوده‎ی حفره‎های کوچکتر (خاکستری رنگ) و بخش‎هایی که حفره‎های بزرگتری داشت تا امکان ورود نور بیشتر به فضاهای اداری فراهم شود را نشان می‎دهند(آبی رنگ).
@parametric
بهینه سازی

تا اینجا اسکریپت به گونه‎ای تنظیم شده که همه‎ی پنل‎های حفره‎دار متناسب با جهت تابش نور خورشید باشند. همچنین، ما می‎توانیم محدوده‎ی حفره‎ها (به صورت درصد) و مناطقی که امکان درصد حفره‎های بیشتری می‎دهند را نیز انتخاب کنیم.

این پارامترها، محدوده‎ی حفره‎ها و مناطق، پس از هر شبیه سازی دست کاری می‎شوند تا به ضریب آفتابگیری مورد نظر خود برسیم. مباحثی در مورد استفاده از الگوریتم‎های ژنتیکی مانند Galapagos برای حل بهینه‎ی مساله نیز مطرح بود، اما استفاده از این روش موانعی نیز داشت.
@parametric
با توجه به سنگینی مدل، شبیه سازی یک ضریب آفتابگیری حدود 40 دقیقه زمان می‎برد. اگر از Galapagos استفاده می‎کردیم، چندین روز زمان می‎برد تا برای ارزیابی یک نتیجه‎ی بهینه به اندازه‎ی کافی اطلاعات جمع کنیم. در این مورد خاص، بهتر بود براساس دانسته‎های خودمان، شرایط ابتدایی خاصی تعریف کنیم و سپس به سمت تنظیم پارامترها حرکت کنیم.

نتیجه

سقف نهایی به گونه‎ای حفره دار شده که نور مسقیم ورودی به بخش ابتدایی ایستگاه را مینیمم می‎کند، به خصوص در ماه‎های تابستانی که فضای داخلی باید دمای پایین و مناسبی داشته باشد. در عین حال، حفره‎ها به گونه‎ای هستند که امکان ورود نور محیطی زیادی را به ایستگاه برای روشن کردن فضا فراهم می‎کنند. مناطق دارای حفره‎های بزرگتر به گونه‎ای جایگذاری شده‎اند که میزان نور محیطی ورودی به فضاهای اداری ماکزیمم شود.
@parametric
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣
گروه: goo.gl/CRl0Lh 👥
کانال: @parametric 🗣