هنر در گفتگو | نشست با هنرمندان امروز
گفتگوی هلیا همدانی با گلرخ نفیسی ( حضوری و آنلاین)
شنبه ۱ شهریور، ساعت ۱۹ به‌وقت ایران و ۱۷:۳۰ به‌وقت اروپای مرکزی
  
گلرخ نفیسی تصویرساز، عروسک‌ساز و هنرمند تجسمی است که اغلب آثارش تحت تأثیر رویدادهای سیاسی و اجتماعی دنیای اطرافش شکل می‌گیرند .مشارکت مستقیم مخاطب در تعامل با اثر هنری، و سفر به‌مثابه امکانی برای ساختن تقویم‌ها و نقشه‌های تازه، دو محور اصلی در تمرین‌های هنری او هستند. او متولد اصفهان، فارغ‌التحصیل رشته‌ی طراحی صنعتی از دانشگاه هنر تهران و رشته‌ی هنرهای تجسمی از ریتولد آکادمی در هلند است.

مجموعه‌ی او با عنوان «شهرهای پیوسته» با استفاده از پارچه‌هایی شکل گرفته که در سفر به شهرهایی چون بیروت، قاهره و لاهور جمع‌آوری کرده است. این آثار همراه با نقشه‌ای از مسیر سفرها، در هر نمایشگاه روی دیوار شهر میزبان نصب و ارائه می‌شوند.

اطلاعات بیشتر👇

آثار نفیسی در نمایشگاه‌هایی چون بینال رتردام، موزه‌ی هنر فنلاند و بینال بوسان در کره‌ی جنوبی، و در گالری‌هایی مثل آریا و دستان در تهران به نمایش درآمده‌اند. او همچنین کتاب‌هایی چون اشک نهنگ، غم، و دختری که مو نداشت را منتشر کرده است. مجموعه‌ای از تصویرسازی‌های سیاسی اجتماعی او با عنوان «شهادتنامه»—نامی که نخستین‌بار هلیا همدانی برای این مجموعه پیشنهاد داد—در سال گذشته در بارسلونا و با مقدمه‌ای از آصف بیات منتشر شد.

درباره‌ی گرداننده:

هلیا همدانی مورخ هنر، پژوهشگر و کیورتور در تهران و رُم به فعالیت می‌پردازد. او فارغ‌التحصیل طراحی صنعتی از دانشگاه هنر و تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزای شهر رم است. رساله‌ی کارشناسی تاریخ هنرش درباره‌ی "شهادت‌دهی با هنر" و رساله‌ی کارشناسی ارشد او درباره‌ی "بازخوانی زیبایی‌شناسی رابطه‌های وابسته" بود. او سال گذشته پروژه دکتری خود را با موضوع "تاریخ‌ هنر‌نگاری در ایران با تمرکز بر کوشش‌های رویین پاکباز" به پایان رسانده است. برای مجلات مختلفی به زبان‌های فارسی، ایتالیایی و انگلیسی درباره‌ی هنرهای تجسمی می‌نویسد و به عنوان کیورتور مستقل بیش از سی کارنمای انفرادی و گروهی در ایران و ایتالیا برای هنرمندان از فرهنگ‌های مختلف برگزار کرده‌است.
هلیا همدانی به طور اخص به مباحث میان‌فرهنگی می‌پردازد و در زمینه‌ی آموزش میان‌فرهنگی با مهاجران با گروهی پژوهشی در مدارس دولتی شهر رُم کارگاه‌هایی برگزار کرده‌ است. وی همچنین کیورتور چند اقامت هنری(رزیدنسی) در جنوب ایتالیا بوده است و در همکاری با اقامت فرهنگی «بریج آرت» در سیسیل در سال ۱۳۹۷ با پروژه‌ی گذر از مرزها در بخش جنبی دوازدهمین دوسالانه‌ی مانیفستا شرکت کرده است. 

برای شرکت در این نشست به‌صورتحضوری و یا آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

هنر در گفتگو | نشست با هنرمندان امروز
گفتگوی هلیا همدانی با لیلا سیدزاده
شنبه ۱۵ شهریور، ساعت ۱۹ به‌وقت ایران و ساعت ۱۷:۳۰ به‌وقت اروپای مرکزی
 
لیلا سیدزاده هنرمند میان‌رشته‌ای ساکن نیویورک است. آثار او به کاوش در تلاقی حافظه، منظره و جابه‌جایی می‌پردازد و تکه‌های خاطره را در هم می‌تند تا چشم‌اندازهایی پیچیده و انتزاعی پدید آورد. او با الهام از عناصر طبیعی چون کوه و رود-نمادهایی ریشه‌دار در حافظه‌ی جمعی و فردی- در مرز میان آشنایی و بیگانگی حرکت می‌کند. در این فرایند، او مناظر معلقی می‌سازد که حس بی‌مکانی را برمی‌انگیزند؛ جایی که بازآفرینی در یک لحظه معنا را می‌زداید و دوباره شکل می‌بخشد.

اطلاعات بیشتر👇

سیدزاده در سال ۱۳۹۳ کارشناسی نقاشی را از دانشگاه علم‌وفرهنگ تهران و در سال ۱۳۹۸ کارشناسی ارشد نقاشی را از دانشگاه هنر ییل در نیوهیون دریافت کرد. وی تاکنون موفق به دریافت جوایز و بورسیه‌های متعددی از جمله بنیاد هنرهای معاصر نیویورک، جایزه‌ی H.Lee Hirsche از دانشگاه ییل، و بورسیه‌ی سوما در مکزیکوسیتی شده است و در اقامت‌های هنری چون بنیاد هنرهای نیویورک، بنیاد نارس، سوما و کلکتیو اینجا و آنجا حضور داشته است.
 
لیلا سیدزاده نمایشگاه‌های انفرادی متعددی از جمله زیر آسمان، بالای دریا (مرکز هنرهای تجسمی، نیوجرسی، ۱۴۰۴)، هرگز چنین بلند: مناظر خیالی و موجوداتی که در آن زیست می‌کنند (کالری پیتر گئوگی، وین، ۱۴۰۱)، منظره‌ی غایب (پروژه‌های مرز، بروکلین، ۱۳۹۹)، و کوه معلق (اتاق برق، تهران، ۱۳۹۶) داشته است. آثار او در نمایشگاه‌های گروهی متعددی از جمله دوسالانه‌ی مهاجران در نیویورک، آرت‌فیر بدون عنوان در میامی، سنگاپور، فورد فاندیشن، آرت‌فیر دوبی، موزه‌ی هنرهای معاصر اهواز و دیگر شهرها به نمایش در آمده است. او از سال ۱۴۰۰ تاکنون در گروه هنرهای تجسمیِ دانشگاه پرت بروکلین تدریس می‌کند.


درباره‌ی گرداننده:

هلیا همدانی مورخ هنر، پژوهشگر و کیورتور در تهران و رُم به فعالیت می‌پردازد. او فارغ‌التحصیل طراحی صنعتی از دانشگاه هنر و تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزای شهر رم است. رساله‌ی کارشناسی تاریخ هنرش درباره‌ی "شهادت‌دهی با هنر" و رساله‌ی کارشناسی ارشد او درباره‌ی "بازخوانی زیبایی‌شناسی رابطه‌های وابسته" بود. او سال گذشته پروژه دکتری خود را با موضوع "تاریخ‌ هنر‌نگاری در ایران با تمرکز بر کوشش‌های رویین پاکباز" به پایان رسانده است. برای مجلات مختلفی به زبان‌های فارسی، ایتالیایی و انگلیسی درباره‌ی هنرهای تجسمی می‌نویسد و به عنوان کیورتور مستقل بیش از سی کارنمای انفرادی و گروهی در ایران و ایتالیا برای هنرمندان از فرهنگ‌های مختلف برگزار کرده‌است.
هلیا همدانی به طور اخص به مباحث میان‌فرهنگی می‌پردازد و در زمینه‌ی آموزش میان‌فرهنگی با مهاجران با گروهی پژوهشی در مدارس دولتی شهر رُم کارگاه‌هایی برگزار کرده‌ است. وی همچنین کیورتور چند اقامت هنری(رزیدنسی) در جنوب ایتالیا بوده است و در همکاری با اقامت فرهنگی «بریج آرت» در سیسیل در سال ۱۳۹۷ با پروژه‌ی گذر از مرزها در بخش جنبی دوازدهمین دوسالانه‌ی مانیفستا شرکت کرده است. 

برای شرکت در این نشست به‌صورت آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

هنر در گفتگو | نشست با هنرمندان امروز
گفتگوی هلیا همدانی با لطیفه ظفرعطایی ( آنلاین)
شنبه ۲۲ شهریور، ساعت ۱۹ به‌وقت ایران و ۱۷:۳۰ به‌وقت اروپای مرکزی
 
لطیفه ظفر عطایی (متولد ۱۹۹۴، غزنی، افغانستان) هنرمند تجسمی است که آثارش به شکلی انتقادی و به‌ویژه از منظر جوامع پیرامونی به مضامینی همچون هویت، مهاجرت، حافظه و تاب‌آوری می‌پردازد. او به عنوان یک پناهنده در کویته پاکستان بزرگ شده و آشنایی اولیه‌اش با صنایع دستی خانگی—مانند سوزن‌دوزی و بافندگی—حساسیت زیبایی‌شناختی او را شکل داد و بعدها در پرکتیس هنری او با تکنیک‌های پارچه‌سازی، عکاسی و چاپ دیجیتال تلفیق یافت. این تجربیات در کنار مواجهه‌ی شخصی با آوارگی و حاشیه‌نشینی ناشی از تبعیض سیستماتیک، بنیان هنری آثار او را که به بررسی روابط درهم‌تنیده بین روایت شخصی، حافظه‌ی جمعی و ساختارهای اجتماعی-سیاسی می‌پردازد تشکیل می‌دهد.

اطلاعات بیشتر👇

عطایی تحصیل هنر را در دانشگاه کابل آغاز کرد و سپس موفق به دریافت بورسیه معتبر امیسا (UMISAA) شد که امکان تکمیل مدرک کارشناسی‌اش را در دانشکده‌ی هنرهای تجسمی و طراحی دانشگاه بیکن‌هاوس در لاهور در سال ۲۰۱۷ فراهم آورد. رویکرد پژوهش‌محور او، سوزن‌دوزی سنتی را با رسانه‌های عکاسی و دیجیتال درمی‌آمیزد و تنش‌های بین رؤیت‌پذیری و رؤیت‌ناپذیری، حضور و غیاب، و چانه‌زنی بر سر هویت تحت محدودیت‌های اجتماعی، سیاسی و مکانی را کاوش می‌کند. سوزن‌دوزی در آثار او هم به عنوان رسانه‌ و روشی برای مقاومت و هم راهی برای مراقبه کردن عمل می‌کند—یک «کنش پایداری» که هم به صورت فیزیکی و هم مفهومی بر سطح عکس مداخله می‌کند.

آثار او در سطح بین‌المللی در چین، سوئیس، امارات متحده‌ی عربی، ایتالیا، هند و در سراسر جنوب آسیا به نمایش درآمده است. او در نمایش‌ها و جشنواره‌های شاخصی همچون «پروژه‌ی شبه‌قاره‌ی جوان» در جشنواره هنر سرندیپیتی (گوا)، جشنواره‌ی بین‌المللی فجر (تهران) و نمایش‌های متعدد گروهی که بر مسأله‌ی مهاجرت، جنسیت و عدالت اجتماعی متمرکز بوده‌اند، مشارکت داشته است. ظفرعطایی تاکنون جوایز متعددی دریافت کرده است، از جمله جایزه‌ی پرینس کلاوس سید (۲۰۲۴)، جایزه فرهنگ‌های مقاومت (۲۰۲۲) و جایزه‌ی دوم آلگرو آرت پرایز (۲۰۲۱).

لطیفه ظفر عطایی در حال حاضر در تهران زندگی و کار می‌کند و به کاوش در زمینه‌ی هویت، حافظه و تقاطع صنایع دستی و عکاسی ادامه می‌دهد. تمرکز بر تقویت صداهای جوامع پیرامونی به‌ویژه زنان و هزاره‌ها، و تاریخچه‌ی آوارگی و خشونت سیستماتیکی که متحمل می‌شوند، چارچوب مفهومی آثار او را شکل می‌دهد.

درباره‌ی گرداننده:

هلیا همدانی مورخ هنر، پژوهشگر و کیورتور در تهران و رُم به فعالیت می‌پردازد. او فارغ‌التحصیل طراحی صنعتی از دانشگاه هنر و تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزای شهر رم است. رساله‌ی کارشناسی تاریخ هنرش درباره‌ی "شهادت‌دهی با هنر" و رساله‌ی کارشناسی ارشد او درباره‌ی "بازخوانی زیبایی‌شناسی رابطه‌های وابسته" بود. او سال گذشته پروژه دکتری خود را با موضوع "تاریخ‌ هنر‌نگاری در ایران با تمرکز بر کوشش‌های رویین پاکباز" به پایان رسانده است. برای مجلات مختلفی به زبان‌های فارسی، ایتالیایی و انگلیسی درباره‌ی هنرهای تجسمی می‌نویسد و به عنوان کیورتور مستقل بیش از سی کارنمای انفرادی و گروهی در ایران و ایتالیا برای هنرمندان از فرهنگ‌های مختلف برگزار کرده‌است.
هلیا همدانی به طور اخص به مباحث میان‌فرهنگی می‌پردازد و در زمینه‌ی آموزش میان‌فرهنگی با مهاجران با گروهی پژوهشی در مدارس دولتی شهر رُم کارگاه‌هایی برگزار کرده‌ است. وی همچنین کیورتور چند اقامت هنری(رزیدنسی) در جنوب ایتالیا بوده است و در همکاری با اقامت فرهنگی «بریج آرت» در سیسیل در سال ۱۳۹۷ با پروژه‌ی گذر از مرزها در بخش جنبی دوازدهمین دوسالانه‌ی مانیفستا شرکت کرده است. 

برای شرکت در این نشست به‌صورت آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
@bidarschool
@bidarcourses

از هنر در جنبش تا جنبش در هنر
(تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
بررسی نسبت هنر و جنبش‌های اجتماعی، در جنبش زن، زندگی، آزادی رنگ‌وبوی متفاوتی پیدا کرد. اگر تا پیش از آن می‌شد از تأثیر جنبش اجتماعی بر اثر و میدان هنری سخن گفت، در ۱۴۰۱، بیش از هر زمان دیگر، ممکن شد که از هنری‌شدن جنبش سخن به میان آوریم. درواقع به‌نظر می‌رسید هنر دیگر نه در مقام یک متغیر تابع، بلکه خود در مقام یک متغیر مستقل وارد تحولات اجتماعی شده‌‌است. در این مجموعه‌‌نشست‌ها خصلت‌های هنریِ جنبش هم‌زمان با تحولاتی که میدان‌های مختلف هنری و آثار هنری پس از جنبش از سر گذرانده‌اند، در کانون توجه است؛ هم از ویژگی‌های هنری‌شدن جنبش، یا به‌تعبیر بهتر استتیکِ جنبش می‌پرسیم و می‌گوییم و هم از تحولاتی که در منطق تولید، توزیع و مصرف آثار هنری در میدان‌های مختلف هنری صورت پذیرفت؛ تحولاتی که به‌نظرمان می‌رسد حاکی از رشد بحران‌ها و مسائل مشخص در این میدان‌هاست.

ادامه👇

از سویی دیگر، تاریخ از سه سال پیش آغاز نمی‌شود. بنابراین به‌ناگزیر، در هر بحث، آن‌چه برای ما مهم است پیوندیافتن جنبش زن، زندگی، آزادی با جنبش‌های اجتماعی پیش از خود و بررسی تأثیر و تأثرات میدان‌های هنری با این جنبش‌ها در طول زمان است. در این مجموعه‌‌نشست‌ها تلاش کردیم تا با آغازکردن از یک پنل نظری‌تر، به سمتِ پنل‌های تجربی‌تر حرکت کنیم؛ پنل‌هایی که بتوانند توضیح دهند در برخی از میدان‌های هنری در این سال‌ها چه اتفاقاتی افتاده و چه اتفاقاتی نیفتاده، بحران‌ها کجایند و مسائل چیستند، و احیاناً چه افقی در هر میدان گسترده و چه فروبستگی‌ای به‌ چشم می‌خورد. طرفین بحث با یک‌دیگر امکان منازعه دارند و شرکت‌کنندگان نیز هر یک پرسش‌ها و دغدغه‌های خود را با ارائه‌کنندگان بحث در میان می‌گذارند.

به‌رغم این‌که میدان‌های هنری و آثار هنری امروز بسیار درهم تنیده‌‌اند، تصمیم گرفته‌ایم به‌طور مشخص، با توجه به امکانات‌مان، به هنرهای تجسمی، موسیقی، تئاتر، فیلم کوتاه و مستند و ادبیات در پنلی جداگانه بپردازیم. در هر پنل تلاش کردیم از کنشگران و صاحب‌نظران میدان دعوت کنیم تا از تجربه‌ی تاریخی میدان و رویکرد نظری-عملی خود سخن بگویند. روشن است که هیچ ادعای جامعیتی وجود ندارد. این پنل‌ها صرفاً بُرشی‌اند از نسبت جامعه با هنر و/یا هنر با جامعه. شرکت داوطلبانه‌ی صاحب‌نظران و علاقه‌مندان به مباحث در هر پنل، یقیناً بر غنای آن خواهد افزود.  

درباره‌ی هر یک از نشست‌ها متعاقبا و جداگانه اطلاع‌رسانی خواهد شد و‌ می‌توانید برای شرکت در هر یک از آنها ثبت‌نام کرده و به صورت رایگان به شکل حضوری یا آنلاین شرکت کنید.

شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
@bidarschool
@bidarcourses

پنل ۱/ استِتیک جنبش
پنجشنبه، ۲۷ شهریور/ ساعت ۱۷ تا ۲۰/ حضوری و آنلاین
گرداننده: مهسا اسداله‌نژاد
با حضور: علی جمشیدی، الهه سروش‌نیا، کیانا کریمی

- علی جمشیدی/ گمانه‌هایی از «سینماتوگرافی جنبش»

- الهه سروش‌نیا/ از گردش فیگورها تا انجماد تصاویر: رژیم‌های تصویری خیزش ژینا

- کیانا کریمی/ خیزش ژینا: ندای آزادی از جهان جنوب

اطلاعات بیشتر👇

علی جمشیدی/ گمانه‌هایی از «سینماتوگرافی جنبش»

با رجوع به واژگان نیکول برنز درباره‌ی «رژیم‌های تصویر»، خیزش ژینا نه صرفاً انفجار سیاسی بلکه ظهور منطق‌های تازه‌ی تصویری (figural logic) در شهر است. سینماتوگرافی اینجا به تکنیک دوربین محدود نمی‌شود؛ بلکه عملیات مرئی‌سازی و mise-en-cadre است: قاب‌بندی بدن‌ها و ژست‌ها در شبکه‌ی هندسی شهری. در ۱۴۰۱، وقتی زنان روسری برداشتند، چرخاندند یا بر بلندی‌ها ایستادند، خود ژست‌ها میزان‌نما بودند؛ میدان و خیابان به نما بدل شدند و بلوارها و مترو مسیرهای بداهه‌ی تراکینگ‌شات و دالی را شکل دادند. بدن از ابژه‌ی انسانی به اپراتور رژیم تصویری بدل شد و زندگی با سینما پیوند خورد.

ویدئوهای موبایلی نه تنها ثبت‌کننده بلکه بازتوزیع‌کننده بودند؛ در سطح جمعی، تلفن‌ها یک dispositif چند-دوربینه ساختند و montage collectif تولید شد. طی سه سال، اقتصاد تصویری دچار دگردیسی شد: از آشفتگی و چندپارگی ارزش‌ها تا کُریوگرافی آیینی، فلاش‌های پراکنده‌ی اعتراض و نهایتاً مونتاژهای قضایی به‌مثابه مدرک. هر مرحله رژیمی متمایز از تصویر آفرید، اما نیروی سینماتوگرافیک همچنان دستور زبان مشترک است؛ سینمایی که از سالن گریخت و به فضای شهرستان‌ها مهاجرت کرد و هم ابزار مقاومت شد و هم افتادن در نظام بازنمایی تحمیلی از سوی نگاه غربی.

الهه سروش‌نیا/ از گردش فیگورها تا انجماد تصاویر: رژیم‌های تصویری خیزش ژینا

در این ارائه رژیم‌های تصویری خیزش ژینا را دنبال می‌کنم. به این منظور سه برهه‌ی مشخص را برجسته ساخته و از طریق بررسی هر کدام از آنها قسمتی از رژیم تصویری که شکل گرفته را به بحث می‌گذارم. نقطه‌ی آغاز، "اندرکنش بدن‌ها و تصاویرشان"؛ جایی که فیگورهای مقاومت معترضان، در زنجیره‌ی الهام و تحریک و در اتصال کوتاه بین فضای مجازی و واقعیت خیابان به‌سرعت گردش یافتند و نیروی پیش‌برنده‌ی خیزش را رقم زدند. این نیروی پیش‌برنده جایی از گردش  بازایستاد و به شکل موزه‌ای و تقویمی تثبیت شد؛ تصاویری که در سالگردها و تولیدات هنری بازخوانی و بازتولید می‌شوند، بی‌آن‌که امکان مداخله‌ای بر منظومه‌ی این تصاویر داشته باشند.

در آخر، در وضعیت پساژینا، به نظام تازه‌ مستقر شده و تجدید شونده میل و بازار می‌پردازم که در آن تصاویر و هنرها وارد منطق تازه‌ای از ارزش‌گذاری، مصرف و سرمایه‌گذاری می‌شوند. سعی می‌کنم با تمرکز به این سه برهه به این بپردازم که چرا باید از مراجعه نوستالژیک به لحظه‌ی ژینا و تطبیق دائمی لحظه‌ی اکنون با آن عبور کرد؟ چرا باید اکنون را از نظام دلالتی و مغناطیس تداعیِ خیزش ژینا آزاد کرد و قلب و بدن را پذیرای تخیل و گشوده به فهم صداهایی کرد که نظم‌های موجود مبارزاتی را بر هم می‌زنند.

کیانا کریمی/ خیزش ژینا: ندای آزادی از جهان جنوب

در زمانه‌ای که مفاهیم مسلط آزادی دچار فرسودگی نظری و ناتوانی در مواجهه با واقعیت‌های انضمامی خشونت و سرکوب شده‌اند، جنبشی در ایران سر برآورد که نه‌تنها ساختارهای قدرت را به چالش کشید، بلکه تصور ما از رهایی، کنش بدن‌مند و امکان عاملیت سیاسی را بازنویسی کرد. این ارائه، ردیابی‌ست بر زایش دوباره‌ی آزادی در بدن‌های زنانی که بر بلندی‌های شهر ایستادند و سازوکارهای دیداری و گفتمانی انقیاد بدن را در هم شکستند.
نقطه‌ی ورود این بازاندیشی، واژه‌ی فارسی «کنج‌کاوی» ‌است: ترکیبی از کُنج (گوشه) و کاوی (حفر/کاویدن)؛ حرکتی که هم‌زمان کنشی معرفت‌جویانه، رهایی‌بخش، و ضدنظم است. کنج‌کاوی در اینجا، با تکیه بر مفهوم «فراری» در اندیشه‌ی فرد موتن، نظریه‌پرداز سیاه آمریکایی، به‌مثابه یک کنش ضد-آشکارگی بازخوانی می‌شود: زن کاونده و گریزپا، نه سوژه‌ای در جستجوی آزادی در دل نظم موجود، بلکه نیرویی‌ست که «از خود بیرون می‌رود»، «نظام مکان‌یابی» را می‌گسلد، و افقی تازه برای رهایی می‌گشاید.

علی جمشیدی، علاقه‌مند به سینما، فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد مطالعات فرهنگی تطبیقی از دانشگاه آمستردام و دکترای مهندسی سازه از دانشگاه فنی دلفت هلند است.
الهه سروش نیا، جستارنویس، پژوهشگر و دانشجوی دکتری جغرافیای انسانی در دانشگاه آزاد برلین است.
کیانا کریمی، دانش‌آموخته‌ی مطالعات اجرا از دانشگاه نیویورک است. او مدرس مطالعات جنسیت و اجرا در دانشگاه کلمبیا و مدیر مسئول مجله‌ی ادبی-سیاسی گرنیکاست. رساله‌ی دکترای او با عنوان «اندیشیدن از مجرای پوست نازک» بر مفاهیم انتقادی پوست و پوست‌اندازی به‌عنوان دریچه‌ای برای خوانش پسااستعماریِ تروما و اجرا متمرکز است.

برای شرکت در این نشست به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
@bidarschool
@bidarcourses

پنل ۲/ هنرهای تجسمی؛ امکان مقاومت و جستجو
جمعه، ۲۸ شهریور/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
گرداننده: هلیا همدانی
با حضور: مارال اشگواری، حمید پورآذری، نوید سلاجقه، مهرنوش علی‌مددی

- تولید و اجرای هنر؛ جستن در بیراهه‌ها
مارال اشگواری /مدیر اجرایی پروژه‌های فرهنگی هنری

- از خراب کردن تا ساختن؛ فردای جوانان
حمید پورآذری /کیوریتور، هنرمند و کارگردان تئاتر

- درباره‌ی تنهایی هنرمند؛ سه مرتبه از لحظه‌ی ناتوانی
نوید سلاجقه/ هنرمند و نویسنده

- خلق و پژوهش در میانه‌ی آشوب؛ واکاوی تجربه‌ای زیسته در بستر محدودیت و مقاومت
مهرنوش علی‌مددی/ پژوهشگر و نویسنده در حوزه‌ی هنرهای تجسمی

اطلاعات بیشتر👇

تولید و اجرای هنر؛ جستن در بیراهه‌ها
مارال اشگواری /مدیر اجرایی پروژه‌های فرهنگی هنری

اولین سوال من از خودم در مواجهه با شرایط پیرامونم این است: آیا  در این شرایط اصلا کار کنیم؟ دومین سوالم این است: چه کار کنیم؟ و سؤال بعدی: چگونه راهی پیدا کنیم که کاری را که می‌خواهیم انجام دهیم؟ مسئولیت و کار من این جاست. اعتقاد دارم که راه وجود دارد  به شرط آن که پیدایش کنم. از مسیر همیشگی نمی‌توانم راه جدیدی بیابم، بنابراین مسیرهای جدید  را جستجو می‌کنم و اغلب  از بیراهه راه پیدا می‌شود. گاهی هم برای مدتی همگی با هم سرگردان می‌شویم .

از خراب کردن تا ساختن؛ فردای جوانان
حمید پورآذری /کیوریتور، هنرمند و کارگردان تئاتر
همیشه یکی از دغدغه‌های من در آموزش، کار کردن با نوجوانان و جوانان بوده. چراکه باید به فردا فکر کرد و آنها فردا هستند. پس به هنرستان هنرهای زیبا آمدم. ملاقات با نوجوانان ۱۷ساله، پرشور و پرانرژی. سرشار از ایده‌های ناب و خلاق. تصمیم گرفتم در بر خلاف جریان مرسوم آموزش در هنرستان عمل کنم. قرار گذاشتیم در گام اول هر آنچه را که می‌دانیم خراب کنیم و دوباره آن را بسازیم. این یعنی تمرین اندیشیدن و خلاق بودن. از ساختن ویدیوآرت تا اجراهای جمعی و در نهایت تولید اجراهای فردی. در همه‌ی مراحل خراب کردن و دوباره ساختن همیشه وجود داشت. اجراهای فردی آخرین مرحله‌ی آموزش  شروع پروسه‌ی اجرا بود. پروسه‌ای کاملا جدی و حرفه‌ای.

درباره‌ی تنهایی هنرمند؛ سه مرتبه از لحظه‌ی ناتوانی
نوید سلاجقه/ هنرمند و نویسنده
سوژه‌ی هنرمند در فراز و فرودهای جنبش اجتماعی چگونه متزلزل می‌شود و چه تجربه‌ی روانی را از سر می‌گذراند؟ او در فقدان گروه‌های هنری فعال، چگونه در لحظه‌ها‌ی بحرانْ تلخیِ سیاست را با تنهایی خود می‌آمیزد؟ هنرمند در این لحظه‌ها بیش از پیش درمی‌یابد که بدون جریان‌های مستقل از نهادهای رسمی، به‌سختی می‌تواند کنشی اجتماعی تولید کند که با کنش هنری‌اش پیوند معنی‌دار داشته باشد. تا هنگامی که جماعت‌هایی از هنرمندان امکان باهم کار کردن را پیدا نکنند، حیات مستقل و جریان‌‌‌های هنری هم شکل نمی‌گیرد و در لحظه‌ی بحران هم هنرمندان تنها می‌مانند و رنج‌شان بیان‌مند نمی‌شود.

خلق و پژوهش در میانه‌ی آشوب؛ واکاوی تجربه‌ای زیسته در بستر محدودیت و مقاومت
مهرنوش علی‌مددی/ پژوهشگر و نویسنده در حوزه‌ی هنرهای تجسمی
در این ارائه قصد دارم از چالش‌های پژوهش در باب هنر زنان تا رساندن صدای زنان به میانجیِ تصاویر نیرومندی سخن بگویم که همواره نقش اندکی در تاریخ رسمی هنر ایفا کرده‌اند. چنانچه حیات هنری و فرهنگی زنان در طول تاریخ این سرزمین با دشواری‌های فراوانی همراه بوده، جنبش بی‌بدیل «زن، زندگی، آزادی» نقطه‌ی عزیمت گفت‌و‌گویی است که سعی دارد جدال برای «هستن» را از نو بازخوانی کند. همزمان با این جنبش و پس از آن سانسور به عنوان ابزاری دیرآشنا، نه صرفا به مثابه‌ی امری جهت حذف بلکه ابزاری برای کنترل، روایت‌های تاریخی و فرهنگی در دستان حاکمیت با شدت بیشتری نمود پیدا کرد.

در واقع این رویکرد با هدف جایگزینیِ روایات تلاش می‌کند تا اشکال مقاومتِ‌ زنان هنرمند از گذشته تا امروز را نادیده انگاشته و تصویری محافظه‌کارانه و جعلی از زیست و تجربه‌ی خلاقه‌ی آنها ارائه کند. از این رو هرگونه کنش هنری و فرهنگی به دست زنان و برای زنان که در ضدیت با صدای رسمی است به نوعی شکلی از ایستادگی و تداعی‌گر حیات خِردگریزِ عصر حاضر است. از سوی دیگر تجربه‌ی حضور همین زنان در نهادهای دولتی همچون موزه‌ها و دانشگاه‌ها علی‌رغم محدودیت‌های پیش آورده مسبب ظرفیت‌های اندیشه‌ورزانه‌ایست که در لایه‌های اذهان جست‌و‌جوگر امتداد می‌یابد. این وضعیتِ متناقض واقعیتی مسلم از وجود تضاد متکثر تا تحقق اراده‌ای‌ رهایی‌بخش است. به واقع در این بزنگاه «زن بودن» به نوعی تلاقی میان مقاومت و محدودیت بوده؛ جایی که هرگامِ کنشگرانه در برابر ساختارهای بازدارنده ابراز وجود می‌نماید تا بی‌پروا اعلام کند همواره زنده و زاینده است.

برای شرکت در این نشست به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

هنر در گفتگو | نشست (آنلاین)با هنرمندان امروز
گفتگوی امیرعلی قاسمی با شهرزاد ملکیان
شنبه ۲۹ شهریور، ساعت ۱۹ به‌وقت ایران، ۱۷:۳۰ به‌وقت اروپای مرکزی
 
شهرزاد ملکیان هنرمند ایرانی ساکن اسلو‌، فارغ‌التحصیل کارشناسی مجسمه‌سازی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد هنر در فضاهای عمومی از آکادمی ملی هنر نروژ در اسلو است. او در حوزه‌های پرفورمنس، ویدئو و مجسمه‌سازی فعالیت می‌کند و اغلب این رسانه‌ها را در گفتگویی میان‌رشته‌ای با یکدیگر درمی‌آمیزد. رویکرد هنری ملکیان مبتنی بر استراتژی‌هایی مشارکتی و بازی‌محور است؛ او از بدن به مثابه ابزاری مفهومی بهره می‌گیرد تا ساختارهای مسلط-در نهادهای هنری، نطام‌های آموزشی و فضای عمومی- را بازاندیشی کند و به چالش بکشد.

اطلاعات بیشتر👇

ملکیان در آثار خود به بررسی جریان قدرت درون ساختارهای اجتماعی می‌پردازد و می‌کوشد نشان دهد چگونه می‌توان از خلال عمل جمعی، مراقبت و مقاومت تجسم‌یافته، این ساختارها را مختل کرد. برای او، بازی نه صرفا فعالیتی تفننی بلکه شیوه‌ای برای اندیشیدن است- راهی برای ناآموختن، بازتعریف روابط، و تصور شکل‌های تازه‌ای از بودن جمعی. در آثار ملکیان، فرایندهای مشارکتی و پاسخ‌گو به مکانْ فضاهایی خلق می‌کنند که در آن آسیب‌پذیری همچون نیرویی رابطه‌ای درک می‌شود-نیرویی که هنجارهای غالب را به چالش می‌کشد و بستری برای پیوند، مقاومت و دگرگونی مشترک فراهم می‌آورد.

آثار ملکیان در سراسر اسکاندیناوی و نیز در سطح بین‌المللی از جمله در دوسالانه‌ی ساکو در شیلی (۲۰۲۵)، Kunsthalle Recklinghausen، گالری تنتهاوس اسلو (۲۰۲۱)، موزه‌ی هنر استاوانگر (۲۳-۲۰۲۲)، گالری وایت‌چپل لندن(۲۰۱۹)، موزه‌ی هنر پوری (۲۰۱۵)، و کنست‌هال مالمو (۲۰۱۴) به نمایش در آمده‌اند. همچنین ویدئوهای او در جشنواره‌هایی چون Doclisboa (۲۰۱۹)،‌ جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم روتردام (۲۰۱۳)، و جشنواره‌ی مستقل فیلم پکن (۲۰۱۳) نمایش داده‌شده‌اند.

درباره گرداننده:
امیرعلی قاسمی هنرمند رسانه، کیوریتور و مدرس بینا‌رشته‌ای و مؤسس آرشیو ویدیویی پارکینگ، جامعه‌ی نیومدیا در تهران و محل تردید در برلین است. آثار او در تقاطع عکاسی و ویدئو و پروژه‌های تصویر‌محور با تمرکز بر حافظه‌ی فرهنگی، مسائل زیست‌محیطی و روایت‌های تاریخی‌سیاسی‌ست. فعالیت کیورتوریال او حول همکاری‌های میان‌رشته‌ای، آموزش و ایجاد بستر گفتگو میان رسانه‌ها و بافتار‌های مختلف می‌گردد. او در تهران و برلین آموزش دیده است و در برلین کار و زندگی می‌کند. 

برای شرکت در این نشست به‌صورت آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School

از هنر در جنبش تا جنبش در هنر؛ (تأملاتی بر آنچه از سر گذرانده‌ایم)
پنل ۲/ هنرهای تجسمی؛ امکان مقاومت و جستجو
گرداننده: هلیا همدانی
🔹بخش یک: نوید سلاجقه
👇
https://youtu.be/QrpwZxFHPJQ?si=zOaWd-tHY_zXyHHh

🔹بخش دو: مهرنوش علی‌مددی
👇
https://youtu.be/nsk4d4aHyHg?si=gQdOYCxP630Yt5D1

🔹بخش سه: حمید پورآذری و مارال اشگواری
👇
https://youtu.be/Xin3QCWy-zM?si=9BfouQ6xH3OPKLFO

🔹بخش چهار: گفتگوی پایانی
👇
https://youtu.be/fl1Fb_D5nPI?si=F6lm_p2myM5ODxeH

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر

پنل ۳/ دگرگونی و اعتراض؛
موسیقی ایران پس از زن، زندگی، آزادی
پنجشنبه، ۳ مهر/ ساعت ۱۷ تا ۲۰
(حضوری و آنلاین - رایگان)

گرداننده: امیر گرایش‌نژاد
با حضور: رودی، آروین صداقت‌کیش، حسین کاشف، آذین موحد
 
برزخ انقیاد مضاعف؛ مقاومت شنیداری در تقاطع سرکوب و سرمایه
رودی/ آهنگساز و رَپر

لحظه‌های رادیکال؛ درباره‌ی واژگونی نظام‌های موسیقایی
آروین صداقت‌کیش/ منتقد، پژوهشگر موسیقی و آهنگساز

بازآراییِ موزیکال: موسیقی ایران پس از جنبش زن، زندگی، آزادی
حسین کاشف/ پژوهشگر موسیقی

هنر برای هنر؛ بستری برای چشم‌اندازهای فرهنگی دموکراتیک و اخلاق‌مدار
آذین موحد/ موسیقیدان، نوازنده‌ی فلوت و دانشیار دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران

#از_هنر_در_جنبش_تا_جنبش_در_هنر
اطلاعات بیشتر👇

 
برزخ انقیاد مضاعف؛ مقاومت شنیداری در تقاطع سرکوب و سرمایه
رودی/ آهنگساز و رَپر

موسیقی اعتراضی می‌تواند سازوکار فضایی انضباطی مثل زندان، به‌مثابه‌ی یکی از گره‌گاه‌های «زیست‌سیاست» را از درون مختل کند: بدن در سلول در بند است، اما صدا به‌منزله‌ی «رخداد»ی رهایی‌بخش از مرزهای حبس عبور کرده و در میدان اجتماعی به گردش درمی‌آید. صدا در این‌جا بازنمایی فردی نیست، بلکه «بازتملک»ی جمعی است که در هیأت کنش مستقیم سیاسی، سوژه‌های پراکنده را به‌طور موقت در هیأت یک بدن مشترک مفصل‌بندی می‌کند تا خود به‌عنوان سوژه‌ای سیاسی به موجودی مطیع و خاموش تقلیل نیابد.
بااین‌همه، همین امکان مقاومت بلافاصله در مدار دیگری تهدید می‌شود: کالایی‌ و بی‌اثرشدنِ امر منفی که در بطن هنر اعتراضی نهفته است. بنابراین موسیقی اعتراضی در وضعیتی گرفتار می‌آید که می‌توان آن را «انقیاد مضاعف» نامید: از یک‌سو سازوکار انضباطی زندان که بدن را مهار می‌کند و از سوی دیگر منطق صنعت فرهنگ که صدا را از درون تهی می‌سازد. پرسش اساسی این است: آیا می‌توان از دل این دیالکتیک سرکوب/مصرف، شکل تازه‌ای از «زیست-سیاست مقاومت» را اندیشید که صدا را نه در مقام کالا و نه در مقام سوژه‌ی مطیع، بلکه به‌منزله‌ی حامل امر منفی و نیروی نفی‌کننده‌ی نظم مسلط بازتملک کند؟

لحظه‌های رادیکال؛ درباره‌ی واژگونی نظام‌های موسیقایی
آروین صداقت‌کیش/ منتقد، پژوهشگر موسیقی و آهنگساز
از تأثیر موسیقی بر/نقش موسیقی در جنبش‌های اجتماعی بسیار شنیده‌ایم. اما انقلاب را اگر دگرگونیِ به غایت رادیکالِ نظم امور/مناسبات قدرت بدانیم، آیا ممکن است در جریانی کاملا معکوس، لحظاتی سیاسی-اجتماعی سرنوشت ماده‌ی موسیقایی را تعیین کند؟ تغییرات اجتماعی بزرگ همواره برآمده از/موجد دگرگونی‌های اساسی در فرم و محتوا هستند. همان‌طور که این رخداد‌های رادیکال دست‌کم فرم و دست‌بالا فرم و محتوای رابطه‌ی قدرت یا بروز اجتماعی یا دقیق‌تر بگوییم سیاست زیباشناختی را تغییر می‌دهند، می‌توان انتظار داشت که فرم و محتوای ماده‌ی هنری و سازماندهی آن را از بُن دگرگون کنند. در تاریخ ایران چند نقطه‌ی عطف هست که چنین دگرگونی‌های رادیکالی در سازمان صوتی رخ داده است. درباره‌ی آنها صحبت می‌کنیم.

بازآراییِ موزیکال: موسیقی ایران پس از جنبش زن، زندگی، آزادی
حسین کاشف/ پژوهشگر موسیقی
اگرچه قطعیتِ تغییر در فضای موسیقیِ ایران پیش از وقوعِ جنبشِ زن، زندگی، آزادی نیز به‌نحوی پراکنده و موضعی در امیالِ کارگزارانِ موسیقی به چشم می‌خورد، اما وقوعِ جنبشْ نقشِ اساسی در جهت‌گیری و کانالیزه‌شدنِ این پراکندگی ایفا کرد. مادامی که جنبش به‌صورتِ مبازره‌ای برای تسخیرِ خیابان در جریان بود، موسیقی و موسیقیدان همواره در صدرِ توجه‌ها قرار داشتند و پس از اتمامِ فازِ خیابانی نیز امیالِ تحول‌خواه در فضای موسیقیِ ایران واضحاً تحتِ تأثیرِ فضای پساجنبش به بازآراییِ خود پرداختند.
طرحی که در این جلسه ارائه خواهد شد، تلاش می‌کند تا بازآراییِ میل‌های سرگردانِ اولیه از خلالِ جنبش و نیروی آن را با نگاهی تاریخی و به دور از تأکیداتِ رسانه‌ای و اکتیویستی صورت‌بندی کند. برای رسیدن به این هدف عمدتاً بر سه محور یعنی رسانه‌های فارسی‌زبانِ فعال در حوزه‌ی موسیقی، ظهورِ فیگورِ موسیقیدان و موسیقیِ مقاومت، و تغییراتِ اخیر موسیقیِ «ایرانی» تمرکز خواهیم کرد.

هنر برای هنر؛ بستری برای چشم‌اندازهای فرهنگی دموکراتیک و اخلاق‌مدار
آذین موحد/ موسیقیدان، نوازنده‌ی فلوت و دانشیار دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران
در زمانه‌ای که بحران‌های اجتماعی به‌طرز فزاینده‌ای جامعه را تحت فشار، سرکوب و محدودیت‌های گوناگون قرار می‌دهند، حکومت‌ها هنر را به ابزار عادی‌سازی و سفیدنمایی بدل می‌کنند. در چنین شرایطی رسالت هنر، روزمرگی و یکنواختی نیست و رسالت هنرمند، سکوت یا سازش نیست. در عوض نقش هنر ایجاد شبکه‌ای انسان‌ساز است که اتحاد هنرمندان و جامعه را در رسیدن به راه‌حل بحران‌های پیش‌رو تقویت کند و با ایجاد هم‌گرایی و برانگیختن وجدان جمعی، چشم‌انداز‌های فرهنگی و دموکراتیک در اختیار جامعه قرار دهد. به این ترتیب، فعالیت‌های هنری فرصتی برای نمادین‌کردن حقیقت، حفظ حافظه‌ی جمعی و توانمند ساختن مردم می‌شوند و در بستر این امید و اتحاد است که هنر افق‌های فرهنگی و اخلاقی نویی را می‌گشاید و چشم‌انداز‌های کاملا متفاوتی را پیش‌ روی جامعه باز‌می‌کند.

برای شرکت در این نشست به‌صورت حضوری و آنلاین با ما تماس بگیرید:
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی