درس‌گفتار (آفلاین)
مورّخ خانه‌های ابری؛
تأملاتی در شکل و محتوای رخداد نیمایی
به‌هدایت امیر کمالی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار ( آفلاین)
مورّخ خانه‌های ابری؛
تأملاتی در شکل و محتوای رخداد نیمایی
به‌هدایت امیر کمالی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

به نظر می‌رسد استخراج، پرداخت و به صحنه آ‌وردن یک اصل واحد و جامع در شعر نیما یوشیج که بتواند منظومه‌ی فکری او را مجموع سازد تا به امروز امری صعب و طاقت‌فرسا بوده است. بنابراین هر از گاه ما با مجموعه‌ای از آن مفاهیم یا اسلوب‌هایی مواجه می‌شویم که نهایتاً خواهیم گفت کار نیما تنها «آن» نبوده‌است. همواره کار دیگری از پسِ هر آنچه در نیما می‌یابیم سر برمی‌آورد. به راستی کار او چیست؟ شعر او که مجموعه‌ای نامنظم از سلوکهای ادبی است نهایتاً در چه نقطه‌ای کانونی می‌شود؟ می‌دانیم که این کانونی‌شدن نامی خاص دارد: شعر نیمایی؛ و درست در همین نقطهْ طیفِ نورهای تاریخی شعرْ همگرایی و واگرایی خود را آشکار می‌سازند. درست از همین نقطه است که زمینه‌ی ظهور و بلوغ نسلی از شاعران مهیا می‌شود که شعر مدرن فارسی را ساخته و پرداخته‌اند. اگر پرسش از رابطه‌ی شعر با سیاست و جامعه در اَشکال جدید هنوز واجد ارزش باشد و اگر نحوه‌ی ادای این پرسش محملی از تضارب اندیشه‌ها را بر می‌سازد، به نظر می‌رسد هیچ موقعیت توپولوژیکی مانند آنچه نیما در آن ایستاده واجد اهمیت پژوهش نباشد. با این حال او تنها یک نقطه با نام گسست نیست.
 
رابطه‌ی خاص شعر فارسی با انقلاب مشروطه، زمینه‌هایی که به شکل بنیادین به حضور صدای نو مشروعیت می‌بخشیدند، مواجهه‌ی تاریخی با شعر دیگران و آگاهانه شدن رویارویی بوطیقای فارسی با امر الاهیاتی مسائلی هستند که فارغ از آنها نمی‌شود در شعر نیما تعمق کرد.
 
در وضعیت امروز که با نگاهی آمیخته با تردید به نیروی شعر می‌نگریم و هرگاه که با شعری مواجه می‌شویم پیشاپیش به ابزارهای فهم آن عقب‌نشینی می‌کنیم، شاید بازگشت به این نقطه‌ها در سطح مطرح ساختن نام خاص «نیما» بتواند واجد معنایی همه‌جانبه باشد. بنابراین کار ما نه به دست دادن حجمی از اطلاعات درباره‌ی نیما و زمینه‌های شعر فارسی بلکه بازگشتن و از نو خواندن گره‌گاه‌ها، نقاط عزیمت و گسست و نیز برجسته ساختن موضعی خواهد بود و گشودن دریچه‌ای که از آن بتوان شعر فارسی را به جهان پیوند زد.
 
در این دوره تلاش می‌کنیم بار دیگر همراه او شویم و تکوین شعر نیمایی را از زمینه‌های اصلی و خاصی قرائت کنیم که نیما شعرش را بر آن تحمیل کرد. محورهای اصلی بحث به ترتیب زیر خواهد بود:
۱- شعر: نوشتن، گفتن یا ساختن؟ (نکات نظری در باب وضعیت درک تاریخی از فرم و محتوا در شعر فارسی)
۲- دیگری کیست؟ الگوی فربه‌ی شعر فارسی
۳- زمینه‌های اصلی تحولات ادبی در عصر مشروطه
۴- الاهیاتِ حذف و اقتصاد شعر فارسی: منطق توزیع حضور و غیاب
۵- مدرنیسم، سیاست و تاریخ در گره‌گاه شعر نیما
۶- انقلاب درونی ادبیات: یک دعوای خانوادگی
۷- رخداد و حکمت: رنسانس در گردنه‌های بادخیز
۸- سیمای مترجم بی‌ترجمه

امیر کمالی دانش‌آموخته‌ی زبان و ادبیات فارسی از دهه‌ی هشتاد کار تالیف و ترجمه در حوزه‌ی نقد ادبی و فلسفه‌‌ی انتقادی را آغاز کرد. در سال‌های پایانی دهه‌ی هشتاد در روزنامه‌های شرق، اعتماد و بهار جستارهای تالیفی و ترجمه منتشر ساخت. کتاب «ازمصائب معنا» حاصل پیگیری او در حوزه‌ی زبانشناسی انتقادی و روش فیلولوژی بود. در ادامه از منظر فلسفه‌ی انتقادی به نقد خاستگاه شعر مدرن فارسی در نیما یوشیج پرداخت که حاصلش کتاب «مانیفست خاموشان» بود. وی هم اکنون عضو هیئت نویسندگان سایت تز یازدهم است. ترجمه‌‌ی «انسان بی محتوا» از جورجو آگامبن، ترجمه‌ی مجموعه مقالاتی در باب فلسفه‌ی جستارنویسی با عنوان «سیاست جستار» و نقدی سیاسی فلسفی بر داستان‌های بهرام صادقی در هیئت کتابی با عنوان «جستارهایی در فهم بهرام صادقی» سه اثری است که وی در آستانه‌ی چاپ و انتشار دارد.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
الفبای شهرسازی مشارکتی
و مداخلات شهری پایین به بالا
به‌هدایت آلاله نوایی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۲ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای سه‌شنبه: ساعت ۱۷ تا ۱۹
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
الفبای شهرسازی مشارکتی
و مداخلات شهری پایین به بالا
به‌هدایت آلاله نوایی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۲ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای سه‌شنبه: ساعت ۱۷ تا ۱۹

ما در۴ دهه‌ی گذشته شاهد سازش جهان با سیاست‌های نولیبرال از قبیل آزادی کسب و کار، خصوصی‌سازی، قانون‌زدایی و آزادی‌خواهی بوده‌ایم. این پدیده که در بحران سالهای ۱۹۷۰ میلادی متولد شد، ‌مجموعه‌ای از روندهای پیچیده اجتماعی، اقتصادی و شهری است که سخت با سیاست‌های بازارمحور گره خورده‌‌ و بانی تحولاتی هرچند ناموزون در اقصی نقاط جهان شده ‌‌است. مهم‌ترین هدف این بازی ایجاد فرصت‌های جدید برای سودآوری بیشتر سرمایه است. این تحولات عواقب بازگشت‌ناپذیری بر روش زندگی ما، شهرهایی که در آنها زندگی می‌کنیم و چگونگی ساخت آنها داشته‌اند.

از آنجا که اموال و فضای عمومی شهرهایمان به تسخیر سیاست‌های بازارمحور درآمده‌اند، طبعا رویکرد معماری و شهرسازی هم به سمت تولید محصولاتی برای بهره‌بری سرمایه سوق داده شده و از شناخت و تأمین نیازهای واقعی جامعه به دور مانده است. بعد از بحران اقتصادی جهانی در سال ۸ ـ۲۰۰۷ و پیامدهای آن، تظاهرات گسترده و همه‌گیری برعلیه نابرابری اجتماعی و اقتصادی شکل گرفت که برخلاف گذشته به مطالبه مرسوم منفعت عمومی ختم نشد. این بار معترضین در واکنش به سیاست‌های برنامه‌ریزی نولیبرالی به ناچار یادآور اهمیت شهروند و حقوق خود در قلب روند خلق فضا شدند. آنها با روش‌هایی فروتنانه اما خلاقانه، شیوه‌های جایگزینی برای زندگی و استفاده از فضاهای عمومی تعریف کردند که بدون کمک یک طرح جامع یا پیکره‌ی مدیریتی در مقیاس‌های گوناگونی ساخته و پرداخته شدند.
 
این جنبش‌ها با ایجادِ فرصت‌ مشارکت مستقیم برای مردم در خلق فضاهای عمومی به عنوان بستری برای بازنمایی اجتماعی و سیاسی نقش مهمی ایفا کرده‌اند. آنها مشارکت همگانی را تبدیل به وسیله‌ای کردند برای شناخت داده‌ها و ارزش‌های جمعی و ساخت تصویری فراگیر از هر آنچه فضای عمومی را شکل می‌دهد و تعلق آنها را دوباره به مکان رقم می‌زند. گرچه این مداخلات اغلب زیر چترِ«غیرمُجاز» جوانه می‌زنند ولی گه‌گاهی با پرورش مستمر، آزمون و خطا و فراخوان اراده‌ی جمعی این جوانه‌ها به درختانی «مُجاز» تبدیل می‌شوند و به رشد خود ادامه می‌دهند.
 
این کارگاه در۴ جلسه، تاریخ شهرسازی مشارکتی و مداخلات شهریِ پایین‌ به‌ بالا را مرور می‌کند و به روش‌‌شناسی شهرسازی نوین می‌پردازد. این کاوش در دو قالب زیر ریشه‌یابی می‌شود و با تمرین‌های هفتگی همراه است:
 
۱. آشنایی با رویکردهای طراحی در پروژه‌های پایین به بالا و جنبش‌های شهری مشارکتی
 
• تعریف شهر از نگاه نظریه شبکه‌ی کنش‌گر (Actor Network Theory)
• معرفی و شناخت شاخه‌های شهرسازی نوین: از شهرسازی تصاحبی تا تاکتیکی و ترکیبی (Occupy to Hybrid Urbanism)
• تاریخ و تحلیل مداخلات شهری از رومی‌ها تا اعتراضات پارک گزی در ترکیه
 
۲. آشنایی با روند شکل‌گیری پروژه‌های تاکتیکی شهری و تغییر نقش معماران، شهرسازان و طراحان
 
• ساختارشناسیِ «مکانِ مجال» یا نامکان‌های شهری (Void Typology)
• روش‌شناسی تحقیق‌ مشارکتی ـ اجرایی (Participatory Action Research Method)
• مکانیزم‌های شبکه‌سازی و پیش‌برد پروژه
ادامه 👇
@bidarschool
@bidarcourses

آلاله نوایی متولد تهران، فارغ‌التحصیل معماری و شهرسازی از دانشگاه برگن نروژ و دانش‌آموخته‌ی فلسفه از دانشگاه اسلو است. او فعالیت‌ خود را در زمینه‌ی شهرسازی تاکتیکی از گوانگجو، چین، در سال ۱۳۹۱ شروع کرد. این پروژه‌ی تحقیقی ـ اجرایی، با پشتیبانی کشور نروژ و حمایت دانشگاه معماری گوانگجو، به کشف راهکارهای حفظ و توسعه‌ی روستاهای شهری و نامکان‌هایشان می‌پردازد که با استفاده از مداخله‌های خودگردان و محلی، به بنیان‌گذاری و ساخت مهدکودک امدادی برای کودکان مهاجرِ ساکن شیگانگ انجامید. این پروژه با کسب جوایزی از Low Carbon Fair، به صورت کارگاه‌هایی دردانشگاه معماری گوانگجو تدریس و اجرا شد که همچنان تا امروز مورد استفاده‌ی ساکنین شیکانگ قرار گرفته است.
 
نوایی در راستای رساله‌اش و با تمرکز بر نقش فرآیندهای اجتماعی در روند فعال‌سازی نامکان‌های شهری، چندین کارگاه‌ مداخله‌ شهروندی را با مشارکت کودکان کار و ساکنین محله عودلاجان برگزار کرده است. او همچنین مدیریت طرح ساماندهی فرحزاد را همراه با مشاورین پارس‌بوم در سال ۹۳ به دست گرفت و با استفاده از مکانیزم‌های پایین ‌به بالا، نقشه‌ی راه کشاورزی شهری در فرحزاد را با کمک شورای محله برنامه‌ریزی و ابلاغ کرد. پژوهش او در فضایی بینارشته‌ای درعرصه‌ی شهرسازی تاکتیکی و معماری، مشارکت شهروندی و طرح‌های آزمایشی با تمرکز بر مداخلات شهریِ پایین به بالا و نوآوری در روش‌های تحقیقی ـ مشارکتی ادامه دارد و کارگاه‌هایی در دانشگاه تهران، دانشگاه نوشهر و چندین شرکت شهرسازی ‌برگزار کرده است. او در سال ۹۹ به گروه پژوهش شهری توییک پیوست و کتاب ۱۰۱ نکته شهرسازی تاکتیکی را با این مجموعه به چاپ رساند.
 
لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
هنر مفهومی و پسامفهومی
به‌هدایت میلاد رستمی
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۳۰ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای چهار‌شنبه: ساعت ۱۶ تا ۱۸
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
هنر مفهومی و پسامفهومی
به‌هدایت میلاد رستمی
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۳۰ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای چهار‌شنبه: ساعت ۱۶ تا ۱۸

در دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی جنبشی در هنرهای دیداری به ‌وجود آمد که برخلاف جریان اصلی هنر مدرن به ایده‌ ورای اجرا اهمیت می‌داد. هنر مفهومی از سویی ریشه در ایده‌‌های مارسل دوشان داشت و از سمتی دیگر از فلسفه‌ی پوزیتیویسم و ساختارگرایی خوراک نظری گرفت. این جریان هم به فرم‌گرایی اوج هنرمدرن واکنش نشان داد و هم با بازار هنر سر ستیز داشت. بستر رشد هنر مفهومیْ دهه‌ی زایایی بود که بررسی ویژگی‌های آن و هنرمندهای برجسته‌ای که در این دوره کار می‌کردند، می‌تواند بسیاری از دشواری‌های فهم بافتار تاریخی متفاوت آن جریان را روشن کند. هنر مفهومی تنها از راه تحلیل کارهای مهم آن قابل فهم نیست و بسیاری از هنرمندهای مهم هنر مفهومی به‌شکلی حرفه‌ای به کار نظری و نوشتن درباره‌ی چیستی هنر نیز می‌پرداختند.
 
در این درس گفتارها می‌کوشیم هم به جریان هنر مفهومی بپردازیم و هم سویه‌های نظری آن ‌را با مطالعه‌ی متن‌های مرتبط بشکافیم. تاثیر هنر مفهومی تنها به موج اول آن در دهه‌ی ۱۹۶۰ ختم نمی‌شود، بلکه این جنبش در نهایت به جریانی انجامید که تا هنر امروز قابل پیگیری‌ است. این درس‌گفتارها به موج‌های بعدی هنر مفهومی نیز می‌پردازد که با نام هنر پسامفهومی قابل صورت‌بندی‌ است. شناخت بخشی از هنر امروز در گرو فهم عمیق مفهوم‌گرایی و هنر مفهومی ا‌ست. از این‌رو یکی از مهم‌ترین نیازهای نظری‌ دانش‌جوها، هنرمندها، و علاقه‌مندها دریافت دقیق این جنبش و پیامدهای آن است.
 
میلاد رستمی متولد ۱۳۶۴ و دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی نقاشی و پژوهش هنر است. او در زمینه‌ی هنر امروز پژوهش می‌کند و دبیر ارشد مجله‌ی «کارنما»ست و با مجله‌‌های «حرفه: هنرمند» و «شبکه‌ی آفتاب» نیز هم‌کاری داشته است و در آموزشگاه چارسوی هنر، مدرسه‌ی هنر و ادبیات بیدار و درسگفتارهای کارنما به تدریس تاریخ و نظریه‌ی هنر می‌پردازد. زمینه‌ی همکاری میلاد رستمی با کارنما نقاشی معاصر و بررسی تأثیرات کلیدی مدرنیسم متأخر و تأثیر آن بر هنر امروز است و با مطالعه‌ی مستمر صحنه‌ی هنر و نهادها به پژوهش در هنر سده‌ی بیست‌ویکم می‌پردازد. رستمی دبیر پروژه‌ی «گفتارها؛ تاریخ شفاهی هنر ایران» است و در این زمینه برنامه‌ریزی و سامان‌دهی نشست‌ها را برعهده دارد.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

کارگاه (آنلاین)
گفتگو‌ها و روایت‌ها
روش‌شناسی و نظریه در علوم انسانی و اجتماعی
به‌هدایت دکتر لیلا پاپلی‌یزدی
طول دوره: ۶ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۴ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای پنجشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰
@bidarschool
@bidarcourses

کارگاه (آنلاین)
گفتگو‌ها و روایت‌ها
روش‌شناسی و نظریه در علوم انسانی و اجتماعی
به‌هدایت دکتر لیلا پاپلی‌یزدی
طول دوره: ۶ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۴ تیر‌ماه ۱۴۰۰
روزهای پنجشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰

همانطور که کارل یاسپرس در کتاب ایده‌ی دانشگاه می‌نویسد، مفاهمه و گفتگو در آکادمی و بالاخص در علوم انسانی و اجتماعی مسأله‌ی مهمی است. پس از او نیز متفکران بسیاری بالاخص با رویکرد پسااستعماری، گفتگو در ساحت علوم انسانی و همچنین شنیدن و پذیرش روایت‌های گوناگون از یک موضوع را امری اساسی در راه رهایی‌بخشی فرض می‌کنند.
از آنجا که امروز در فضای دانشگاهی ما، به دلیل افول علوم انسانی و اجتماعی و همچنین سانسور کمتر امکان گفتگو میسر است، در کارگاه «گفتگوها و روایت‌ها» تلاش می کنیم این امکان را فراهم کنیم. در شش جلسه کارگاه این دوره به دو مسأله‌ی کلی خواهیم پرداخت. نخست طرح‌های پژوهشی شرکت‌کنندگان را به صورت کارگاهی و گفتگویی مورد بحث و مداقه قرار می‌دهیم. بسته به تعداد مخاطبین بررسی طرح‌ها بین سه تا چهار جلسه خواهد بود.
نکته‌ی محوری بحث‌ها در این جلسات، روش‌شناسی پژوهش‌های به اشتراک‌گذاشته و همچنین بررسی نظری آنها با دیدگاه انتقادی خواهد بود. هدف ما از این گفتگوها، ارتقای سطح طرح‌های پژوهشی شرکت کنندگان با استفاده از تجربیات گروهی است. در جلسات پایانی کارگاه، با هدف کسب شناخت بیشتر از روش‌های روایی گوناگونْ به مباحث عملی‌تری در حیطه‌ی علومِ انسانی و اجتماعی خواهیم پرداخت و در این جلسات هم به روش کارگاهی وفادار خواهیم بود.
این دوره برای دانشجویان دوره‌ی کارشناسی ارشد و دکتری رشته‌های علوم اجتماعی (انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی و مردم‌نگاری و مطالعاتِ فرهنگی) و همچین رشته‌های علوم انسانی (تاریخ، باستان‌شناسی، جغرافیا، روان‌شناسی) مناسب است و شرکت‌کنندگان عزیز لازم است پیش از آغاز دوره طرح‌های پژوهشی خود را با مدرس دوره به اشتراک بگذارند.
 
دکتر لیلا پاپلی یزدی متولد ۱۳۵۷ و دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی باستان‌شناسی است. او مدرک دکتری خود را از دانشگاه تهران و با ارائه‌ی پایان‌نامه‌ای در مورد باستان‌شناسیِ معاصرِ زلزله‌ی بم دریافت کرده است. علاقه‌مندی او باستان‌شناسی معاصر، کشمکش، پسااستعمار و مطالعاتِ جنسیت است. او هم‌کنون پژوهشگرِ گروهِ مطالعاتِ تاریخی در دانشگاه گوتنبرگ سوئد است و مقالات متعددی در موضوعِ باستان‌شناسیِ معاصر منتشر کرده است، از جمله کتابهای او به فارسی بم، بودن یا نبودن، مادیتهای معاصر: باستان‌شناسی گذشته‌ی نزدیک/معاصر، و باستان‌شناسی سیاست‌های جنسی و جنسیتی در اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی قابل ذکر است.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار ( آفلاین)
در سایه‌ی نیاکان از دست‌رفته؛
یادی از سرگئی پاراجانف، عاشق غریب سینما
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
در سایه‌ی نیاکان از دست‌رفته؛
یادی از سرگئی پاراجانف، عاشق غریب سینما
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

به گفته‌ی رابرت اِفیرد، هر یک از فیلم‌های متأخر پاراجانف، از سایه‌های نیاکان ازیادرفته (۱۹۶۴) تا عاشق غریب (۱۹۸۸)، نمایانگر خروجی مفرط از هنجارهای سینمای کلاسیک است و فیلم‌های متأخر او جملگی نمونه‌هایی از پیچیده‌ترین و به لحاظ فکری هراس‌انگیزترین آثاری‌اند که در اتحاد جماهیر شوروی تولید شده‌اند. در سینمای او «روایت‌ها آنجا که توقع می‌رود مفرد باشند، در هم تداخل می‌کنند و آنجا که توقع می‌رود انسجام منطقی داشته باشند، به طرزی پیش‌بینی‌نکردنی از هم دور می‌شوند.» از این رو چرنینکو فیلم‌های پاراجانف را غامض، مسئله‌دار و مبتنی بر نوعی زیباشناسیِ تابلو-محورِ عام با کلوس‌آپ‌های متعدد، نماهای کم‌عمق و پیوندهای تداعی‌بنیاد و فاقدِ تداوم میان پلان‌ها می‌شمارد.
 
رنگِ انار(ها) (۱۹۶۹) و افسانه‌ی قلعه‌ی سورام (۱۹۸۵) را، افزون بر ارزش زیباشناختی انکارناکردنی‌شان، می‌توان گفتاری پرمعنا در باب برداشت‌های ما از زمان، ادراک و هویت تلقی کرد. دو فیلمی که چون دیگر فیلم‌های پاراجانف، «ساختارِ ادراکی و رواییِ سینمای کلاسیک را برمی‌چینند تا ذهن ما را نسبت به لایه‌ی آشکارا خامی از واقعیت بیدار کنند که زیر آنچه بنا به عادت ذات‌ها یا هویت‌های تقسیم‌ناپذیر و ایستا می‌پنداریم قرار دارد.»
 
در مواجهه با فیلم‌های پاراجانف «تماشاگر بلافاصله احساس می‌کند داستان، گرچه هرگز به طور کامل از میان نمی‌رود و ناپدید نمی‌شود، فرع بر دغدغه‌های پرشورتر زیباشناختی یا فلسفیِ فیلمساز اند. این فیلم‌ها گرچه کس نمی‌تواند زیبایی‌شان را انکار کند، فراتر از بازنمایی ساده‌ی رویدادها می‌روند تا بیننده را به شناخت چیزی ژرف‌تر برانگیزند، چیزی که بر لبه‌های تجربه و آگاهیِ هرروزه روی می‌دهد. هنر پاراجانف نمی‌کوشد از دنیای پیرامون ما تقلید کند. می‌کوشد ادراک ما را از آن افزون کند. می‌کوشد توان‌مان بخشد تا نیروهای ناپیدای حاضر در قلب واقعیت را احساس کنیم.»
 
در این درسگفتار می‌کوشیم بر محور مضامین زیر سینمای او را از نو بخوانیم:
 
۱- دعوت به تفسیر علیه تفسیر
۲- انقلاب زیباشناختی پاراجانف: دگردیسی و دگرگونیِ پیوسته‌ی واقعیت
۳- منشور جادوییِ پاراجانف: نگاه دیفرانسیلی به واقعیت
۴- فیلم در مقام گفتاری معنادار درباره‌ی برداشت‌های ما از زمان، ادراک و هویت
۵- پاراجانف، مرلوپونتی و جهان ادراک
۶- پاراجانف، دلوز و وجودشناسیِ زیباشناختی
 
صالح نجفی متولد  تهران در ۱۳۵۴، فارغ التحصیل رشته‌ی معماری از دانشکده‌ی هنرهای زیبا و ادبیات فارسی از پژوهشگاه علوم انسانی است. او از سال ۱۳۸۳ کار ترجمه‌ و تالیفِ متون گوناگونی را در حوزه‌ی فلسفه، سینما و هنر آغاز کرده است و در حال حاضر ترجمه‌ی آثار سورن کیرکگور را در دست دارد. او از سال ۱۳۹۰ در دانشکده‌ی هنرهای زیبا، دانشگاه هنر و موسسه‌ی پرسش به تدریس تاریخ فلسفه و نقد اشتغال داشته است. صالح نجفی در دو مجموعه کتاب‌ به نام‌های فیلم به‌مثابه‌ی فلسفه، ۱۳۹۶ و عشق در سینما، ۱۳۹۷، نوعی دیگر از تأمل در سینما و متفاوت از نقد فیلم را پیشنهاد می‌کند؛ رویکردی که تلاش دارد فیلم را در جهانِ وسیع‌تری که احاطه‌اش کرده است، چون متنی فلسفی بخواند.
 
لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
هگل یا اسپینوزا
به‌هدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۷ شهریور‌ماه ۱۴۰۰
روزهای یکشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
هگل یا اسپینوزا
به‌هدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۷ شهریور‌ماه ۱۴۰۰
روزهای یکشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰

هگل معتقد بود هر فلسفه‌ای به‌واقع شکلی از اسپینوزاگرایی است، زیرا یافتن تعینِ عقلانی برای همه چیزْ گوهرِ تفکرِ اسپینوزا بود. درستیِ این اعتقاد زمانی آشکار می‌شود که به یاد آوریم یاکوبی نیز دقیقا از منظری مشابه، فلسفه را با تبیین عقلانی جهان و این نوع تبیین را با غایتِ اصلیِ تفکر اسپینوزا یکی می‌دانست و به همین سبب نیز هر سه‌ی آنها، یعنی فلسفه، عقل‌گرایی و مکتب اسپینوزا را باطل می‌انگاشت.
اما از نظر هگلْ تبیین عقلانی بیش از آنکه تمامیتی متافیزیکی یا شکلی از وحدت وجود باشد، به طور ذاتی متضمن سوژه‌ی انسانی و تناقض‌های درونی آن است و البته خصلت تاریخی و سلبیت ویرانگرِ این سوژه نیز در تجلی جمعی آن یعنی سیاست، بهتر از هر جای دیگر جلوه‌گر می‌شود.
 
از این رو پرسش «هگل یا اسپینوزا؟» نه فقط پرسشی فلسفی است و به یک معنا همه‌ی صور فهم انتقادیِ مدرنیته در گرو آن است، بلکه مهم‌تر از آن پرسشی سیاسی است که با بحران سیاست در زمانه‌‌ی ما – که ترجمه‌ی فلسفی آن چیزی جز بحران مارکسیسم نیست – پیوند ذاتی دارد. کتاب «هگل یا اسپینوزا» نوشته‌ی پی‌یر ماشری، که خود به تعبیری مهم‌ترین شارح و مفسر اسپینوزا در دوران ما است، راه مناسبی است برای نزدیک‌شدن به پرسش فوق – هرچند همانطور که خواهیم دید، کتاب ماشری حاوی پاسخی پیچیده به این پرسش نیز است که پرداختن به همه‌ی فراز و فرودهای آن احتمالا مجالی دیگر می‌طلبد.
 
«هگل یا اسپینوزا» نخستین بار در سال ۱۹۷۹ در فرانسه به نشر رسید. کتابی بس نافذ بوده است، خاصه در کار فیلسوفانی چون آلن بدیو، آنتونیو نگری و ژیل دلوز. پی‌یر ماشری در این کتاب قرائت بدیل، زنده‌ و پرنشاطی از تفکر اسپینوزا پیش می‌نهد که سیر تاریخیِ پذیرفته‌شده‌ی دانش فلسفی را زیر و زبر می‌کند. ماشری در اسپینوزا فلسفه‌ای درون‌ماندگار می‌یابد که تابع ضمانت حقیقتی ماتقدم یا ماقبل تجربی نیست.
«هگل یا اسپینوزا» صرفا بر قرائتی خاص از این دو فیلسوف صحه نمی‌گذارد که از اسپینوزایی «خوب» در برابر هگلی «بد» دفاع کند بلکه راه را بر مواجهه‌ای هموار می‌کند که فهمی تازه پدید می‌آورد؛ حقیقت مشترکی که در شکافی سر برمی‌آورد که این دو فیلسوف را از هم جدا می‌کند.
 
مراد فرهادپور متولد تهران در ۱۳۳۷ متفکر، نویسنده و مترجم است. او از دهه‌ی شصت به این‌سو متون گوناگونی را در حوزه‌ی ادبیات و فلسفه، چه در قالب مقاله در نشریاتی چون راه‌ نو، کیان، آدینه و ارغنون؛ و چه در قالب ‌کتاب‌‌ چون عقل افسرده، ۱۳۷۸، بادهای غربی، ۱۳۸۲ و پاره‌های فکر، ۱۳۸۸ به رشته‌ی تحریر در آورده است. او همچنین از دهه‌ی هفتاد به این سو توامان به ترجمه و تدریس متونِ فلسفی جریان‌های انتقادی غرب، از آثار متفکرینِ مکتبِ فرانکفروت تا دیگر آثارِ فیلسوفانِ جریان‌ساز چون بَدیو، آگامبن و ژیژک پرداخته است.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
از شَمن تا موسیقی‌دان؛
سُنت‌های خُنیاگری در میان ترک‌زبانان
به‌هدایت آرمان گوهری‌نسب
طول دوره: ۵ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۴ مرداد‌ماه ۱۴۰۰
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۷ تا ۱۹
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
از شَمن تا موسیقی‌دان؛
سُنت‌های خُنیاگری در میان ترک‌زبانان
به‌هدایت آرمان گوهری‌نسب
طول دوره: ۵ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۴ مرداد‌ماه ۱۴۰۰
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۷ تا ۱۹

در فرهنگ‌های مردمی، بالاخص در میان اقوام تُرک‌زبان، «خنیاگر» در مرکز زندگی موسیقایی قرار دارد. او با نام‌های مختلف در میان هر قوم، از گذشته‌ی دور در نقشِ شَمن تا به امروز در نقش موسیقی‌دان، روندهای تغییر و تداوم گسترده‌ای طی کرده است. بخش وسیعی از دانشِ ما در این عرصه اغلب مرهون پژوهشگرانِ غربی‌ است که به‌صورتی روش‌مند و بعضاً با کارمیدانیِ طولانی‌مدت، به مطالعه‌ی سُنت خنیاگری‌ پرداخته‌اند. از طرفی در داخل اغلب، در غیابِ پژوهش‌هایی مسئله‌مند و علمی در حوزه‌ی فرهنگ‌های موسیقایی مردمی، با کنکاش‌هایی مواجهیم که در طیفی قرار می‌گیرند که دو سر آن ارائه‌ی داده‌های خام یا تحلیل‌های صرفاً موسیقایی‌اند، بدون آنکه درکی بهتر از آن فرهنگ رقم بزنند.
 
در این دوره قصد داریم با پژوهش‌هایی آشنا شویم که هم دستاوردشان واجد ضرورتی روشمند در مواجهه با میدان پژوهشی خود است و هم در این جغرافیای گسترده‌ی فرهنگی، تجربه‌ای را از سرگذرانده و مسیری را پیموده‌اند که می‌تواند برای دیگران راهگشا باشد.
 
جلسه‌ی اول:
۱- ارائه‌ی کلیات درباره‌ی مطالعه‌ی فرهنگ‌های موسیقایی
۲- معرفی تقسیم‌بندی‌های محتوایی و حوزه‌های موسیقایی
۳- شرحی درباره‌ی ضرورت مطالعه‌ی موسیقی در بسترهای طبیعی آن، اهمیت کار میدانی و موضوعات پیراموسیقایی
۴- مقدمه‌ای بر جایگاه موسیقی مردمی در حوزه‌ی فرهنگی ترک‌زبانان، نگاهی به جهانِ مشترک تاریخی در میان آنان؛ شَمنیسم و سنت خُنیاگری، گونه‌های آوازهای روایتی و محوریت «توی» در فرهنگ ترکی، به همراه معرفی نمونه‌های پژوهشی مرتبط
 
جلسه دوم:
۱- آشنایی با فرهنگ موسیقایی «عاشیق‌های آذربایجان» از خلال پژوهش‌های انجام گرفته، بررسی جایگاه اجتماعی تاریخیِ «شاعر-موسیقی‌دان» در مناطق آذری‌زبانِ ایران، بسترهای اجرایی عاشیقِ آذربایجانی و وضعیت امروزیِ انتقال این سنت و کارگان عاشیق در ارتباط با آئین عروسی و کنش‌های انسانی مرسوم
۲- نگاهی مقایسه‌ای به وضعیت گونه‌ی شعری-موسیقاییِ عاشیقیِ ایران و جمهوری آذربایجان(پژوهشگر مدعو: بهرنگ نیک‌آئین)
 
جلسه‌ی سوم:
۱- بررسی موسیقی عاشیقی در شمال شرقی ترکیه (کارْص)، فرهنگ علویان آناتولی
۲- از موضوعات پیراموسیقایی در تاریخ و جغرافیا تا تمرکز بر مجریان این سنت موسیقایی، مؤلفه‎های مکانی و زمانی، کارگان، سازها و تحلیل عناصر موسیقایی
۳- بررسی تحولات در این سنت موسیقایی در دو بازه‌ی زمانی: از ۱۹۲۳ تا ۱۹۸۷ میلادی و از ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۶ (پژوهشگر مدعو: هادی سپهری)
 
جلسه‌ی چهارم و پنجم:
۱- بررسی سنت موسیقایی «بخشی‌گری» در گستره‌ای پهناور، از شرقی‌ترین نقاط اروپا تا چین که به اشکال گوناگون به حیات خود ادامه داده است؛ بررسی تحولات این سنت از پیشینه‌ی شمنی تا روزگار معاصر، نگاهی اجمالی به حیاتِ موسیقایی این خنیاگران در میان اقوام تُرکِ آسیای میانه و نقش‌ها و مفاهیم مختلفی که بدان‌ها ارجاع داشته و دارند.
۲- تمرکز بر سنت «باغشی‌گری» در میان ترکمن‌ها، بررسی موضوع سبک‎های مختلفِ بخشی‌گریْ (راه‌ها) در بسترهای اجتماعی و سیاسی، رابطه‌ی ساختاری میان عناصر و ویژگی‌های فنی و موسیقایی آن با تمایزات طایفه‌ای
۳- بررسی تحولات معاصر این سنت موسیقایی در ترکمن‌صحرا
 
 @bidarschool
@bidarcourses
درباره‌ی آرمان گوهری‌نسب👇

آرمان گوهری‌نسب (متولد ۱۳۶۰)، پژوهشگر، عکاس و مستندسازِ خودآموخته در سال ۱۳۸۸ از دانشگاهِ هنر تهران با مدرک کارشناسی نوازندگی سازِ ایرانی (عود) فارغ‌التحصیل شد و از همان سال هم‌زمان با یادگیری زبان ترکمنی و سازِ قجق (کمانچه‌ی تُرکمنی) نزد یوسف دیبایی، از مشهورترین باغْشی‌ها (خُنیاگران) و ساز سازندگانِ ترکمن‌صحرا، کارِ میدانی خود در حوزه‌ی فرهنگ موسیقایی ترکمنی را آغاز کرد. او که از نوجوانی با سازِ دوتارِ خراسانی آشنا بود؛ در کنارِ اجرای موسیقی کلاسیک ایرانی، اجراهای متعددی در حوزه‌ی موسیقی مردمی نیز داشته و همچنین مقالاتی در این زمینه به زبان فارسی و انگلیسی، ازجمله در کنفرانسِ بین‌المللی موسیقی‌شناسیِ دانشکده‌ی مطالعات موسیقیِ دانشگاهِ آتن و در کتابی با نامِ موسیقی و نسل‌کشی که توسطِ انتشاراتِ پیتر‌لانگ در آلمان به چاپ رسیده ارائه کرده است.
 
بعدتر، در سالِ ۱۳۹۵ از دانشکده‌ی هنرهای زیبایِ دانشگاه تهران با کسبِ رتبه‌ی اولِ دوره‌ی کارشناسی ارشد در رشته‌ی قوم‌موسیقی‌شناسی (اتنوموزیکولوژی) و نگارشِ پایان‌نامه‌ای با عنوانِ «سنت باغشی‌گری در ترکمن‌صحرا و تحولاتِ اخیر آن» به راهنمایی دکتر ساسان فاطمی فارغ‌التحصیل شد. نتیجه‌ی پژوهش‌های او در قالبِ مقالاتی در فصلنامه‌ی موسیقی ماهور، مجله‌ی هنرهای زیبا، نامه‌ی هنرهای نمایشی و موسیقی و فرهنگ و ادبیات عامه منتشرشده که محورِ اصلی آن‌ها مطالعه‌ی روند‌های تداوم و تغییر در سنت شعری موسیقاییِ خنیاگری در میانِ ترکمن‌ها است. همچنین او در فیلم‌های «اُجُق» و «عقاید یک باغشی» با موضوع زندگی موسیقایی خنیاگران ترکمن از امکاناتِ سینمای مردم‌نگارانه برای ارائه‌ی پژوهش‌هایش بهره گرفته است. مطالعه در حوزه‌ی فرهنگ‌های موسیقایی مردمی در گستره‌ی ایرانِ فرهنگی و خراسانِ بزرگ قدیم پروژه‌ی بلند‌مدتِ او است که همچنان در آن به کارِ میدانی و پژوهش مشغول است.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
نمودهای شهر در سینمای ایران در دهه‌ی ۹۰؛ چگونه شهر را از مجرای فیلم بخوانیم؟
به‌هدایت نوید پورمحمدرضا
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۱۹ مرداد‌ماه ۱۴۰۰
روزهای سه‌شنبه: ساعت ۲۰ تا ۲۲
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آنلاین و آفلاین)
نمودهای شهر در سینمای ایران در دهه‌ی ۹۰؛ چگونه شهر را از مجرای فیلم بخوانیم؟
به‌هدایت نوید پورمحمدرضا
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته
شروع دوره: ۱۹ مرداد‌ماه ۱۴۰۰
روزهای سه‌شنبه: ساعت ۲۰ تا ۲۲

درک ما از شهرها تا حد زیادی وابسته به درک ما از شهرهای تصویرشده در فیلم‌ها است. خودمان را، خانه‌ها و محله‌ها و قلمروهای روزمره‌مان را درون فیلم‌ها می‌بینیم، برانداز می‌کنیم، قضاوت می‌کنیم، و با درکی تازه دوباره به خود، خانه، و قلمروی روزمره‌مان بازمی‌گردیم. آیا آن‌ها، خانه‌ها‌ و محله‌ها و شهرهای سینمایی، شبیه به ما هستند؟ آیا ما شبیه به آن‌ها هستیم؟ دیگران، غریبه‌ها و آن‌هایی که سال‌ها بعد از راه خواهند رسید، کدام یک از این دو را به‌عنوان سند یک دوران، خاطره‌ی روزگاری سپری‌شده، به ذهن خواهند سپرد: شهرهایی که در آن زیسته‌ایم یا شهرهایی که بر پرده‌ی سینما دیده‌ایم؟

تام اندرسون گلایه می‌گرد که زادگاه او، لس‌آنجلس، همانی نیست که هالیوود به همگان نشان می‌دهد، اما نومیدانه اعتراف می‌کرد که لس‌آنجلسِ او هر روز بیشتر شبیه به لس‌آنجلسِ هالیوود می‌شود. در همین راستا است که شاخه‌ی مطالعاتی نوظهوری چون «اوربانیسم سینمایی» (شهرگراییِ سینمایی) رویکرد و روشی برای شناخت محیط‌های شهری از طریق سینما و فهم این حقیقت ارائه می‌دهد که چطور فیلم‌ها در ساخت شهر و هویت شهری موثر هستند. «اوربانیسم سینمایی» گونه‌ای معرفت‌شناسی سینماییِ شهر است و موضوعش مطالعه‌ی تأثیرات متقابل شهر و سینما است.

در دوره‌ی پیش‌رو، به کمک این رویکرد سراغ شهر در سینمای ایران در سال‌های دهه‌ی نود می‌رویم و سوالاتی چند را وسط می‌گذاریم: سینمای ایران چه نقش و جایگاهی به شهر داده است: یک نام، یک آدرس، یک پس‌زمینه، یک هرکجا، یک مکان ویژه، شخصیتی درون روایت، سوژه‌ای مرموز و نیازمند شناخت، موجودی خیالی، یک میزانسن ناتورالیستی، یک میزانسن برساخته، عنصری دیداری، عنصری شنیداری، کدام یک از این‌ها؟ شهر برای سینمای ایران چه معنایی دارد: مکان عبور، فضای کار و سکونت، چشم‌انداز جوانی، بستر داستان‌ها و حکایت‌ها، مخزن تاریخ، محرک حافظه، یا تلاقی‌گاه گروه‌های اجتماعی و نیروهای سیاسی؟ چطور می‌توان شهر را از مجرای سینما خواند؟ به کمک چه حساسیت‌ها و مهارت‌هایی؟ چه دانش و ابزارهایی؟ نمونه‌هایی از سینمای ایران در دهه‌ی نود را انتخاب می‌کنیم و می‌کوشیم پاسخ این سوالات را به‌کمک روش‌ها و مهارت‌هایی که در طول دوره آموزش داده می‌شوند، بیابیم.
 
نوید پورمحمدرضا پژوهشگر دکتری شهرسازی از دانشگاه تهران است. او در ده سال گذشته، به عنوان مدرس، نویسنده و مترجم در حوزه‌ی مطالعات شهری حضور فعال داشته و کتاب‌هایی نظیر «شهرها و سینما» (برگزیده‌ی ششمین دوره‌ی جایزه‌ی کتاب سال سینما)، «طراحی شهرها: مفاهیم و جریان‌های معاصر»، «شهر از نو: شهرها با کدام روایت از پس فاجعه برمی‌آیند؟»، و «خاطره‌ی شهر: بازخوانی سینماتوگرافیک شهر ایرانی» را ترجمه و تألیف کرده است. در کنار تحصیلات و فعالیت‌های آکادمیک، او هم‌چنین در حوزه‌ی مطالعات سینمایی، نقد و تحلیل فیلم، و تدریس سینما هم فعال بوده است.
 
انتشار ده‌ها مقاله در مجلات و سایت‌های مختلف سینمایی نظیر «فیلم»، «۲۴»، «سینما و ادبیات»، «فیلم‌نگار»، «حرفه: هنرمند»، «آنگاه»، «کوکر» و ...، ترجمه‌ی کتاب «سینه‌فیلیای نوین»، تألیف و ترجمه‌ی مقالاتی در کتاب‌های «سال‌هایی که سینما مهم بود»، «سینما و امر تجربی»، «سینمایی دیگر» «تاریخِ تاریخِ سینما»، «ترنس مالیک»، و «بلا تار»، عضویت در شورای دبیران فصلنامه‌ی «فیلمخانه»، و تدریس دروس سینما در دانشگاه سوره و مدیریت علمی مدرسه‌ی مطالعات فیلم موسسه‌ی «خوانش» و «آکادمی بین‌المللی علم» بخشی از فعالیت‌هایش هستند. او در چند سال گذشته در حوزه‌ی ناداستانِ خلاق و جستار هم پژوهش‌هایی انجام داده، دبیریِ تحریریه‌ی نشریه‌ی «روایت» را به عهده داشته، در مدرسه‌ی ناداستانِ «خوانش» کلاس‌های آموزشی برگزار کرده، و در کتاب‌ها و مجلاتی نظیر «خیابان ولی‌عصر تهران: روایت‌های غیرداستانی»، «حوالی»، «دالان» و غیره متن‌هایی در این ژانر نوشته است.
 
لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
دیالکتیک خود‌آئینی و دگر‌آئینی در سینمای مستند
به‌هدایت روزبه فرازمند
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته

توضیح در‌ پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
دیالکتیک خود‌آئینی و دگر‌آئینی در سینمای مستند
به‌هدایت روزبه فرازمند
طول دوره: ۸ جلسه‌ی ۲ ساعته

در فیلمِ مستند بالقوه‌گی‌های  فراوانی هست که سینما را در یکی از خلاقانه‌ترین صورت‌های ممکن‌اش تحقق می‌بخشد. بدین منظور باید از پارادوکس‌های (متناقض‌نماهای) کاذبی همچون تولید/بازنمایی، درام/شعر، هنرمتعهد/هنر برای هنر و ... گذر کرد و در چهارچوبی پویاتر در مسیرِ گشودن افق‌های سینما به فیلم مستند پرداخت.
در این دوره به فیلم مستند چون تنشی حاصل از رابطه‌ی دیالکتیکی تخیل و تاریخ می‌نگریم و به بیانی دیگر رابطه‌ی خودآئینی و دگرآئینیِ فرمالِ جاری در فیلم مستند را بررسی می‌کنیم. سعی خواهیم کرد با‌ ارائه‌ی چهارچوبی تحلیلی بر مبنای تأمل نظری در فرآیند ساختِ فیلم مستند، به این مهم دست یابیم. بنابراین با ارائه‌ی مقدمه‌ای از کلیاتِ نظری آغاز می‌کنیم و در پی آن با انضمامی و مصداقی کردن بحث در سه عرصه‌ی عملیِ دکوپاژ، میزانسن و تدوین، ایده‌های مطرح شده را در بستر طیف وسیعی از فیلم‌های مستند شرح و بسط می‌دهیم.
 
جلسه اول: کلیات ۱
- طرح مقدمه‌ای نظری بر اساس خوانشِ دو متن: ۱)ذات دو گانه‌ی هنر، نوشته تئودور آدورنو.
۲) توزیع محسوسات: سیاست و زیبایی‌شناسی، نوشته‌ی ژاک رانسیر.
- بررسیِ مفاهیمِ دیالکتیک، فرم اثرِ هنری و دیالکتیکِ خودآئینی و دگرآئینیِ اثر هنری در تاریخ با تأکید بر دوگانه‌هایی همچون تولید/بازنمایی، روایت/توصیف و هنر واقعگرا/هنر انتزاعی.

جلسه دوم: کلیات ۲
- مقایسه‌ی تطبیقی تاریخ سینما و دیگر هنرها بر اساس تقسیم‌بندیِ رژیم‌های هنری توسط رانسیر.
- تحلیل فرم زیبایی‌شناختی در فیلم مستند.
- تحلیلِ فیلم‌هایی از جیمز بِنینْگ (James Benning)، جیانفرانکو رزی (Gianfranco Rosi) و راس مک‌الوی (Ross Mcelwee) با تأکید بر تمایزِ ظاهرِ فرمال‌ آنها در عینِ اشتراکِ آنها در دیالکتیکِ تاریخ و تخیل.

جلسه‌ی سوم: دکوپاژ ۱
- تجزیه و تحلیل مقوله‌ی دکوپاژ با تأکید بر دو نهایتِ فیلم‌سازی:
۱) انفعالِ فعالانه  ((active suspension of action، ۲) تعامل (interaction).
- تحلیل فیلمهایی از نیک برومفیلد (Nick Broomfield) و سرگئی لوژنیتسا (Sergei Loznitsa) بر اساس نهایت‌های یاد شده.
- بررسی حد واصلی از این دو نهایت در فیلمی از سرجیو اوزمان (Sergio Oksman).

جلسه چهارم: دکوپاژ ۲
- بررسی مفهوم دکوپاژ بر اساس وساطت یا میانجی‎گری (mediation) زمان در پروسه‌ی تولید فیلم مستند و تحققِ آن در فرم نهایی اثر.
- تحلیلِ فیلمِ کمربندی(Sacro GRA)ساخته‌ی جیانفرانکو رزی (Gianfranco Rosi) با توجه به وساطت زمان.
- شاکله‌بندیِ مفهومِ «میدان نیروی حاصل شده از تاریخ» در فرم نهایی فیلم مستند.
- تحلیل مستندِ دکمه‌ی صدفی (The Pearl Button) ساخته پاتریتزیو گوسمان (Patricio Guzmán) با تمرکز بر شاکله‌ی یاد شده.
 جلسه پنجم: میزانسن ۱
- مفهوم پردازیِ میزانسن با تأکید بر رابطه‌ی دیالکتیکیِ ایده‌های بصری و پتانسیل‌های تکنولوژی و به نهایت رساندن این پتانسیل‌ها.
- تحلیلِ مستند‌هایِ سه گانه‌ی لئونارد رتل هلمریش (Leonard Retel Helmrich) درباره‌ی تاریخ معاصر اندونزی و نشان دادنِ استفاده‌ی خلاقانه‌ی او از امکانات انضمامیِ موجود در تولید فیلم‌هایی مستقل با میزانسن‌هایی تکین.
- تشریحِ ایده‌ی تارکوفسکی درباره‌ی نمای بلند و تأکید بر تمایز دو فعل دیدن/جستن (watch/look).
- بررسی میزانسن‌های فیلمِ خانواده‌ی بلوفز (The Beloves) اثر کوزاکوفسکی (Viktor Kossakovsky) با تأکید بر تلاشِ فیلم‌ساز برای رسیدن به حد نهاییِ قابلیت‌های نگاتیو سیاه و سفید و تراولینگ

@bidarschool
ادامه مطلب👇

جلسه ششم: میزانسن ۲
- مفهوم‌پردازی میزانسن با توجه به دیالکتیکِ کنترل و بداهت.
- پرداختن به رویکرد فیلم‌ساز در متن این دیالکتیک.
- تحلیل رابطه‌ی قابهای ثابت و بداهت در فیلمهای آتش بر دریایِ(Fire at Sea)جیانفرانکو رزی(Gianfranc Rosi) و اعتراف به مسیح (Jesus, You Know) ساخته‌ی اولریش زیدِل (Ulrich Seidl).

جلسه هفتم: تدوین ۱
- دیالکتیکِ ایده‌های روایی و ریتم درونیِ ماتریال خام فیلمبرداری شده.
- رابطه‌ی روایت و تدوین در فیلمِ گالری ملی (The National Gallery) اثر فردریک وایزمن (Frederick Wiseman).    
- دیالکتیک حضور و غیاب در تدوین.
- بررسی ارتباط تخیل، قاب و خارج قاب در فیلم انسان خردمند (Hommo Sapians) ساخته‌ی نیکولاس گیارهالتر (Nikolaus Geyrhalter).

جلسه هشتم: دیالکتیک خودآئینی و دگرآئینی : تدوین ۲
- دیالکتیکِ ریتم درونی صدا/تصویر با نریشن در فیلم مقاله.
- تحلیل فیلم‌های نمی توانم فراموشت کنم (Can't Get You Out of My Head) ساخته‌ی آدام کورتز (Adam Curtis) و نوستالژی برای نور (Nostalgia For The Light) ساخته‌ی پاتریتزیو گوسمان (Patricio Guzmán) بر اساس دیالکتیکِ یاد شده.
- دیالکتیک ماتریال تاریخی و روایت شخصی در تدوین.
- تحلیل رابطه‌ی مصاحبه‌های پر تنشِ شخصی و تصاویرِ آرشیوی در فیلمِ مستندِ به کسی مربوط نیست (Nobody's Business) ساخته‌ی آلن برلینر (Alan Berliner).
 

روزبه فرازمند متولد سال ۱۳۶۱ در تهران است. او لیسانس خود را در رشته‌ی ادبیات نمایشی از دانشگاه آزاد تهران مرکز گرفت و در طول دوره‌ی تحصیل به کارهایی چون عکاسی برای روزنامه‌، تدوین مستندهای صنعتی و دستیاری کارگردانی در تئاتر و سینما مشغول شد. سپس برای فراگیریِ فیلم‌برداری راهی ایرلند شد و دیپلم تخصصی دو ساله فیلم‌برداری را از کالج بلیفرموت اخذ نمود. او بعد از اتمام تحصیل از دابلین به ایران بازگشت و مشغولِ تدوین و ساختِ فیلم شد. در کارنامه‌ی او چندین فیلم کوتاه مستند و داستانی و دو مستند نیمه بلند به چشم می‌خورد.
فیلم کوتاه داستانی Dear Grandma(مادربزرگ عزیزم، ۲۰۰۸) جزو هشت فیلمِ منتخبِ جشنواره‌ی دانشجویی ملی ایرلند در سال ۲۰۰۹ بوده و بابت تدوین مستند مانکن‌های قلعه حسن خان، ۱۳۹۵ (۲۰۱۵) جایزه‌ی بهترین تدوینِ هشتمین جشن سینمای ایران در بخش مستند را گرفته است. او بعد از ده سال سابقه‌ی کاری در ایران، عازم استرالیا شد و در سال ۲۰۱۸ از دانشگاهِ ملبورنِ در رشته کارگردانی مستند فارغ التحصیل شد. او شرکت در کارگاههای آموزشی فیلمبردارانی همچون ویتوریو استورارو، ویلموش زیگموند و استفان گلدبلت و همچنین مستند سازانی چون راس مک‌الوی، لئونارد رتل هلمریش و دیوید برادبری را در سابقه‌ی خود دارد و در بازگشت دوباره به ایران در مدرسه‌ی فیلمسازی مستندِ میراثِ تصویری کارگاه‌هایی آموزشی برگزار کرده است. او در حال حاضر ساکن تهران است و هم اکنون آخرین ساخته‌اش، مستند نیمه بلند روزنوشتهای مردی که آنجا نبود، را در مرحله‌ی تصحیح رنگ دارد.

لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses