در مردانگی جدید، بخش مهمی از آن‌چه که مردانگی سنتی بازنمایی می‌کرد با نفرت‌ورزی روبرو شد. مردانگی شایسته و مسلطِ  نوینْ دیگر با کردارهای سنتی مردانه، تبار اشرافی، دانش دینی، امردبازی و چندهمسری متعین نمی‌شد. مردان متجدد با بازآرایی و بازتعریف مفاهیم از پیش موجودی همچون «جوان‌مرد» و الصاق آن به مردانگی نوین، جایگاه فرهنگیِ مردانگی سنتی و معنای مردانگی شایسته را تغییر دادند. بالسلو در تلاش است که نشان دهد مردان تحصیل‌کرده‌ی غرب‌گرا چگونه این شکل از مردانگی را جهت تحکیم هژمونی فرهنگی، اجتماعی و سیاسی خود برساختند و ترویج ‌کردند. این شکل از مردانگی در تلاش بود تمایز عیانی میان خود با فکلی‌ها (مردان فرهنگ‌رفته‌ای که میمون‌وار مقلد غربند) و مردان سنتی (که آیینه‌ تمام‌نمای فلاکت و عقب‌ماندگی همه‌جانبه ایرانند) ایجاد کند.

این تمایز هر چند از پوشش آغاز می‌شد اما به‌هیچ‌وجه به آن محدود نمی‌ماند. اینک مرد مدرن، تمثال وطن‌دوستی، غیرت‌مندی، جوان‌مردی و معیار کردارهای جنسی به‌هنجار بود. او تک‌همسر، دگرجنس‌خواه، مدافع حقوق زنان، وطن‌پرست، آراسته، ورزش‌کار و خوش‌اندام بود. مردانگی سلطه‌گر جدید، همسو با برنامه‌های فرهنگی دولت وقت، در پیوند با ایده‌ی دولت-ملت و به موازات گسترش گفتمان ناسیونالیستی در ایران پیش می‌رفت و جایگزین مردانگی سنتی می‌شد. بالسلو در پژوهشی کم‌سابقه در تلاش است این مسیر و پیوندها را توضیح دهد.

سیوان بالسلو پژوهشگر تاریخ ایران مدرن و مدرس دانشگاه است. او در مطالعات خود که بر جنسیت، سکسوالیته، مطالعات دوران کودکی و زندگی روزمره تمرکز دارد، به بررسی تاریخ اجتماعی و فرهنگی ایران قرن‌ نوزده و بیست می‌پردازد. بالسلو در دپارتمان مطالعات اسلام و خاورمیانه دانشگاه عبری اورشلیم به تدریس در حوزه‌ی تاریخ ایران مدرن می‌پردازد. او در کارنامه‌ی خود ترجمه دو مجموعه شعر «تولدی دیگر» و «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» از فروغ فرخزاد را دارد. کتاب «مردانگی‌های ایرانی: جنسیت و سکسوالیته در اواخر قاجار و اوایل پهلوی» که در سال ۲۰۱۹ در انتشارات کمبریج منتشر شد ماحصل پایان‌نامه‌ی دکتری بالسلو بود.

المیرا بهمنی متولد ۱۳۷۰، فارغ‌التحصیل کارشناسی شیمی محض از دانشگاه گیلان است و  دوره‌ی کارشناسی ارشد را در رشته‌ی جامعه‌شناسی در دانشگاه تربیت مدرس و با ارائه‌ی پایان‌نامه‌ای تحت عنوان «بررسی جامعه‌شناختی جنبش مدنی زنان از انقلاب مشروطه تا انقلاب سفید» گذرانده است. او در پژوهش‌هایش بر مطالعات جنسیت در ایران متمرکز است و همچنین فعال فمینیست است.

لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

نشست و گفتگو درباره‌ مقاله ‌
«تأملاتی درباره‌ نظریه‌ طبقه»‌ از تئودور آدورنو

🔹قسمت۱: آیدین کیخایی
آدورنو و مغاک استالینیسم

مهسا اسداله‌نژاد، صابر دشت‌آرا و آیدین کیخایی
پنجشنبه، ۳ خرداد ۱۴۰۳

قسمت_اول_نشست_درباره_مقاله_تأملاتی_درباره_نظریه_طبقه_از_NHWitUUdQ8o.m4a

اطلاعات بیشتر👇
https://t.me/bidarcourses/576
@bidarschool

کارگاه (حضوری)
چطور برای گوش‌ماهی کنار خیابان نقشه بکشیم؟
کارتوگرافی یک آرشیو قریب‌الوقوع
به‌هدایت آرش دهقانی و نوید قویدل
طول دوره: ۳ جلسه‌ی ۴ ساعته
دوشنبه ۱۱، سه‌شنبه ۱۲، و چهارشنبه ۱۳ تیر

@bidarschool
@bidarcourses

کارگاه (حضوری)
چطور برای گوش‌ماهی کنار خیابان نقشه بکشیم؟
کارتوگرافی یک آرشیو قریب‌الوقوع
به‌هدایت آرش دهقانی و نوید قویدل
طول دوره: ۳ جلسه‌ی ۴ ساعته
دوشنبه ۱۱، سه‌شنبه ۱۲، و چهارشنبه ۱۳ تیر

افق خالی خواهد شد و هوا رو به تاریک‌شدن خواهد رفت. باد خنکی صورت غ.ع را نوازش خواهد کرد. او روی جعبه‌ای چوبی می‌نشیند. آرام چشم از دریا برمی‌دارد و به چهره‌ی همسرش خیره می‌شود: «تا حالا پاکتی پر از گوش‌ماهی کنار خیابان پیدا کردی؟» او سپس برای ساعت‌ها خواهد گریست.

در پی این اتفاق، غ.ع از اردیبهشت ۱۴۵۳ تا خرداد ۱۴۵۷ در یک بیمارستان
روانی بستری خواهد شد. پزشکان ابتدا این وضعیت را به خودکشی فرزندش ربط خواهند داد، اما به مرور این اتفاق به رویدادهای تروماتیک دوران جوانی
غ.ع گره میخورد. همسر او، کارآگاه م.ن. در تلاش برای پی بردن به علت این عارضه آرشیوهای متعددی را زیر و رو خواهد کرد. در این میان یک آرشیو در اداره‌ی بایگانی آموزش عمومی توجه‌اش را جلب خواهد کرد: «چطور برای گوش‌ماهی کنار خیابان نقشه بکشیم؟»

«چطور برای گوش‌ماهی کنار خیابان نقشه بکشیم؟؛ کارتوگرافی یک آرشیو قریب‌الوقوع» کارگاهی مشارکتی برای ساختن این آرشیو خیالی است. این آرشیو جمعی به کارآگاه م.ن. کمک می‌کند تا رخدادها و مکان‌های تروماتیک زندگی غ.ع در سال‌های ۱۳۹۸-۱۴۰۲ را به مرگ او در سال ۱۴۵۷ مرتبط کند.
 
این کارگاه حول سه محور می‌گردد:
 
۱. آرشیو ساختن
آرشیوها اغلبْ یادآور نگهداری، بازیابی و ضبط هستند؛ اسناد و فایل‌های فیزیکی یا مجازی که نهادها و افراد آنها را کنترل می‌کنند؛ گاه اجازه نداریم به مخزن‌شان وارد شویم؛ گاه پیش از سر رسیدن‌مان سوزانده می‌شوند؛ و گاه مانند یک دفینه اصلا نمی‌دانیم وجود دارند. با این‌حال اگر آنها را بیابیم، معمولا به اتفاقات گذشته وصل‌شان می‌کنیم.
 
 این کارگاه می‌پرسد: آیا می‌توان جور دیگری به زمان آرشیو اندیشید؟ مردگان و زندگان و زاده‌شدگان کجای آن زمان ایستاده‌اند؟
 
۲. نقشه کشیدن
نقشه‌ای را باز کنید. می‌بینیم چیزهایی بودند که دیگر نیستند و چیزهایی هستند که پیشتر نبوده‌اند. نقشه‌ها چیزها را دفن می‌کنند، اما چیزها مانند خاطرات لجوج‌ند و با هر تلنگر سر از خاک بر می‌آورند. اگر جایی که الان حضور دارید را بکاوید به نظر چه تاریخی می‌یابید؟ اصلا می‌شود چیزی یافت؟ چرا لایه‌های یک مکان می‌توانند برای یک پژوهش‌گر، کنش‌گر، نویسنده یا دانشجو اهمیت داشته باشند؟
 
این کارگاه می‎‌پرسد: چگونه می‌توان تاریخ‌ها و قصه‌های یک مکان را ورقه ورقه کرد و دوباره به هم گره زد؟

۳. بازیابی احساس
احساسات همواره در معرض اتهام بی‌معنی‌بودن قرار دارند. طوری به حوزه‌ی فردی پس‌زده می‌شوند که گویی در فضایی ایزوله و به ‌دور از «دانش» شکل گرفته‌اند. دوگانه‌سازی دانش/احساس علاوه بر زندگی روزمره، بر ساختار ادراک، علوم و بازنمایی سایه انداخته است: دوگانه‌ای که در آن علم، بی‌غرض و واقعی‌ست و هنر احساسی و خیالی.
 
این کارگاه می‌پرسد: با چه شیوه‌هایی می‌توان رابطه‌ی تازه‌ای میان دانش، هنر، و احساسات ایجاد کرد؟ و چگونه می‌توان شکل‌هایی از دانش را تخیل کرد که به شکل جمعی، با تکیه بر زندگی روزمره ساخته می‌شوند؟
 
در این کارگاه دقیقا چه چیزی یاد می‌گیریم؟
در این کارگاه یاد می‌گیریم چطور می‌شود درباره‌ی احساسات حرف زد. چطور این تجربیات به‌ظاهر فردی می‌توانند به روایت‌های جمعی و ساختارهای اجتماعی و فرهنگی وصل شوند و معناهای جدید پیدا کنند.
 
برای این کار از سه ابزار آرشیو، کارتوگرافی و درام استفاده می‌کنیم. با درام اتفاقات را می‌کاویم، کارتوگرافی انتقادی به ما می‌آموزد این اتفاقات در فضایی خنثی رخ نمی‌دهد و برای بیان‌شان به چیزهایی بیشتر از عکس و متن نیاز داریم. با آرشیو جمعی نیز یاد می‌گیریم چه راه‌هایی برای کنارهم قرار دادن آنها پیدا کنیم و امکان‌های عاملیت موجود در یک تجربه در کجاها پراکنده شده‌اند.
 
خروجی کارگاه چه خواهد بود؟
 محصول نهایی کارگاه یک پوشه‌ی آرشیوی خواهد بود متشکل از اسناد، نامه‌ها، عکس، صدا، طراحی و نقشه‌ها. این پوشه به عنوان فصل اول در اختیار شرکت‌کنندگان کارگاه‌های بعدی قرار خواهد گرفت تا با آن پروژه را بسط دهند. در انتها، کتابچه‌ی «چطور برای گوش‌ماهی کنار خیابان نقشه بکشیم؟ کارتوگرافی یک آرشیو قریب‌الوقوع» به عنوان محصول یک کارگاه گروهی، ‌ویرایش و منتشر خواهد شد.
 
در مورد مدرسین👇
@bidarschool
@bidarcourses

آرش دهقانی، فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ی عکاسی از دانشگاه هنر تهران و کاندیدای دکتری هنرهای زیبا از دانشگاه لیل فرانسه است. کتاب‌های «آرشیو و عکاسی» ( ۱۳۹۹) و «رؤیت‌پذیری و عکاسی»
 (۱۴۰۰) به سعی و ویرایش او به فارسی منتشر شده است.

نوید قویدل فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی ارشد رشته‌ی فلسفه‌ی هنر از دانشگاه هنر تهران و مؤسس مدرسه‌ی تمرین است.
او به عنوان تسهیل‌گر فرآیندهای یادگیری و خلاقیت مشارکتی فعالیت می‌کند و مقاله‌هایی درباره‌ی هنر، آرشیو و سیاست منتشر کرده است.

لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

درسگفتار (آفلاین)
از حال و هوای بنیادین به سوی رخداد و آزادی
چرا نباید از دلهره‌ها و ملال‌هایمان بترسیم؟
به‌هدایت احسان پویافر
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

@bidarschool
@bidarcourses

👇اطلاعات بیشتر

درسگفتار (آفلاین)
از حال و هوای بنیادین به سوی رخداد و آزادی
چرا نباید از دلهره‌ها و ملال‌هایمان بترسیم؟
به‌هدایت احسان پویافر
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

در اين دوره مفهوم حال و هوای بنيادين( Grundstimmung) را  با تأکيد بر ديدگاه هايدگر مورد توجه قرار خواهیم داد. آدمی  با موقعيت متأثرشدن از جهان پيرامونی و متأثرشدگی از چیزها و انسان‌های دیگر در نسبت‌های پرتاب شده‌ای است که به او اصابت می‌کند و در اين موقعيت دست به نسبت-رفتاری از آن خود می‌زند. نزد هایدگر حال‌وهوای بنيادين امری سرآغازين و پيشانظری است که اگزيستانس و گشودگی انسان را زنده نگه می‌دارد و سبب می‌شود شور و اشتياق او به سوی چيزها به امر خاص و غيرسرآغازين تقليل نيابد. اين درس‌گفتار در نظر دارد با موضوعی کردن حال و هوا اين موقعيت بنيادين-سرآغازين را نشان دهد.
 
جهت فهم بنيادين و يا سرآغازين ديدن حالاتْ بدوا موقعيت‌های ماهيت‌محور و متافيزيکی شده از چيزها، بر مبنای لوگوس‌محوری و تفکرات تئولوژيک به مثابه انتوتئولوژیْ، ساخت‌گشايی و ويران می‌‌شود تا امکانی ديگری از موقعيت‌مندی سرآغازين براساس حال و هوا‌ها و اتمسفرها بتواند از سرآغازی ديگر برساخت شود. براين اساس بدواً با رفتن به لحظات سرآغازين یعنی جایی-موقعیتی که گشودگی هستی رخ می‌دهد و امر گشوده‌ای را ممکن می‌سازد، گامی به‌سوی ویران‌سازیِ برساخت‌های موجود برداشته می‌شود تا شور و سرزندگی زندگی-هستی در نسبت‌مندی زمانی براساس حال وهواهای بنيادين ممکن شود. مسئله‌ی حال‌وهوای بنيادين به مثابه امرسرآغازين اين است که پرواها، التفات‌ها، شور و اشتياق‌ها و اتمسفرهايی که ما را در برمی‌گيرند فهم شود و سبب رفتن ما به سوی امکان ديگر از مواجهه با چيزها ‌شود. اين آشکارسازی در برخی حالات بنيادين همچون دلهره، ملال عميق و خويشتن‌داری امکان بروز دارند و مواجهه با آنها سبب می‌شود فهمی سرآغازين از هستی آدمی بدست آيد.

پرسش اين است که چرا حال‌وهوای بنيادين در برابر اموری چون لوگوس‌محوی و تئولوژی (انتوتئولوژی) پس زده شده و امور فرعی پنداشته شده؟ با اين پس زدن چه امکاناتی مسدود شده؟ چرا اموری همچون بو، لمس، احساسات، تن و اتمسفرها در تفکر فلسفی اموری غايب و يا حاشيه‌ای است؟ چرا دلهره‌ و ملال عميقْ اموری است که پس‌زده می‌شود و چگونه می‌توان آنها را به‌مثابه امور بنيادين فهم کرد؟ اگر احساسات و حال‌وهواهای بنيادين و اتمسفرها که پيشاپيش بر ما اصابت می‌کنند جدی گرفته شود چه افق‌هايی گشوده خواهد شد؟ وقتی ما تاريخ‌مندی و تاريخ خود را فهم می‌کنيم آيا به اتمسفرها و حال وهواها توجه داريم؟ تاريخ‌نگاری مبتنی بر اتمسفر و حال وهوا چه نوع تاريخ‌نگاری است؟ حال و هوا، اتمسفر و بوی شهرها و روستاها، بدن آدمی، احساسات، لمس کردن‌ها چه تجربياتی را در ما ممکن می‌سازد؟ آيا ما برخی حس‌هايمان را از دست داده‌ايم؟ آيا فهم حالات سبب می‌شود گونه‌ای ديگر از حافظه و خاطره‌ی تاريخی بر ما اصابت کند و امكان ديگری از مواجهه‌ی ما با جهان پيرامونی و چيزها گشوده شود؟ 

احسان پويافر متولد ۱۳۵۷، فارغ‌التحصیلِ کارشناسی حقوق و زبان و ادبيات آلمانی و دکتری فلسفه‌ی تربيت است. او تز دکترايش را درباره‌ی «پديدارشناسی تربيت بر مبنای بازخوانی مفاهيم حال وهوای (اشتيمونگ) بنيادين و پروا نزد هايدگر» نوشته است. عمده تحقيقات او در حوزه‌ی پديدارشناسی و از نقطه عزيمت‌هاي هايدگر -البته نه لزوما خود هايدگر- است، او اينك در حال پژوهش درباره‌ی نسبت راديكاليسمِ بنيادينِ ماركس و هايدگر به مثابه يك امكان بنيادين است. از او مقالاتی در نشريات مختلف به چاپ رسيده است. همچنين از او ترجمه‌ی کتاب «سوژه و دازاين» از فردريش ويلهلم فون هرمان (آخرين دستيار مارتين هايدگر) از آلمانی به فارسی ترجمه و چاپ شده است. اکنون علاوه بر تدريس و پژوهش در حوزه‌ها‌ی پديدارشناسی و فلسفه با موضوعات پيش‌گفته، ترجمه‌ی مقالاتی از جلد 9 مجموعه آثار گادامر با عنوان «زیبایی‌شناسی و شاعرانگی» و نيز ترجمه کتابی با عنوان «تاريخ فرهنگی آب» از اوته گوتسونی را در دست انجام و اتمام دارد.

@bidarschhool
@bidarcourses
شرح جلسات👇

جلسه‌ی اول: در اين جلسه به نقاط عطف و عزیمتی که هايدگر از آنها به حال‌وهواهای بنيادين می‌رسد توجه خواهد شد؛ به خصوص مفهوم پاتوس. بر اين اساس توجهی گذرا به بحث انفعالات و احساسات در تاريخ فلسفه  خواهيم داشت و با تکیه بر آنها، به نقاط اتصال و نوع مفصل‌بندی هايدگر به آن مباحث خواهيم پرداخت. هايدگر با فهمی ديگرگونه از پاتوس ارسطويی مواجهه با احساسات را به نحو انتولوژيك و بنيادين در بستری تازه فهم می‌كند كه در اين بستر احساسات و تأثيرپذيری و نهايتا حال و هوای بنيادين اموری سرآغازين فرض می‌شوند.
 
جلسه‌ی دوم: در اين جلسه مفهومِ ‌يافتگی يا حال و هوای بنيادين  با تأكيد بر دلهره در آثار هايدگر مورد توجه قرار می‌گيرد. بدواً به يافتگی به مثابه يک اگزيستانسيال بنيادين که سبب گشودگی دازاين می‌شود می‌پردازیم و نشان می‌دهیم كه آدمی پيش از اين که يک موجود مقيد و متعين‎شده  به تعريف‌هايی مبتنی بر منطق يا تئولوژی و يک ذات منطبق و درون‌ماندگار باشد اساساً در نسبت‌مندی و گشودگی و متاثرشدگی است که خود را در جهان می‌يابد. بنابراين در اين درس‌گفتار، نقش دلهره در گشودگی اگزيستانس آدمی در اين بستر فهم می‌شود. نشان داده خواهد شد كه آدمی نه يک ذات برآمده و درون‌ماندگار که سر در خود فرو برده باشد بلكه گشوده و فراباش به سوی ... است. براين اساس برای فهمِ يافتگی و سپس حال‌و‌هوای بنيادينْ توجه‌ به مفهوم تجربه (Erfarung) در برابر تجربه‌ی ‌زيسته (Erlebnis)، استعلاء در برابر درون‌ماندگاری، متأثرشدگی و نسبت‌مندی در برابر اين‌همانی و ذاتِ در خود فروبسته، و نگاه پيرامون‌نگر در برابر سوژه‌ی خيره مورد توجه قرار می‌گيرد تا فهم مفهوم حال‌وهوای بنيادين فراهم شود.
 
جلسه‌ی سوم: در اين جلسه سير مفهومِ حال‌وهوای بنيادين و يافتگیْ نزد هايدگر با توجه به حال و هوای بنيادين ملالِ عميق مورد توجه قرار می‌گيرد و نشان داده می‌شود حال‌وهواها عوارضی جانبی نیستند كه گاهی باشند و گاهی نباشند، بلکه چیزهایی هستند که از پیش، با یکدیگر بودنِ ما را متعین می‌کنند و به ما اصابت می‌كنند. در واقع گویی حال‌وهواها همواره و از پیش آنجا هستند، همچون اتمسفری كه نخست خود را در آن مستغرق می‌يابيم كه کاملاً حال‌مندمان می‌کند. در اين جلسه خصوصيات حال‌و‌هوای بنيادينِ ملال عميق مورد توجه قرار می‌گيرد و به ويژگی  تهی‌وانهادگی و در تعليق قرار گرفتن و پا در هوا شدن كه در  ملال به سراغ‌مان می‌آيد می‌پردازیم. بيدارسازی و جدی گرفتن ملالْ  آدمی را به سوی امكانی راديكال و از آنِ خود پرتاب می‌كند كه در آن موقعيت با اضطرار ترک‌شدگی از موقعيت کنونی، رفتن به سوی رخداد و امکان ديگر  و نه-هنوزی مهيا می‌شود.

جلسه‌ی چهارم: در اين جلسه به نقش حال‌وهوای بنيادينِ خودداری كه هايدگر در كتاب «افاداتی به فلسفه؛ رخداد» به آن پرداخته است توجه می‌كنيم که گونه‌ای نسبت-رفتارِ خود را نگه داشتن، مکث و تن ندادن، شکيبايی و هوشياری است كه در لحظه‌ی ديدار، تصميمی با دل و جرات را مهیا می‌کند. البته آن را در كنار حال‌وهواهای بنيادينِ دلهره و ملالِ عميق فهم خواهيم كرد. بر اين اساس نشان خواهیم داد‌كه حال‌وهواها نه تنها نبايد خاموش و سركوب شود بلكه اگزيستانس و گشودگی آدمی از آنها سرچشمه می‌گيرد و بايد بيدارسازی شود. نهايتا جمع‌بندی خواهد شد كه دلهره، ملال عميق و خودداری كه سبب گشودگی امكانات می‌شود در نسبت با مفاهيم حقيقت و آزادی قرار دارند.
 
از اين جهت  طردِ دلهره و ملالِ عميق كه در دانش روان‌پزشكی و روان‌درمانیِ غالبْ حاكم است، در نگاه روان‌پزشكی و روان‌درمانیِ اگزيستانسِ متأثر از هايدگر، نزد بنتسوانگر و مدارد بوس، گونه‌ای امكان جهت يافتن امكانات خود در جهان است. همچنین در اين جلسه، با توجه به موقعيت رخدادگونه و دربرگيرنده‌ی حال‌وهواها كه سبب رفتن به موقعيت ديگر از مواجهه با هستی و چيزها و آدم‌ها می‌شود، به مفهوم آزادی نزد هايدگر نيز اشاراتی خواهد شد و اينكه ذات آزادی بشر و مجال دادن به چيزها در گرو جدی گرفتن و بيدارسازی حال وهواهای بنيادين است.

لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses

نشست آزاد درباره‌ی کناب «مردانگی ایرانی در اواخر قاجار و اوایل پهلوی»
شنبه ۱۶ تیر، ساعت ۱۶ تا ۱۸
در این نشست که پس از متن‌خوانی جمعی کتاب «مردانگی ایرانی در اواخر قاجار و اوایل پهلوی» در طی سه جلسه و به گردانندگی المیرا بهمنی انجام شد، قصد داریم با حضور منتقدان سید مهدی یوسفی و سحر کریمی،‌ به نقد و بررسی کتاب بپردازیم و در حضور مخاطبین آزاد که به شکل حضوری یا آنلاین در جلسه حاضر خواهند شد از فرآیند پژوهش، روش تحقیق و مسائلی که پیش رو نهاده است پرسش کنیم. لازم به ذکر است که مخاطبین آنلاین می‌بایست از پیش با ما تماس حاصل کنند تا لینک ورود به جلسه در اختیارشان قرار گیرد.

@bidarschool
@bidarcourses

درسگفتار (آفلاین)
ورای کلمات: زبان در مقام روح حیات؛
پازولینی و راه‌های نرفته
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

@bidarschool
@bidarcourses

درسگفتار (آفلاین)
ورای کلمات: زبان در مقام روح حیات؛
پازولینی و راه‌های نرفته
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه‌ی ۲ ساعته

پازولینی فقط فیلم‌ساز نبود. پیش از آنکه آغاز فیلم ساختن کند، رمان می‌نوشت و شعر می‌گفت و نقاشی می‌کرد، مقاله‌های جدلی می‌نوشت و در قلمرو زبان‌شناسی و فیلم‌پژوهی نظرپردازی و نظریه‌پردازی می‌کرد. پازولینی پنجم مارس ۱۹۲۲ به دنیا آمد، شش ماه پیش از قشون‌کشی موسولینی به رُم. در دوم نوامبر ۱۹۷۵ او را کشتند، سه هفته پیش از اکران واپسین فیلمش، سالو یا ۱۲۰ روز در سدوم، اقتباسی آزاد از رمان ناتمام مارکی دُ ساد. پازولینی از واپسین مردان رنسانسی قرن بیستم بود و به شکلی غریب جمع اضداد بود: اخلاق‌گرا بود و لذت‌پرست، انقلابی بود و افکار ارتجاعی داشت، نابغه بود و اهل تفنّن، کاتولیک بود و مُلحد، کفرگوی بود و شهید – پازولینی تنها پانزده سال فرصت آزمون و خطا در عرصه‌ی سینما یافت اما این مدت کوتاه از شورانگیزترین و پربارترین کوشش‌ها برای نوآوری در فیلم‌سازی قرن بیستم به شمار می‌آید.
 
قریب به نیم قرن از جان باختن پیِر پائولو گذشته است و میراثی غنی از او به یادگار مانده است: شمار زیادی فیلم بلند و کوتاه و مستند؛ شمار زیادی رمان و شعر و جُنگ‌های ادبی؛ شمار زیادی نمایش‌نامه و جستار و نقاشی و طراحی؛ صدها مقاله در ستون روزنامه‌ها... پازولینی چهره‌ی اجتماعی-سیاسی‌یی سرشار از تناقض داشت. اما اینکه انسانی چنین فعال و خلاق پیش از پنجاه و سه سالگی از دنیا رفت معنایش این است که افزون بر مرور کارنامه‌ی بالفعل‌ش باید به سراغ مجموعه کارهای «مجازی»ش رفت، کارهایی که می‌توانست (و شاید می‌بایست) بکند اما نکرد، راه‌های نویی که می‌توانست در آنها پا گذارد اما اجل مجالش نداد.

در این دوره می‌کوشیم به راه‌های نرفته‌ی پازولینی بیندیشیم. پازولینی در نخستین فیلم‌هایش به صورتی بنیادستیز از راهبرد آلوده‌سازی بهره می‌گرفت: ساختن تمثالی شهیدگونه از پااندازی یک‌لاقبا در ویرانه‌های حومه‌ی رُم در ایتالیای معاصر و بهره‌گیری از موسیقیِ «آسمانیِ» باخ در «زمینی‌»ترین تجربه‌های زندگی پاپتی‌هایی که عملاً از نزاع‌های طبقاتی و حزبی و روایت‌های رسمیِ «انقلابی» بیرون بودند. پازولینی شاعر خاکسترهای گرامشی بود. معاصر بودن در دنیای او به معنای بی‌وقت بودن است و جستجوی روشنایی در ظلمات یأس و حرمان ... پازولینی در فیلم‌های اولش از موسیقی متن استفاده نمی‌کرد: منظره‌ی صوتیِ شاهکارهای نیمه‌ی اول دهه‌ی شصتِ او کیفیتی کلاژ-پاستیش‌گونه دارد که همچنان بیننده-شنونده را به تأمل در نسبت خود با دنیای تصویرها و آواها دعوت می‌کند ... پازولینی نسبتی مشابه این با تاریخ نقاشی داشت، از لا ریکوتا تا تئورِما و سه‌گانه‌ی زندگی به انحای مختلف به واسازی نسبت سینما و نقاشی کمر بست، از نقاشان منریست تا نقاشی اطواری، از فضای غریب کارهای جوتّو تا رؤیا-کابوس‌های بصری هیرونیموس بوش.

در کنار اینها، پازولینی در جستار «سینمای شعر» نظریه‌ای نه چندان منسجم درباره‌ی زبان سینما و ماهیتِ رؤیایی جهان فیلم تدوین کرد. پازولینی در مجموعه جستارهایی که با عنوان تجربه‌باوری بدعت‌گذار منتشر شد از عناصر جنبش نشانه‌شناسی بهره گرفت تا نظریه‌ای تازه درباره‌ی سینما بپردازد ... در پایان مسیری که در این درس‌گفتار خواهیم پیمود به سراغ فیلمنامه‌ی کم‌نظیری می‌رویم که پازولینی بر پایه‌ی زندگی و نامه‌های پولس رسول تحریر کرد. آلن بدیو این متن را از رادیکال‌ترین کوشش‌ها برای بازیابیِ جنبه‌ی مدرن تفکر پولس رسول در مقام شاعر-متفکرِ رخداد می‌داند.

صالح نجفی متولد  تهران در ۱۳۵۴، فارغ التحصیل رشته‌ی معماری از دانشکده‌ی هنرهای زیبا و ادبیات فارسی از پژوهشگاه علوم انسانی است. او از سال ۱۳۸۳ کار ترجمه‌ و تالیفِ متون گوناگونی را در حوزه‌ی فلسفه، سینما و هنر آغاز کرده است و در حال حاضر ترجمه‌ی آثار سورن کیرکگور را در دست دارد. او از سال ۱۳۹۰ در دانشکده‌ی هنرهای زیبا، دانشگاه هنر و موسسه‌ی پرسش به تدریس تاریخ فلسفه و نقد اشتغال داشته است. صالح نجفی در دو مجموعه کتاب‌ به نام‌های فیلم به‌مثابه‌ی فلسفه ، ۱۳۹۶ و عشق در سینما، ۱۳۹۷، نوعی دیگر از تأمل در سینما و متفاوت از نقد فیلم را پیشنهاد می‌کند؛ رویکردی که تلاش دارد فیلم را در جهانِ وسیع‌تری که احاطه‌اش کرده است، چون متنی فلسفی بخواند.                                                                                             
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses