از هنر در جنبش تا جنبش در هنر؛ (تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
پنل ۲/ هنرهای تجسمی؛ امکان مقاومت و جستجو
گرداننده: هلیا همدانی
🔹بخش یک: نوید سلاجقه
👇
https://youtu.be/QrpwZxFHPJQ?si=zOaWd-tHY_zXyHHh

🔹بخش دو: مهرنوش علی‌مددی
👇
https://youtu.be/nsk4d4aHyHg?si=gQdOYCxP630Yt5D1

🔹بخش سه: حمید پورآذری و مارال اشگواری
👇
https://youtu.be/Xin3QCWy-zM?si=9BfouQ6xH3OPKLFO

🔹بخش چهار: گفتگوی پایانی
👇
https://youtu.be/fl1Fb_D5nPI?si=F6lm_p2myM5ODxeH

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر

پنل ۳/ دگرگونی و اعتراض؛
موسیقی ایران پس از زن، زندگی، آزادی
پنجشنبه، ۳ مهر/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
(حضوری و آنلاین - رایگان)

گرداننده: امیر گرایش‌نژاد
با حضور: رودی، آروین صداقت‌کیش، حسین کاشف، آذین موحد
 
برزخ انقیاد مضاعف؛ مقاومت شنیداری در تقاطع سرکوب و سرمایه
رودی/ آهنگساز و رَپر

لحظه‌های رادیکال؛ درباره‌ی واژگونی نظام‌های موسیقایی
آروین صداقت‌کیش/ منتقد، پژوهشگر موسیقی و آهنگساز

بازآراییِ موزیکال: موسیقی ایران پس از جنبش زن، زندگی، آزادی
حسین کاشف/ پژوهشگر موسیقی

هنر برای هنر؛ بستری برای چشم‌اندازهای فرهنگی دموکراتیک و اخلاق‌مدار
آذین موحد/ موسیقیدان، نوازنده‌ی فلوت و دانشیار دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر
اطلاعات بیشتر👇

 
برزخ انقیاد مضاعف؛ مقاومت شنیداری در تقاطع سرکوب و سرمایه
رودی/ آهنگساز و رَپر

موسیقی اعتراضی می‌تواند سازوکار فضایی انضباطی مثل زندان، به‌مثابه‌ی یکی از گره‌گاه‌های «زیست‌سیاست» را از درون مختل کند: بدن در سلول در بند است، اما صدا به‌منزله‌ی «رخداد»ی رهایی‌بخش از مرزهای حبس عبور کرده و در میدان اجتماعی به گردش درمی‌آید. صدا در این‌جا بازنمایی فردی نیست، بلکه «بازتملک»ی جمعی است که در هیأت کنش مستقیم سیاسی، سوژه‌های پراکنده را به‌طور موقت در هیأت یک بدن مشترک مفصل‌بندی می‌کند تا خود به‌عنوان سوژه‌ای سیاسی به موجودی مطیع و خاموش تقلیل نیابد.
بااین‌همه، همین امکان مقاومت بلافاصله در مدار دیگری تهدید می‌شود: کالایی‌ و بی‌اثرشدنِ امر منفی که در بطن هنر اعتراضی نهفته است. بنابراین موسیقی اعتراضی در وضعیتی گرفتار می‌آید که می‌توان آن را «انقیاد مضاعف» نامید: از یک‌سو سازوکار انضباطی زندان که بدن را مهار می‌کند و از سوی دیگر منطق صنعت فرهنگ که صدا را از درون تهی می‌سازد. پرسش اساسی این است: آیا می‌توان از دل این دیالکتیک سرکوب/مصرف، شکل تازه‌ای از «زیست-سیاست مقاومت» را اندیشید که صدا را نه در مقام کالا و نه در مقام سوژه‌ی مطیع، بلکه به‌منزله‌ی حامل امر منفی و نیروی نفی‌کننده‌ی نظم مسلط بازتملک کند؟

لحظه‌های رادیکال؛ درباره‌ی واژگونی نظام‌های موسیقایی
آروین صداقت‌کیش/ منتقد، پژوهشگر موسیقی و آهنگساز
از تأثیر موسیقی بر/نقش موسیقی در جنبش‌های اجتماعی بسیار شنیده‌ایم. اما انقلاب را اگر دگرگونیِ به غایت رادیکالِ نظم امور/مناسبات قدرت بدانیم، آیا ممکن است در جریانی کاملا معکوس، لحظاتی سیاسی-اجتماعی سرنوشت ماده‌ی موسیقایی را تعیین کند؟ تغییرات اجتماعی بزرگ همواره برآمده از/موجد دگرگونی‌های اساسی در فرم و محتوا هستند. همان‌طور که این رخداد‌های رادیکال دست‌کم فرم و دست‌بالا فرم و محتوای رابطه‌ی قدرت یا بروز اجتماعی یا دقیق‌تر بگوییم سیاست زیباشناختی را تغییر می‌دهند، می‌توان انتظار داشت که فرم و محتوای ماده‌ی هنری و سازماندهی آن را از بُن دگرگون کنند. در تاریخ ایران چند نقطه‌ی عطف هست که چنین دگرگونی‌های رادیکالی در سازمان صوتی رخ داده است. درباره‌ی آنها صحبت می‌کنیم.

بازآراییِ موزیکال: موسیقی ایران پس از جنبش زن، زندگی، آزادی
حسین کاشف/ پژوهشگر موسیقی
اگرچه قطعیتِ تغییر در فضای موسیقیِ ایران پیش از وقوعِ جنبشِ زن، زندگی، آزادی نیز به‌نحوی پراکنده و موضعی در امیالِ کارگزارانِ موسیقی به چشم می‌خورد، اما وقوعِ جنبشْ نقشِ اساسی در جهت‌گیری و کانالیزه‌شدنِ این پراکندگی ایفا کرد. مادامی که جنبش به‌صورتِ مبازره‌ای برای تسخیرِ خیابان در جریان بود، موسیقی و موسیقیدان همواره در صدرِ توجه‌ها قرار داشتند و پس از اتمامِ فازِ خیابانی نیز امیالِ تحول‌خواه در فضای موسیقیِ ایران واضحاً تحتِ تأثیرِ فضای پساجنبش به بازآراییِ خود پرداختند.
طرحی که در این جلسه ارائه خواهد شد، تلاش می‌کند تا بازآراییِ میل‌های سرگردانِ اولیه از خلالِ جنبش و نیروی آن را با نگاهی تاریخی و به دور از تأکیداتِ رسانه‌ای و اکتیویستی صورت‌بندی کند. برای رسیدن به این هدف عمدتاً بر سه محور یعنی رسانه‌های فارسی‌زبانِ فعال در حوزه‌ی موسیقی، ظهورِ فیگورِ موسیقیدان و موسیقیِ مقاومت، و تغییراتِ اخیر موسیقیِ «ایرانی» تمرکز خواهیم کرد.

هنر برای هنر؛ بستری برای چشم‌اندازهای فرهنگی دموکراتیک و اخلاق‌مدار
آذین موحد/ موسیقیدان، نوازنده‌ی فلوت و دانشیار دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران
در زمانه‌ای که بحران‌های اجتماعی به‌طرز فزاینده‌ای جامعه را تحت فشار، سرکوب و محدودیت‌های گوناگون قرار می‌دهند، حکومت‌ها هنر را به ابزار عادی‌سازی و سفیدنمایی بدل می‌کنند. در چنین شرایطی رسالت هنر، روزمرگی و یکنواختی نیست و رسالت هنرمند، سکوت یا سازش نیست. در عوض نقش هنر ایجاد شبکه‌ای انسان‌ساز است که اتحاد هنرمندان و جامعه را در رسیدن به راه‌حل بحران‌های پیش‌رو تقویت کند و با ایجاد هم‌گرایی و برانگیختن وجدان جمعی، چشم‌انداز‌های فرهنگی و دموکراتیک در اختیار جامعه قرار دهد. به این ترتیب، فعالیت‌های هنری فرصتی برای نمادین‌کردن حقیقت، حفظ حافظه‌ی جمعی و توانمند ساختن مردم می‌شوند و در بستر این امید و اتحاد است که هنر افق‌های فرهنگی و اخلاقی نویی را می‌گشاید و چشم‌انداز‌های کاملا متفاوتی را پیش‌ روی جامعه باز‌می‌کند.

برای شرکت در این نشست به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

از هنر در جنبش تا جنبش در هنر؛ (تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
پنل ۳/ دگرگونی و اعتراض؛
موسیقی ایران پس از زن، زندگی، آزادی
گرداننده: امیر گرایش‌نژاد

🔹بخش یک: حسین کاشف ، رودی و گفتگوی پایانی بخش یک
👇
https://youtu.be/yiq899t6vnA?si=6WyKHPsRevkEgpIR

🔹بخش دو: آروین صداقت‌کیش، آذین موحد و گفتگوی پایانی بخش دو
👇
https://youtu.be/rzckr2eOnRk?si=qkhsSjvXGmVwGm1P

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر

اطلاعات بیشتر👇
https://t.me/bidarcourses/941

پنل ۴/ رویارویی فیلم‌سازان مستند؛ اکنون
(نشست حضوری، آنلاین و رایگان)
پنجشنبه، ۱۰ مهر/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
گرداننده: آزادی مقدم
با حضور: سپیده ابطحی، آزاده بی‌زارگیتی،
سیاوش جمالی، مسعود حاتمی، حانیه یوسفیان

این پنل توسط امیرحسین ثنائی و آزادی مقدم طراحی و برنامه‌ریزی شده است و با حضور مهمانان زیر برگزار خواهد شد:

سپیده ابطحی/‌ فیلم‌ساز مستند، تدوین‌گر و فعال صنفی
آزاده بی‌زارگیتی / فیلم‌ساز و پژوهشگر حوزه‌ی زنان
سیاوش جمالی / فیلم‌ساز
مسعود حاتمی / نویسنده، فیلم‌ساز و مدرس سینما
حانیه یوسفیان / فیلم‌ساز

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر

اطلاعات بیشتر👇

سینمای مستند در ایران، با وجود محدودیت‌ها در ساخت، پخش و نمایش، همواره عرصه‌ای برای بازنمایی بحران‌های اجتماعی و سیاسی بوده و کم‌وبیش شبیه شکلی از زندگی ما در ایران است. اما پس از جنبش ژینا، زندگی فیلم‌ساز به‌عنوان شهروند و هنرمند با چالش‌های جدی روبه‌رو شد. فیلم‌سازان از یک‌سو در واکنش به نظام مسلط، تهدید و حذف را تجربه کردند و از سوی دیگر با برچسب‌های تحمیلی در بیرون از ایران مواجه شدند. این وضعیت دوگانه، زیست حرفه‌ای بسیاری را به محاق برد.
اکنون، فیلم‌سازان باید نسبت خود را با نهادهای دولتی، امکان نمایش و اقتصاد کار بازتعریف کنند و راهبردهای تازه‌ای برای تولید و پخش بیابند. در این میان، رویکردها متفاوت است؛ تاکنون بستری برای گفت‌وگو و طرح این مسائل پراهمیت فراهم نشده؛ بسیاری از کار و نمایش آثار خود بازمانده‌اند؛ و دیگرانی، در سایه‌ی بیم و اضطراب، از بازتعریف رویکردهایشان و روایت آن‌چه بر آنان گذشته، واهمه دارند.

در این نشست، نخست شنونده‌ی روایت‌های شخصی فیلم‌سازان از ساخت و نمایش آثارشان در دوره‌ی ژینا و پس از آن خواهیم بود. این روایت‌ها وضعیت آنان را در شرایط بحرانی بازتاب می‌دهد: از تحریم تا حضور در جشنواره‌های رسمی، از دریافت بودجه‌ی دولتی تا ساخت فیلمی با بودجه‌ی شخصی. سپس، در گفت‌وگویی انتقادی با هم‌سو و غیرهمسویان، می‌کوشیم اکنون خود را واکاوی کنیم: ما/فیلم‌سازان در مواجهه با این وضعیت بحرانی چگونه‌ایم؟
در پایان نیز گزارشی تحلیلی از رفتار خانه‌ی سینما و اصناف سینمای مستند در این دوره ارائه خواهد شد. هدف، بازاندیشی جمعی و گفت‌وگو درباره‌ی مسیرهای آینده‌ی سینمای مستند ایران با بررسی اکنون است و نه ارائه‌ی پاسخی قطعی.
این پنل توسط امیرحسین ثنائی و آزادی مقدم طراحی و برنامه‌ریزی شده است و با حضور مهمانان زیر برگزار خواهد شد:

سپیده ابطحی/‌ فیلم‌ساز مستند، تدوین‌گر و فعال صنفی
آزاده بی‌زارگیتی / فیلم‌ساز و پژوهشگر حوزه‌ی زنان
سیاوش جمالی / فیلم‌ساز
مسعود حاتمی / نویسنده، فیلم‌ساز و مدرس سینما
حانیه یوسفیان / فیلم‌ساز

آزادی رضائیان‌مقدم دانش‌آموخته‌ی تئاتر در گرایش ادبیات نمایشی است که از سال ۱۳۹۳ به صورت مستقل به تهیه و کارگردانی فیلم مستند روی‌ آورده‌ است. نخستین فیلم او «کهریزک-تجریش» برنده‌ی دهمین جایزه‌ی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران است. فیلم مستند «معرف» از ساخته‌های او در سال ۱۳۹۷به بیست‌وپنجمین جشنواره فیلم مستند هات‌داکس راه ‌‌یافت و مورد توجه قرار گرفت. او فیلم «داخلی-تهران» را در سال ۱۴۰۰ ساخت  که تنها چند نمایش خصوصی در تهران داشته‌است.  نویسندگی، کارگردانی و اجرای پادکست رای‌بن مستند با موضوع فیلم‌های مستند ایرانی از دیگر کارهای اوست که در سال ۱۴۰۱ آغاز شده و تاکنون ادامه دارد. رضائیان‌مقدم همچنین طراح و مدیر وب‌سایت فرهنگ موضوعی سینمای مستند ایران با عنوان «باره‌» به نشانی https://bareh.net  است که در سال ۱۴۰۰  راه‌اندازی شده و حاوی اطلاعات شناسنامه و خلاصه‌فیلم فیلم‌های مستند سینمای ایران است.

برای شرکت در این نشست رایگان به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

پنل ۵/ ملاقات‌های نابهنگام؛ ادبیات و جنبش
جمعه، ۱۱ مهر/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
نشست حضوری و آنلاین/ رایگان
گرداننده: محمد جوانمرد
با حضور: آزاده پارساپور، پگاه پزشکی، و سمیرا رشیدپور
 
- تجربه‌ی نوگام؛ درباره‌ی نسبت میان سازوکار نهاد‌های غیر رسمی و جامعه‌ی مدنی
آزاده پارساپور/ ناشر و کنشگر آزادی انتشار

- تأملاتی درباره‌ی ناهم‌زمانی تولید ادبی و اکنونِ اجتماعی
پگاه پزشکی / نویسنده و پژوهشگر در حوزه‌ی ادبیات و نظریه‌ی ادبی

- مسئله‌ی شعر و امکان زبان نو در خلال قیام ژینا 
محمد جوانمرد / پژوهش‌گر حوزه‌ی نقد ادبی و نظریه‌ی انتقادی، شعرنویس

- درباره‌ی نا-معاصربودگی؛ فاصله‌ی بنیادین میان من، سوژه، متن و جهان
سمیرا رشیدپور / رمان‌نویس و پژوهشگر

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر
اطلاعات بیشتر👇

- تجربه‌ی نوگام؛ درباره‌ی نسبت میان سازوکار نهاد‌های غیر رسمی و جامعه‌ی مدنی
آزاده پارساپور/ ناشر و کنشگر آزادی انتشار

در جامعه‌ای که راه‌های آزادانه ابراز هنر محدود و سرکوب می‌شود، به ناچار مجراهای غیررسمی، زیرزمینی و به تعبیر نیروی حاکم، «غیرقانونی» به وجود می‌آیند. این مجراها نه فقط نیاز طبیعی جامعه هنری است بلکه به نیازهای فکری، عاطفی و انسانی جامعه و به قولی مخاطبان هنر نیز پاسخ می‌دهد. اما این مجراها چه مشخصاتی باید داشته‌ باشند؟ تا چه حد فورانی به وجود می‌آیند و دوام‌شان به چه عواملی بستگی دارد؟ آیا صرفا ساختن یک پلتفرم جدید غیررسمی بدون خط مشی و تعیین چارچوب و هدف، جواب‌گوی نیازها خواهد بود؟ نشر نوگام در لندن که ۱۳ سال پیش به هدف نشر آثار پشتِ سدِ سانسور مانده تأسیس شد، یکی از نمونه‌های ایجاد فضای تازه‌ی غیررسمی است که در پاسخ به یک نیاز ادبی آغاز به کار کرد و مانند لابراتواری‌ست که در پاسخ به پرسش‌های فوق همواره در چالش بوده است.

مطالعه‌ی واکنش‌های جامعه‌ی ادبی، نیروی حاکم، پذیرش‌ها و انکارشدن‌های چنین ابتکاری، در بستر تحولات بسیار سریع جامعه‌ی ایران و همچنین مزیت‌ها و محدودیت‌هایش، می‌تواند در مسیر ساختن و تکامل نهادهای تازه راهگشا باشد. همچنین تأمل بر این پرسش‌ها‌ که نهادی خارج از مرزهای جامعه‌ی هدف، تا چه اندازه می‌تواند بر آن تأثیرگذار باشد؛ و نهادی که به طور سنتی باید فعالیت فرهنگی-تجاری داشته باشد، تا چه حد می‌تواند کنشگر و حمایتی باقی بماند و با حفظ استقلال خودش، اهداف معنوی‌ و فرهنگی را پیش از سودآوری و بقای تجاری در اولویت بگذارد، اهمیت پیدا می‌کند. در اصل این بار چالش بزرگ نهادی چون نوگام گرفتن مشروعیت از خود جامعه است نه حکومت.  از این منظر، چنین نهادی حرکتی فردی نیست بلکه بخشی از جامعه‌ی مدنی است و قوت ‌و ضعفش به قوت و ضعف جامعه‌ی مدنی وابسته است و اگر پایه‌های فعالیت آن بر مبنای ارزش‌های جدید جامعه، اخلاق و قوانین منصفانه نباشد چه تفاوتی با نهادهای رسمی و سرکوب‌گر خواهد داشت؟

- تأملاتی درباره‌ی ناهم‌زمانی تولید ادبی و اکنونِ اجتماعی
پگاه پزشکی / نویسنده و پژوهشگر در حوزه‌ی ادبیات و نظریه‌ی ادبی

در تلاقی ادبیات، و به‌طور خاص رمان، با تحولات اجتماعی، دو سطح از ناهم‌زمانی پررنگ می‌شود که هر کدام در عرصه‌ای جداگانه، اما در نهایت در ساخته شدن یک میدان تولید واحد عمل می‌کنند. از یک‌سو این ناهم‌زمانی وجهی عینی و مادی در فرآیند تولید دارد: بین وضعیت اجتماعی‌ای که رمان در آن نوشته/تولید می‌شود و لحظه‌ای که امکان خوانده/مصرف شدن آن وجود دارد، فاصله‌ی زمانی طولانی می‌افتد که از مناسبات بازار ناشی می‌شود. از پیدا کردن ناشر گرفته تا فرآیند ویرایش، قرارداد، چاپ، و نوساناتی مانند قیمت کاغذ و غیره. در وضعیت خاص ایران، اهمیت مرحله‌ی کسب مجوز ـ به‌ویژه در دوران ناآرامی‌ها و تحولات اجتماعی ـ این فاصله‌ی زمانی را پیچیده‌تر و طولانی‌تر می‌کند.
 
از سوی دیگر، لایه‌ی دیگری از ناهم‌زمانی از خود فرم ادبی و تنش آن با اکنونِ اجتماعی برمی‌خیزد. این ناهم‌زمانی الزاما به این معنا نیست که فرم ادبی ـ در این‌جا فرم رمان ـ به‌عنوان محتوای رسوب‌کرده‌ی تاریخی «عقب‌تر» است. یعنی نباید به بازتولید این پیش‌فرض که تحولات سیاسی-اقتصادی مقدم‌اند و فرم‌های تولیدِ فرهنگی همیشه دیرتر می‌رسند، تن داد. بلکه این ناهم‌زمانی به این معناست که فرم ادبی هم ردِ ساختاری تاریخ و وضعیت‌های ازدست‌رفته‌ی گذشته را در خود دارد و هم پتانسیل آینده‌خوانی سیاسی را: توانایی تخیل کردن و به درون زبان کشاندن چیزی که هنوز در عرصه‌ی اجتماعی به‌طور کامل محقق نشده است.
در تقاطع این دو لایه‌ی ناهم‌زمان‌ساز، چگونه می‌توان به نسبت رمان با تحولات اجتماعی اندیشید؟ در واقع، رمان‌نویس در چه نسبتی با تاریخی که در آن کار می کند می‌تواند «اکنونی» باشد، بی‌آن‌که همیشه به عنوان روایت‌گر گذشته فهمیده و خوانده شود؟ این پرسشی است که در این گفت‌وگو می‌خواهم به آن نزدیک شوم، بی‌آن‌که پاسخ مشخصی برای آن در ذهن داشته باشم.
 
👇

- مسئله‌ی شعر و امکان زبان نو در خلال قیام ژینا 
محمد جوانمرد / پژوهش‌گر حوزه‌ی نقد ادبی و نظریه‌ی انتقادی، شعرنویس

لحظه‌های «انقلابی»‌ای مثل قیام ژینا، لحظه‌های پدیدار شدن «امر نو» و واقعیتِ استتیکی جدیدند. چنین لحظه‌هایی هم‌زمان ضرورت تأسیسِ زبان و استتیکِ زبانی‌ای جدید را که با این واقعیت و احساسات نو در تناسب باشد برجسته می‌کنند. همین‌‌جا است که شعر و «کار شعری»، به‌عنوان تلاش‌هایی برای گسترشِ مرزهای زبان و نظمِ استتیکی موجود، و یافتن فرم‌های جدیدی از دلالت‌گری اهمیت خاصی پیدا می‌کنند.

این وضعیت از جنبه‌هایی بنیادین شبیه به همان وضعیتی است که محمد مختاری در چشم مرکب درباره‌اش تأمل می‌کند: واقعیت پیشین به‌واسطه‌ی یک گسست بنیادی تغییر کرده است، و زبانِ شعریِ سیاه و سفید سابق دیگر امکانی برای بیان‌ وضعیت و بیان‌پذیر کردن تجربه‌های متکثر پساانقلابی را ندارد. و این نیاز به فراروی از کلیشه‌های زبانی مسلط و جست‌و‌جوی «زبانی دموکراتیک» را پررنگ می‌کند؛ زبانی که بتواند به ما و به شعر «چشمی مرکب» برای نگریستن به وضعیتی متکثر بدهد. دست‌یابی به چنین زبانی، نیازمند امکان‌پذیر شدن/کردنِ شکلی از مدرنیسم ادبی برای نفیِ کلیشه‌های زبانی و استتیکیِ مسلط است.

در این ارائه سعی می‌کنم در گفت‌و‌گو با بحث‌های مختاری، تأملاتی را درباره‌ی موانع شکل‌گیری چنین زبان و فرمی در شعر، از جمله سازوکارهای دولتی و اقتصادیِ تولید انبوه و آنچه او «پست‌مدرنیسم ارتجاع» می‌نامد، مطرح کنم. در ادامه، با اشاره‌ای گذرا به برخی نمونه‌ها، به شکل‌هایی از محبوس‌شدن در زبان و فرم شعرِ پیش از قیام ژینا در تولیدات شعریِ بعد از آن، و لحظه‌هایی معدود از فراروی از این زبان مسلط می‌پردازم. و در پایان، این مسئله را برجسته می‌کنم که شکل‌گیری و تثبیتِ استتیکی جدید در شعر، نیازمند شکل‌گیری مناسبات ادبی جدید، شکل‌های جدیدی از بازتوزیع سرمایه‌ی فرهنگی و ادبی، و شکل‌ها و رسانه‌های جدیدی (یا شکل‌های جدیدی از استفاده از همان رسانه‌های سابق) برای ارتباط بین شعرنویس، شعر و مخاطب است؛ این سطحی از واقعیت تولید هنری است که، از آن‌جا که سیستمی‌‌تر و تابع زمان‌مندی‌ای بلندتر است، به نظر می‌رسد کم‌تر از لحظه‌ی انقلابیِ ژینا متأثر شده، و بیش‌تر در برابر تغییر مقاومت کرده است.
👇

- درباره‌ی نا-معاصربودگی؛ فاصله‌ی بنیادین میان من، سوژه، متن و جهان
سمیرا رشیدپور / رمان‌نویس و پژوهشگر

برای پرداختن به رابطه‌ی نویسنده با رخدادهای پس از قیام ژینا باید «فاصله‌»ای را مدنظر قرار داد که هر گونه رابطه‌ی مستقیم و فی‌البداهه با رخدادها را زیر سوال می‌برد. مسأله‌ی «فاصله» میان سوژه و جهان، فراتر از فاصله‌ی نویسنده با رویدادهای سیاسی-اجتماعی، به پرسش بنیادی‌تری می‌انجامد: فاصله‌ای که هر یک از ما، در جایگاه سوژه، نسبت به جهان تجربه می‌کنیم. این فاصله را می‌توان همچون شکل خاصی از نامعاصر بودن (incontemporanéité)  فهمید؛ یعنی اینکه ما هیچ‌گاه به‌راستی هم‌زمان با جهان و رویدادهای آن نیستیم. از همینجا امکان گشودن چندین محور تحلیلی به‌وجود می‌آید.

نخست، در سطح اُنتولوژیک، فلسفه‌ی غرب از یونان باستان تا دوران معاصر همواره با این پرسش درگیر بوده که آیا انسان می‌تواند در هماهنگی و پیوستگی کامل با جهان باشد. از پارمنیدس که وحدت و تمامیت هستی را می‌ستاید تا هایدگر که «دازاین» را همواره در افق گسست و پرتاب‌شدگی می‌فهمد، این ایده‌ی بنیادین برجاست که سوژه هرگز با جهان هم‌زمان نیست. زمان، به‌ویژه در شکل گسسته و گریزانش، همواره به نحوی ما را از اکنونِ جهان جدا می‌کند.

دوم، در سطح پدیدارشناختی، تجربه‌ی زیسته همواره در فاصله با «حال جمعی» و رخداد تاریخی قرار دارد. آگاهی فردی نه می‌تواند هم‌زمان با رویداد باشد و نه قادر است آن را بی‌واسطه درک کند. قوه‌ی تخیل در سنت کانتی پیوستگی را می‌سازد، اما این پیوستگی خود نشانه‌ی آن است که گسستی بنیادین وجود دارد: آنچه ما تجربه می‌کنیم با جهانی که جریان دارد، نامنطبق است.

سوم، در سطح سیاسی ـ اجتماعی، این نامعاصربودن به معنای ناهم‌زمانی طبقات، نسل‌ها و گروه‌ها با یکدیگر و با تاریخ است. همان‌گونه که والتر بنیامین به ما می‌گوید، «حال» هرگز به طور یکنواخت تجربه نمی‌شود، بلکه آکنده از لایه‌های ناهم‌زمانی است. این نامعاصربودن در سطح فردی نیز به شکل بیگانگی یا انزوا ظاهر می‌شود: سوژه‌ی مدرن خود را از جریان عمومی جهان جدا و منفصل و همواره در تأخیر می‌یابد.
چهارم، در سطح ادبی، نوشتن خود مبتنی بر این فاصله است. هیچ روایت یا متن ادبی نمی‌تواند با رخداد هم‌زمان باشد؛ نوشتن همواره با تأخیر، فاصله و ناهم‌زمانی همراه است. بدین‌ترتیب، خود ادبیات صورت‌بندی نمادین همان فاصله‌ی بنیادی میان سوژه و جهان است. درنگ ما بیشتر بر روی این محور خواهد بود. 

و سرانجام، در سطح اخلاقی، این نامعاصربودن حتی در رابطه‌ی سوژه با خودش رخ می‌دهد. سوژه با خود هم معاصر نیست، بلکه همواره با نوعی تأخیر، جدایی و فاصله‌ی درونی زندگی می‌کند. این گسست درونی، همان‌طور که امانوئل لویناس به ما نشان داده است، شرط امکانِ مواجهه با دیگری و بر عهده‌گرفتن مسئولیت است. فاصله نه مانعی بر سر رابطه، بلکه خود امکان آن است.
از این‌رو، مفهوم فاصله‌ای که از نامعاصربودگی  incontemporanéité برمی‌آید را می‌توان همچون گره‌گاهی میان هستی‌شناسی، تجربه‌ی پدیدارشناختی، تحلیل سیاسی-اجتماعی، نظریه‌ی ادبی و اخلاق اندیشید.

برای شرکت در این نشست رایگان به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

پنل ۶/ بحران تئاتر در کجاست؟
شنبه، ۱۲ مهر/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
نشست حضوری و آنلاین/ رایگان
گرداننده: حامد اصغرزاده
با حضور: مونا احمدی و اشکان خیل‌نژاد
 
- خلق لحظه‌ی بی‌واسطه
مونا احمدی / بازیگر تئاتر و نویسنده

- تئاتر و ناتوانی از عمل
حامد اصغرزاده/ کارگردان، نویسنده و پژوهشگر

- تغییر رفتارها و مناسبات تولید تئاتر پس از ۱۳۸۸
اشکان خیل‌نژاد/ طراح، بازیگر، مدرس و کارگردان تئاتر

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر

اطلاعات بیشتر👇

 - خلق لحظه‌ی بی‌واسطه
مونا احمدی / بازیگر تئاتر و نویسنده

امروز در جایی زندگی می‌کنیم که «امر شخصی، امر سیاسی است». سرکوبی که زندگی روزمره‌ی ما را تحت‌تأثیر قرار داده، هر شکلی از تلاش برای ادامه‌ی خلق آثار آزاد را به تصمیمی سیاسی تبدیل می‌کند. تصمیم شخصی هنرمندان تئاتر برای اجرا در فضاهای غیررسمی دیگر یک اقدام فردی منفرد نیست؛ این عمل به‌تدریج به جریانی جمعی تبدیل شده است. وقتی آزادی هنرمند در صحنه‌های رسمی سلب می‌شود، او ناچار از فضاهای غیرقابل‌پیش‌بینی برای اجرای اثرش استفاده می‌کند. در این شکل از اجرا مخاطب و اجراگر تصمیم گرفته‌اند با هم در لحظه‌ای مشترک، آیینی پرمخاطره را تجربه کنند. این تجربه همان لحظه بی‌واسطه‌ی است: زنده، ناپایدار و پر از انرژی جمعی. ما امروز بیش از هر زمان لازم است راه‌هایی برای ثبت و مستندسازی این اجراها پیدا کنیم؛ تا این شکل از تئاتر تنها در لحظه باقی نماند، بلکه به جریانی ادامه‌دار و تأثیرگذار بدل شود.

- تئاتر و ناتوانی از عمل
حامد اصغرزاده/ کارگردان، نویسنده و پژوهشگر

به نظر می‌رسد تئاتر در چهل‌وچند سالِ گذشته هیچ‌گاه در وضعیتی بحرانی‌تر از امروز نبوده است. اتفاق‌نظر بر سر این موضوع را به‌وضوح می‌توان در خلالِ گپ‌وگفت‌ها و رفتار کنش‌گرانِ تئاتر و مخاطب‌های آن دریافت و مشاهده کرد. با این حال در هر گردهم‌آییِ نظیرِ این نشست باید تصمیم گرفت  به کجا نور تاباند و کدام پرسش‌ها را برجسته کرد:
·         آیا در موقعیتِ جنگی تئاتر به تعطیلات می‌رود؟
·         آیا بی‌جایگاهیِ تئاتر و عدمِ ضرورتش در جامعه خودش را امروز به‌تمامی آشکار نکرده است؟
·         اکنون که تئاتر اجازه داده جامعه محصولاتِ تئاتر را هم ‌چون هر کالای دیگری مصرف کند، آیا این امکان پدید نیامده که جامعه به‌راحتی و سادگی بتواند هر کالای دیگری را جایگزینِ تئاتر کند؟
·         آیا سال‌ها عادت‌دادن به ذهنیّتِ سالنیِ تحتِ نظارت، عمل‌ورزانِ تئاتر را اسیرِ خود نکرده و مخاطب را الگومند و عافیت‌طلب نساخته؟

· چرا امروز تئاتر به‌ندرت می‌تواند ادراکِ ما را دست‌کاری کند؟
·         آیا در تئاتر هنوز می‌توان از امر رهایی‌بخش اثری دید؟
·         تئاتر که ذاتا امکانِ بحرانی‌کردنِ امور را دارد و می‌تواند یک تجربه‌ی استتیکی را در لحظه ممکن کند در وضعیتِ موجود به توانِ قلمروزدایی از کدام قلمروگذاری می‌تواند آری بگوید؟
فروپاشیِ میدان تئاتر در ابعاد مختلفی ظاهر شده و وجوهی بیشتر از مواردِ بالا را شامل می‌شود. شاید به‌جای آن‌که بخواهیم پاسخ‌هایی حاضروآماده برای هر پرسشی از این میدان ارائه دهیم، پیش از آن لازم باشد پرسش‌های‌مان از تئاتر را تا منتهای منطقی‌اش پیش ببریم؛ با این هدف که میدانِ نیرویی را که مسئله‌ی تئاتر در آن شکل گرفته است شناسایی کنیم.

- تغییر رفتارها و مناسبات تولید تئاتر پس از ۱۳۸۸
اشکان خیل‌نژاد/ طراح، بازیگر، مدرس و کارگردان تئاتر
 
فرآیند تولید تئاتر پس از ۱۳۸۸ چه تأثیری بر رفتارها و کنش‌‌های تولیدکنندگان تئاتر داشته است؟
نظارت و سانسور پس از ۱۳۸۸ چه تغییری کرده است؟ چه تغییری در بین تماشاگران تماشاخانه‌ها پس از ۱۳۸۸ رخ داده است؟


برای شرکت در این نشست رایگان به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

▫️♦️دوره‌های آفلاین (ضبط‌شده)/ به‌هدایت هلیا همدانی

🔹 هنر زنده؛ سفری کوتاه به جهان پرفورمانس و هنرهای مشارکتی/ ۸ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/707

🔹 هنر امروز و هزارتوهای زمان/ ۸ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/172

🔹 جابه‌جایی در مرزهای هنر؛ تأملاتی بر تحولات «هنر معاصر» / ۶ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/44

🔹 از مکعب سفید تا دیگر جغرافیاهای نمایش / ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarschool/211

در صورت تمایل به تهیه هر یک از این دوره‌ها‌‌، لطفا از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

از هنر در جنبش تا جنبش در هنر؛ (تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
پنل ۵/ ملاقات‌های نابهنگام؛ ادبیات و جنبش
جمعه، ۱۱ مهر
گرداننده: محمد جوانمرد

🔹بخش یک: تجربه‌ی نوگام؛ درباره‌ی نسبت میان سازوکار نهاد‌های غیر رسمی و جامعه‌ی مدنی
آزاده پارساپور/ ناشر و کنشگر آزادی انتشار
👇
https://youtu.be/CdyUErJgFio?si=3lDoZkFZQns0uGM2

🔹بخش دو: تأملاتی درباره‌ی ناهم‌زمانی تولید ادبی و اکنونِ اجتماعی
پگاه پزشکی / نویسنده و پژوهشگر در حوزه‌ی ادبیات و نظریه‌ی ادبی
👇
https://youtu.be/gHz7aM6BHaA?si=uWcBtVwzE1eS7v8U

🔹بخش سه: مسئله‌ی شعر و امکان زبان نو در خلال قیام ژینا 
محمد جوانمرد / پژوهش‌گر حوزه‌ی نقد ادبی و نظریه‌ی انتقادی، شعرنویس
👇
https://youtu.be/KyNUlIcKhlM?si=4onOr7dSrAVnweU4

🔹بخش چهار: درباره‌ی نا-معاصربودگی؛ فاصله‌ی بنیادین میان من، سوژه، متن و جهان
سمیرا رشیدپور / رمان‌نویس و پژوهشگر
👇
https://youtu.be/cVAQ6fInJiM?si=fg7AAyE48MLZ7AYg

🔹بخش پنج: گفتگوی پایانی
👇
https://youtu.be/8KOUdH_QKLw?si=fcPSPsYBTW2nsoyj

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر
اطلاعات بیشتر👇
https://t.me/bidarcourses/947

🔻دوره‌های آفلاین (ضبط‌شده)/ به‌هدایت مهسا اسداله‌نژاد

🔹 ۱- درباره‌ی سیاست استتیک: بازی آزاد تخیل/ ۷ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/362

🔹 ۲- درباره‌ی سیاست استتیک: حس‌پذیری رنج/ ۷ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/453

🔹۳- درباره‌ی سیاست استتیک: فمینیست‌ها آدورنو می‌خوانند/ ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/645

🔹۴- درباره‌ی سیاست استتیک: گسترش دایره‌ی ادراک/ ۷ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/754

🔹۵- درباره‌ی سیاست استتیک: رهایی؛ موضوع بازشناسی یا عدم توافق؟ ۷ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/849

در صورت تمایل به تهیه هر یک از این دوره‌ها‌‌، لطفا از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

از هنر در جنبش تا جنبش در هنر؛ (تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
پنل ۶/ بحران تئاتر در کجاست؟
شنبه، ۱۲ مهر
گرداننده: حامد اصغرزاده

🔹بخش یک: خلق لحظه‌ی بی‌واسطه
مونا احمدی / بازیگر تئاتر و نویسنده
👇
https://youtu.be/ytsfRi6d6rA?si=PpUcZa9MBfP3ak9e

🔹بخش دو: تغییر رفتارها و مناسبات تولید تئاتر پس از ۱۳۸۸
اشکان خیل‌نژاد/ طراح، بازیگر، مدرس و کارگردان تئاتر
👇
https://youtu.be/Kd0Ss0vvFzA?si=nKgqkrrPACGizo4x

🔹بخش سه: تئاتر و ناتوانی از عمل
حامد اصغرزاده/ کارگردان، نویسنده و پژوهشگر
👇
https://youtu.be/dU_UC7iYwTM?si=FT17bQ9pQrONP4IM

🔹بخش چهار: گفتگوی پایانی
👇
https://youtu.be/1aFf8h9BdH0?si=rCRKBb6kmhu8g8e5

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر
اطلاعات بیشتر👇
https://t.me/bidarcourses/951

🔻دوره‌های آفلاین (ضبط‌شده) / به‌هدایت امیر کمالی

🔹مورّخ خانه‌های ابری؛ تأملاتی در شکل و محتوای رخداد نیمایی/ ۴ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/62

🔹هراس از شکستن فرمان؛ الهیات سیاسی شعر فارسی از آغاز تا مشروطه / ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/142

🔹قلم عقل بر کتابت؛ درآمدی بر ساز‌و‌کار اثر ادبی نزد هگل / ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/193

🔹مارکسیسم و نقد ادبی؛ ۱- چینش مهره‌های سیاه؛ نخستین مواجهات سنت چپ با امر ادبی/ ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/236

🔹مارکسیسم و نقد ادبی؛ ۲- قناری در معدن زغال‌سنگ؛ نسخه‌های فرانکفورت و استعداد ادبیات/ ۴ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/284

🔹مارکسیسم و نقد ادبی؛ ۳- امید به خیال در عصر ایمان‌های متحد؛ ادبیات، جامعه و انقلاب / ۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/336

🔹مارکسیسم و نقد ادبی؛ ۴- خطاب به خوانده‌ی ریاکار؛ الهیات و سیاستِ اثر ادبی در مارکسیسم متأخر /۵ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/386

🔹فریفتن به شعر روان؛ گفتگویی انتقادی با سنت شعر فارسی در قرائت برخی مفاهیم مهجور/ ۶ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/441

🔹ملال‌نامه‌ی نقش‌ها؛ «ادای شهادت» در نقاشی و رمان/ ۶ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/490

🔹تاریخ نو شعر قدیم؛
۱-قرون سوم تا ششم / ۷ جلسه

https://t.me/bidarcourses/756

🔹تاریخ نو شعر قدیم؛
۲-روان‌کاوی زبان و تاریخ فاجعه / ۶ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/865

🔹تاریخ نو شعر قدیم؛
۳-خون‌کردنِ دلِ معنی / ۶ جلسه ۲ ساعته

https://t.me/bidarcourses/907

در صورت تمایل به تهیه هر یک از این دوره‌ها‌‌، لطفا از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

🔻دوره‌های آفلاین (ضبط‌شده) / به‌هدایت سیکا سعدالدین

🔹 تاریخ اجتماعی سیاسی حکومت‌داری در خاورمیانه
۱-از عهد باستان تا امپراتوری‌های ترکی-ایرانی / ۸ جلسه

https://t.me/bidarcourses/686

🔹 تاریخ اجتماعی سیاسی حکومت‌داری در خاورمیانه
۲-از صفویان تا عصر پهلوی/ ۷ جلسه

https://t.me/bidarcourses/570

در صورت تمایل به تهیه هر یک از این دوره‌ها‌‌، لطفا از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

⁨ ⁨ درسگفتار (آفلاین)
ملاحظات انتقادی در باب مارکسیسم
به‌هدایت مراد فرهادپور
( ۸ جلسه)

@bidarschool
@bidarcourses

درسگفتار آفلاین
ملاحظات انتقادی در باب مارکسیسم
به‌هدایت مراد فرهادپور
‌‌ ( ۸ جلسه)

طی چند سال گذشته به میانجی رسانه‌های گوناگون، از سخنرانی، مصاحبه و مناظره گرفته تا یرگزاری دوره‌های گوناگون، شماری از مضامین را معرفی کرده‌ام که به شکل مستقیم و غیرمستقیم با نقد سنت فکری مارکسیسم و وجوهی ار اندیشه‌ی خود مارکس مرتبط بوده‌اند. اکثر این مضامین و ایده‌های انتقادی به‌درستی در قالب نوعی نقد درونی مارکسیسم مطرح شده‌اند که خلاء‌ها، حفره‌ها و شاید برخی نقاط کور و برخی تناقضات این سنت فکری به غایت گسترده و غنی را برجسته ساخته‌اند. با این‌حال این به هیچ وجه به معنای تأیید دیدگاه‌هایی که مارکسیسم را در قالب نوعی دین یا باور جزمی منجمد می‌سازند نبوده و راه را بر درگیر شدن با نظریه‌ها و آثار متفکرین غیرمارکسیست نمی‌بندد.
 
از آنجا که طرح برخی از این ایده‌های انتقادی در قالب رسانه‌های گوناگون و بحث‌های مجزا خواه‌ناخواه موجب ابهام و سردرگمی شده است، در درس‌گفتارهای «ملاحظات انتقادی در باب مارکسیسم» تلاش بر آن است تا با نظام‌مند ساختن این ایده‌ها و به‌ویژه مرتبط‌ساختن آنها با آرای مارکس و دستاوردهای نظری و عملی مارکسیسم، بتوان دست‌کم پرسش‌های اساسی و به‌جایی در پیوند با بحران کلی مارکسیسم و شکست و عقب‌نشینی سراسری جنبش‌های چپ‌گرا مطرح کرد. و البته بدیهی‌ست برخی از اصلی‌ترین موضوعات مطرح شده در گذشته، به‌ویژه پرسش‌های مربوط به نهاد و نظریه‌ی دولت و همچنین بحث‌های مرتبط با خشونت ماورا‌ء اقتصادی بی‌شک برخی از این پرسش‌ها خواهند بود.
 
لازم به ذکر است که برخی از مضامین این جلسات، همانطور که شرح داده شد، با درس‌گفتارهای پیشین از جمله  «نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی» که در بهار ۱۴۰۲ برگزار شد مرتبط‌اند.

مراد فرهادپور متولد  تهران در ۱۳۳۷ متفکر، نویسنده و مترجم است. او از دهه‌ی شصت به این‌سو متون گوناگونی را در حوزه‌ی ادبیات و فلسفه، چه در قالب مقاله در نشریاتی چون راه‌ نو، کیان، آدینه و ارغنون؛ و چه در قالب ‌کتاب‌‌ چون عقل افسرده، ۱۳۷۸،  بادهای غربی، ۱۳۸۲ و پاره‌های فکر، ۱۳۸۸ به رشته‌ی تحریر در آورده است. او همچنین از دهه‌ی هفتاد به این سو توامان به ترجمه و تدریس متونِ فلسفی جریان‌های انتقادی غرب، از آثار متفکرینِ مکتبِ فرانکفورت تا دیگر آثارِ فیلسوفانِ جریان‌ساز چون بَدیو، آگامبن و ژیژک پرداخته است.
 
برای ثبت‌نام در این دوره با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses