درسگفتار (آفلاین)
تنظیمات فضایی؛
بازخوانی ضوابط، طرحها و برنامههای شهری در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷
بههدایت احمد یزدانیان
طول دوره: ۳ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
تنظیمات فضایی؛
بازخوانی ضوابط، طرحها و برنامههای شهری در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷
بههدایت احمد یزدانیان
طول دوره: ۳ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
تنظیمات فضایی؛
بازخوانی ضوابط، طرحها و برنامههای شهری در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷
بههدایت احمد یزدانیان
طول دوره: ۳ جلسهی ۲ ساعته
اینطرف و آنطرف زیاد شنیدهایم که هر گفتار مرکزیتیافتهای در هر دورهای فضای خاص خودش را تولید میکند. متناظر با این، باز کمتر یا بیشتر شنیدهایم که فضا بیش از هر زمانی به شکلهای مختلفی از تنظیمگری در سطوح مختلف پیوند خورده است. علیرغم دیدهها و شنیدههایمان امروز در گفتار غالب، چنان بازنمایی میشود که تو گویی فضا و مشخصا شهرْ کمتر نسبتی با سیاستهای تنظیمکننده ندارد. در چنین خوانشی، بهواسطهی صورتبندی بخشینگرانه از نیروها و روابط فضایی، نهایتا این روایتهای فرمگرایانه و کالبدمحور هستند که شیوههای رایج فهم و درک ما از شهر و مناسبات فضایی را ساختهاند.
در این دوره تلاش میکنیم به میانجی برخی از ضوابط، طرحها و برنامههای شهری، به ترسیم میدان منازعه در مسائل شهری پرداخته و در رابطه با سازوکارهای اقتصادی و اجتماعیِ تولید فضا در مقیاسهای متفاوت گفتگو کنیم. همچنین تلاش میکنیم از خلال گفتگوها نشان دهیم که در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ اساسا فضا چگونه به گفتمان در میآید و شهر در چه شرایط و به چه شیوههایی مسألهمند میشود.
جلسه اول: شکلگیری نیروها و نهادهای برنامهریزی در ایران
جلسه دوم: تولد دانش شهرسازی و معماری در ایران
جلسه سوم: طرحهای توسعهی منطقهای و شهری در ایران
احمد یزدانیان دانشجوی دکتری شهرسازی در دانشگاه تربیت مدرس است. پژوهشهای او بیشتر از منظر اقتصادسیاسی فضا است. از همین زاویه او تلاش میکند در جایی که فرم و کالبد آرام و بی نزاع به نظر میرسد، به بررسی مجموعه روابط و نیروهای برسازندهای بپردازد که به شیوههای مختلفی در لایههای زیرین فضا جریان دارند. او درحین تحصیل وارد قلمروی حرفهای گردید و آنچه در کلاسهای درس آموخته بود را در معرض نوعی آزمون و امتحان قرار داد. در فرایند کار چندسالی نیز در دفاتر خدمات نوسازی در محلات جنوب تهران بهعنوان کارشناس شهرساز و کارشناس اجتماعی مشغول به کار شد. به تعریف خودش آنچه تاکنون آموخته است، متعلق به تجربههای فضایی این دوره است. اجتماعات محلی، نوسازی شهری، سکونتگاههای غیررسمی از جمله موضوعهای مورد پژوهش وی هستند.
یکی از پژوهشهای صورتگرفته توسط وی مقالهای است با عنوان «فضا را چگونه بخوانیم؟ از خوانش پدیدارشناسانه تا خوانش انتقادی فضا». وی در این پژوهش از نگاه اقتصادسیاسی به ناتوانیهای نگاه پدیدارشناسانه و غالب شدن این نگاه در میدان دانش شهرسازی ایران میپردازد و برای فهم منازعات موجود در فضا، نوعی از نگاه انتقادی را فرا میخواند. علاوه بر این «نوسازی یا برونرانی؟» یکی دیگر از پژوهشهایی است که به دنبال تجربههای کاری در محلات جنوب تهران انجام داده است. وی در این نوشتار به نقد سازوکارهای نوسازی شهری که منتهی به انواع مختلف برونرانی و سلبمالکیت میگردد، پرداخته است. درحال حاضر او بیشتر مشغول «تنظمیات فضایی و نوسازی شهری در ایران؛ تولد بافتهای مسألهدار با تأکید بر شهر تهران» است. هدف این پژوهش نشان دادن شیوههای مختلف تنظیمات فضایی و تبیین فرایند تاریخی فضامندشدن سیاستهای نوسازی شهری از مقیاس کلان تا مقیاس خرد محلی در شهر تهران معاصر، در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
تنظیمات فضایی؛
بازخوانی ضوابط، طرحها و برنامههای شهری در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷
بههدایت احمد یزدانیان
طول دوره: ۳ جلسهی ۲ ساعته
اینطرف و آنطرف زیاد شنیدهایم که هر گفتار مرکزیتیافتهای در هر دورهای فضای خاص خودش را تولید میکند. متناظر با این، باز کمتر یا بیشتر شنیدهایم که فضا بیش از هر زمانی به شکلهای مختلفی از تنظیمگری در سطوح مختلف پیوند خورده است. علیرغم دیدهها و شنیدههایمان امروز در گفتار غالب، چنان بازنمایی میشود که تو گویی فضا و مشخصا شهرْ کمتر نسبتی با سیاستهای تنظیمکننده ندارد. در چنین خوانشی، بهواسطهی صورتبندی بخشینگرانه از نیروها و روابط فضایی، نهایتا این روایتهای فرمگرایانه و کالبدمحور هستند که شیوههای رایج فهم و درک ما از شهر و مناسبات فضایی را ساختهاند.
در این دوره تلاش میکنیم به میانجی برخی از ضوابط، طرحها و برنامههای شهری، به ترسیم میدان منازعه در مسائل شهری پرداخته و در رابطه با سازوکارهای اقتصادی و اجتماعیِ تولید فضا در مقیاسهای متفاوت گفتگو کنیم. همچنین تلاش میکنیم از خلال گفتگوها نشان دهیم که در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ اساسا فضا چگونه به گفتمان در میآید و شهر در چه شرایط و به چه شیوههایی مسألهمند میشود.
جلسه اول: شکلگیری نیروها و نهادهای برنامهریزی در ایران
جلسه دوم: تولد دانش شهرسازی و معماری در ایران
جلسه سوم: طرحهای توسعهی منطقهای و شهری در ایران
احمد یزدانیان دانشجوی دکتری شهرسازی در دانشگاه تربیت مدرس است. پژوهشهای او بیشتر از منظر اقتصادسیاسی فضا است. از همین زاویه او تلاش میکند در جایی که فرم و کالبد آرام و بی نزاع به نظر میرسد، به بررسی مجموعه روابط و نیروهای برسازندهای بپردازد که به شیوههای مختلفی در لایههای زیرین فضا جریان دارند. او درحین تحصیل وارد قلمروی حرفهای گردید و آنچه در کلاسهای درس آموخته بود را در معرض نوعی آزمون و امتحان قرار داد. در فرایند کار چندسالی نیز در دفاتر خدمات نوسازی در محلات جنوب تهران بهعنوان کارشناس شهرساز و کارشناس اجتماعی مشغول به کار شد. به تعریف خودش آنچه تاکنون آموخته است، متعلق به تجربههای فضایی این دوره است. اجتماعات محلی، نوسازی شهری، سکونتگاههای غیررسمی از جمله موضوعهای مورد پژوهش وی هستند.
یکی از پژوهشهای صورتگرفته توسط وی مقالهای است با عنوان «فضا را چگونه بخوانیم؟ از خوانش پدیدارشناسانه تا خوانش انتقادی فضا». وی در این پژوهش از نگاه اقتصادسیاسی به ناتوانیهای نگاه پدیدارشناسانه و غالب شدن این نگاه در میدان دانش شهرسازی ایران میپردازد و برای فهم منازعات موجود در فضا، نوعی از نگاه انتقادی را فرا میخواند. علاوه بر این «نوسازی یا برونرانی؟» یکی دیگر از پژوهشهایی است که به دنبال تجربههای کاری در محلات جنوب تهران انجام داده است. وی در این نوشتار به نقد سازوکارهای نوسازی شهری که منتهی به انواع مختلف برونرانی و سلبمالکیت میگردد، پرداخته است. درحال حاضر او بیشتر مشغول «تنظمیات فضایی و نوسازی شهری در ایران؛ تولد بافتهای مسألهدار با تأکید بر شهر تهران» است. هدف این پژوهش نشان دادن شیوههای مختلف تنظیمات فضایی و تبیین فرایند تاریخی فضامندشدن سیاستهای نوسازی شهری از مقیاس کلان تا مقیاس خرد محلی در شهر تهران معاصر، در سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school
درسگفتار (آفلاین)
درسگفتاری دربارهی کوارتتهای بارتوک؛
موسیقی و سرچشمههای گیهان
بههدایت آروین صداقتکیش
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتاری دربارهی کوارتتهای بارتوک؛
موسیقی و سرچشمههای گیهان
بههدایت آروین صداقتکیش
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
درسگفتاری دربارهی کوارتتهای بارتوک؛
موسیقی و سرچشمههای گیهان
بههدایت آروین صداقتکیش
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
شش کوارتت بِلا بارتُوک که از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۹ ساخته شدهاند، به درستی و شایستگی نقطهی اوج آثار موسیقی مجلسی در نیمهی اول قرن بیستم به شمار میآیند. اگر شوئنبرگ و استراوینسکی هر یک نماد دو راه اصلی برونرفت از بنبستهای به جایمانده از سدهی نوزدهم بودند، بارتوک نیز تا نیمهی پر تب و تاب قرن بیستم، بدل به نماد سومین راه برای دستیافتن به زبان موسیقایی تازه شد و در این راه میراث بزرگی از خود به جای گذاشت.
در این درسگفتار تلاش میکنیم با درنگ بر این آثار درخشان و مرجع، جایگاه آنها را در متن تاریخ طولانی صدسالهی موسیقی مدرن ارزیابی کنیم و ببینیم چه مسیری پیموده شده است تا با گذر تقریبا یک قرن از آثاری چون کوارتتهای بتهوون، خلق چنین آثاری ممکن شود. همچنین قصد داریم با نگاهی اجمالی به سبکشناسی آثار بارتوک، مجموع شرایط موسیقایی حاکم بر نیمهی نخست قرن بیستم، و آن منابعی را بررسی کنیم که آبشخور آثار بارتوکاند و آنها را بارور کردهاند.
آروین صداقتکیش (تهران ۱۳۵۳)، مؤلف، پژوهشگر و منتقد موسیقی، نویسندهی مقالات متعدد به زبان فارسی و انگلیسی است. او عضو شورای نویسندگان یا مشاور علمی چندین نشریهی تخصصی و پژوهشی درزمینهی هنر و موسیقی از جمله فرهنگ و آهنگ، گفتگوی هارمونیک، آیینهی خیال، کتاب سال شیدا، دوفصلنامهی پژوهشی مهرگانی و فصلنامهی تخصصی زنگار بوده است و همچنین با دیگر نشریههای تخصصی یا پژوهشی حوزهی موسیقی و موسیقیشناسی همچون هنر موسیقی، گزارش موسیقی و فصلنامهی ماهور همکاری مستمر دارد. از او تاکنون کتابی با عنوان «درسگفتارهای نقد موسیقی» منتشر شده است که درسنامهی یک ترم تدریس در «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» در سال ۱۳۹۱-۱۳۹۲ است.
وی همچنین داور یا عضو کمیتهی علمی رویدادها یا رقابتهای متعددی مانند «جشنوارهی وبلاگها و وبسایتهای موسیقی ایران» (سه دوره)، «کتاب سال خانهی موسیقی» (دو دوره)، کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، SIMF ۲۰۱۸، جشنوارهی بینالمللی موسیقی شیراز (اپوس ۲ بتهوون)، ۲۷امین جشنوارهی ملی کتاب سال دانشجویی، ۳۶امین جشنوارهی موسیقی فجر بوده است. عمده حوزههای مطالعاتی و کار فکری او را نقد موسیقی و فلسفهی نقد معاصر، نظریهی موسیقی، تجزیهوتحلیل موسیقی با گرایش به موسیقی کلاسیک ایرانی معاصر (سدهی ۱۴ خورشیدی) و موسیقی کلاسیک آوانگارد غربی (سدهی ۲۱-۲۰ میلادی) و مسائل فرهنگی-اجتماعی-تاریخی پیوسته با آنها تشکیل میدهد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتاری دربارهی کوارتتهای بارتوک؛
موسیقی و سرچشمههای گیهان
بههدایت آروین صداقتکیش
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
شش کوارتت بِلا بارتُوک که از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۹ ساخته شدهاند، به درستی و شایستگی نقطهی اوج آثار موسیقی مجلسی در نیمهی اول قرن بیستم به شمار میآیند. اگر شوئنبرگ و استراوینسکی هر یک نماد دو راه اصلی برونرفت از بنبستهای به جایمانده از سدهی نوزدهم بودند، بارتوک نیز تا نیمهی پر تب و تاب قرن بیستم، بدل به نماد سومین راه برای دستیافتن به زبان موسیقایی تازه شد و در این راه میراث بزرگی از خود به جای گذاشت.
در این درسگفتار تلاش میکنیم با درنگ بر این آثار درخشان و مرجع، جایگاه آنها را در متن تاریخ طولانی صدسالهی موسیقی مدرن ارزیابی کنیم و ببینیم چه مسیری پیموده شده است تا با گذر تقریبا یک قرن از آثاری چون کوارتتهای بتهوون، خلق چنین آثاری ممکن شود. همچنین قصد داریم با نگاهی اجمالی به سبکشناسی آثار بارتوک، مجموع شرایط موسیقایی حاکم بر نیمهی نخست قرن بیستم، و آن منابعی را بررسی کنیم که آبشخور آثار بارتوکاند و آنها را بارور کردهاند.
آروین صداقتکیش (تهران ۱۳۵۳)، مؤلف، پژوهشگر و منتقد موسیقی، نویسندهی مقالات متعدد به زبان فارسی و انگلیسی است. او عضو شورای نویسندگان یا مشاور علمی چندین نشریهی تخصصی و پژوهشی درزمینهی هنر و موسیقی از جمله فرهنگ و آهنگ، گفتگوی هارمونیک، آیینهی خیال، کتاب سال شیدا، دوفصلنامهی پژوهشی مهرگانی و فصلنامهی تخصصی زنگار بوده است و همچنین با دیگر نشریههای تخصصی یا پژوهشی حوزهی موسیقی و موسیقیشناسی همچون هنر موسیقی، گزارش موسیقی و فصلنامهی ماهور همکاری مستمر دارد. از او تاکنون کتابی با عنوان «درسگفتارهای نقد موسیقی» منتشر شده است که درسنامهی یک ترم تدریس در «کارگاه آشنایی با نقد موسیقی» در سال ۱۳۹۱-۱۳۹۲ است.
وی همچنین داور یا عضو کمیتهی علمی رویدادها یا رقابتهای متعددی مانند «جشنوارهی وبلاگها و وبسایتهای موسیقی ایران» (سه دوره)، «کتاب سال خانهی موسیقی» (دو دوره)، کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، SIMF ۲۰۱۸، جشنوارهی بینالمللی موسیقی شیراز (اپوس ۲ بتهوون)، ۲۷امین جشنوارهی ملی کتاب سال دانشجویی، ۳۶امین جشنوارهی موسیقی فجر بوده است. عمده حوزههای مطالعاتی و کار فکری او را نقد موسیقی و فلسفهی نقد معاصر، نظریهی موسیقی، تجزیهوتحلیل موسیقی با گرایش به موسیقی کلاسیک ایرانی معاصر (سدهی ۱۴ خورشیدی) و موسیقی کلاسیک آوانگارد غربی (سدهی ۲۱-۲۰ میلادی) و مسائل فرهنگی-اجتماعی-تاریخی پیوسته با آنها تشکیل میدهد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school
دربارهی شخصیت، منش، اخلاق و خوی معلمی او، اندیشمند و یونانشناس برجستهی معاصر، دوستان در برخی نشریات یادداشتهایی نوشتهاند. دکتر عابد کانور از دوستان و همکاران او نیز در متنی تحت عنوان «در جستجوی زمین فلسفه» به اختصار به چند وجه از اندیشه و شخصیت فکری او اشاره کرده است:
۱. پیشسقراطیان و افلاطون. کار او در پژوهش فلسفه و فرهنگ یونان باستان، برخلاف آن چیزی که تا به حال در ایران معمول بوده، نه بر ارسطو و فلسفهی نوافلاطونی متمرکز بود و نه تفسیر و شرح آن دو در فلسفهی اسلامی. فلسفهی پیشسقراطی و مشخصا بازخوانی افلاطون(مستقل از تفسیر متافیزیکی ارسطویی و آموزههای نو افلاطونی)، که تا پیش از این بیشتر با ترجمه (مهمترین آنها برگردانهای محمد حسن لطفی از مجموعهی آثار افلاطون و تألیفات گمپرتس و یگر) به فضای فکری-زبانی ایرانی وارد شده بود، در درسگفتارها، تألیفات و یادداشتهای عبدالرحیمزاده به مرکز ثقلِ توجه از وجهی بدیع، غیرترجمهای و مشخصا تألیفی تبدیل شد.
۲. توجه به اقلیم فکری یونان. اندیشه در نظر او همواره برآمده از یک اقلیم بود و فهم دوبارهی آن مستلزم رجوع به اقلیم و سرزمین اندیشه. مطالعهی محض «فلسفه»ی یونان بدون اشراف به اسطورهها، ادبیات، تاریخ سیاسی، زبان و هنر یونانی از نظر او کوششی از پیش شکستخورده بود. به همین جهت او با اشرافی حیرت انگیز به تاریخ سیاسی یونان و دقتی کم مانند به اتیمولوژی واژهها، شرحی چند لایه و چند بعدی از پارههای پیشسقراطی و رسالههای افلاطون به دست میداد.
۳. هدف و غایت مطالعات یونان او، تنها از سنخ تاریخ اندیشه و تخصص نبود. بلکه با رویکردی زنده و پدیدهشناسانه هنگامی که مثلا دربارهی «عدالت» یا «دولتشهر» میگفت یا مینوشت، تمرکز را بر پرسش اصلی و پدیدهی اصلی از دست نمیداد.
۴. سویهی تطبیقی. عبدالرحیمزاده نگاهی تطبیقی منحصر به فرد و یگانهای داشت. چه در محور تطبیقها و چه در جهتگیری آنها. محور مقایسههای او نه فلسفهی اسلامی که (الف) از یکسو اساطیر ایرانی و مطالعهی اتیمولوژی تطبیقی و از سوی دیگر نگاهی تطبیقی به باورهای عامه در هر دو فرهنگ ایرانی و یونانی بود. البته در این سویهی تطبیقی هم صرفا بر بررسی شباهتها متمرکز نبود. (ب) در رویکرد تطبیقی او آنچه محوریت داشت فهم پدیده بود (مثلا آتش و استعارهی روشنایی در اسطورهی یونانی، ایرانی، هندی). (پ) در این نگاه تطبیقی، از یک طرف رجوع به سرچشمه اهمیت داشت و از طرف دیگر بازیابی تصاویر یا تمهایی که میتوان روشنکننده «جغرافیای ذهنی» یونانی و ایرانی دانست(مثلا مقایسهی میان فرزندکشی در داستان رستم و سهراب و پدرکشی در تراژدی ادیپ شهریار و پیگیری این الگوی تکرار شونده در خاطرهی جمعی). (ت) جنبهی مهم دیگر از این سویهی تطبیقیْ گشودن افق تحلیلی و تاریخی بسیار مهمی به تصویر ایران همچون «دیگری» بزرگ یونان در آثار یونانیان باستان بود.
۵. اندیشه برای او نه با مفهوم آغاز میشد و نه به مفهوم پایان میگرفت. علاقه و اشراف او به حوزهی ادبیات نمایشی به خصوص تراژدی، مشغولیتی در کنار کار فلسفی نبود، بلکه در امتداد و بلکه حتی یکی از مبناهای رویکرد او به اندیشه بود. نتیجه نگاهی تئاترگونه به فلسفه بود (بهخصوص در تحلیل و تدریس محاورات افلاطون و اهمیت اشخاص و نامها و به خصوص مکانهای محاورات) و هم نگاهی فلسفی به تئاتر (شکسپیر و گوته را فیلسوفانی طراز اول میدانست).
کلام آخر آنکه او با چنین اشرافی و چنین رویکردی به یونان که به لحاظ دقت و عمق تحلیل با یونانشناسان برجستهای چون ورنر یگر، فرانسوا شاتله یا ژان پیر ورنان همسنگی میکرد، نه در دانشگاههای بزرگ ایران جایی یافت و نه در انجمن فلسفه و حکمت؛ حقا که آینهای از وضعیت اسفبار یونانشناسی در آکادمی ایران.
پنجشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۱، از ساعت ۱۵ تا ۱۷
آدرس: خیابان استاد نجاتاللهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی، مدرسهی بیدار
۱. پیشسقراطیان و افلاطون. کار او در پژوهش فلسفه و فرهنگ یونان باستان، برخلاف آن چیزی که تا به حال در ایران معمول بوده، نه بر ارسطو و فلسفهی نوافلاطونی متمرکز بود و نه تفسیر و شرح آن دو در فلسفهی اسلامی. فلسفهی پیشسقراطی و مشخصا بازخوانی افلاطون(مستقل از تفسیر متافیزیکی ارسطویی و آموزههای نو افلاطونی)، که تا پیش از این بیشتر با ترجمه (مهمترین آنها برگردانهای محمد حسن لطفی از مجموعهی آثار افلاطون و تألیفات گمپرتس و یگر) به فضای فکری-زبانی ایرانی وارد شده بود، در درسگفتارها، تألیفات و یادداشتهای عبدالرحیمزاده به مرکز ثقلِ توجه از وجهی بدیع، غیرترجمهای و مشخصا تألیفی تبدیل شد.
۲. توجه به اقلیم فکری یونان. اندیشه در نظر او همواره برآمده از یک اقلیم بود و فهم دوبارهی آن مستلزم رجوع به اقلیم و سرزمین اندیشه. مطالعهی محض «فلسفه»ی یونان بدون اشراف به اسطورهها، ادبیات، تاریخ سیاسی، زبان و هنر یونانی از نظر او کوششی از پیش شکستخورده بود. به همین جهت او با اشرافی حیرت انگیز به تاریخ سیاسی یونان و دقتی کم مانند به اتیمولوژی واژهها، شرحی چند لایه و چند بعدی از پارههای پیشسقراطی و رسالههای افلاطون به دست میداد.
۳. هدف و غایت مطالعات یونان او، تنها از سنخ تاریخ اندیشه و تخصص نبود. بلکه با رویکردی زنده و پدیدهشناسانه هنگامی که مثلا دربارهی «عدالت» یا «دولتشهر» میگفت یا مینوشت، تمرکز را بر پرسش اصلی و پدیدهی اصلی از دست نمیداد.
۴. سویهی تطبیقی. عبدالرحیمزاده نگاهی تطبیقی منحصر به فرد و یگانهای داشت. چه در محور تطبیقها و چه در جهتگیری آنها. محور مقایسههای او نه فلسفهی اسلامی که (الف) از یکسو اساطیر ایرانی و مطالعهی اتیمولوژی تطبیقی و از سوی دیگر نگاهی تطبیقی به باورهای عامه در هر دو فرهنگ ایرانی و یونانی بود. البته در این سویهی تطبیقی هم صرفا بر بررسی شباهتها متمرکز نبود. (ب) در رویکرد تطبیقی او آنچه محوریت داشت فهم پدیده بود (مثلا آتش و استعارهی روشنایی در اسطورهی یونانی، ایرانی، هندی). (پ) در این نگاه تطبیقی، از یک طرف رجوع به سرچشمه اهمیت داشت و از طرف دیگر بازیابی تصاویر یا تمهایی که میتوان روشنکننده «جغرافیای ذهنی» یونانی و ایرانی دانست(مثلا مقایسهی میان فرزندکشی در داستان رستم و سهراب و پدرکشی در تراژدی ادیپ شهریار و پیگیری این الگوی تکرار شونده در خاطرهی جمعی). (ت) جنبهی مهم دیگر از این سویهی تطبیقیْ گشودن افق تحلیلی و تاریخی بسیار مهمی به تصویر ایران همچون «دیگری» بزرگ یونان در آثار یونانیان باستان بود.
۵. اندیشه برای او نه با مفهوم آغاز میشد و نه به مفهوم پایان میگرفت. علاقه و اشراف او به حوزهی ادبیات نمایشی به خصوص تراژدی، مشغولیتی در کنار کار فلسفی نبود، بلکه در امتداد و بلکه حتی یکی از مبناهای رویکرد او به اندیشه بود. نتیجه نگاهی تئاترگونه به فلسفه بود (بهخصوص در تحلیل و تدریس محاورات افلاطون و اهمیت اشخاص و نامها و به خصوص مکانهای محاورات) و هم نگاهی فلسفی به تئاتر (شکسپیر و گوته را فیلسوفانی طراز اول میدانست).
کلام آخر آنکه او با چنین اشرافی و چنین رویکردی به یونان که به لحاظ دقت و عمق تحلیل با یونانشناسان برجستهای چون ورنر یگر، فرانسوا شاتله یا ژان پیر ورنان همسنگی میکرد، نه در دانشگاههای بزرگ ایران جایی یافت و نه در انجمن فلسفه و حکمت؛ حقا که آینهای از وضعیت اسفبار یونانشناسی در آکادمی ایران.
پنجشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۱، از ساعت ۱۵ تا ۱۷
آدرس: خیابان استاد نجاتاللهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی، مدرسهی بیدار
اما که دید سال
با چند بنفشه به دنیا آمد؟-
کِی به تشنگی
شیرین بود.
دورم از یاد نمیداری :
به هدر رفته جوانیام-
پوستی شگرف-اما
چسبیده به تو ، جوانیی دیگر!
اینجا که بسنده بود
چند بنفشه به پوشاندن دهانهی چاه.
اما که / بیژن الهی / از کتاب دیدن
@bidarschool
@bidarcourses
با چند بنفشه به دنیا آمد؟-
کِی به تشنگی
شیرین بود.
دورم از یاد نمیداری :
به هدر رفته جوانیام-
پوستی شگرف-اما
چسبیده به تو ، جوانیی دیگر!
اینجا که بسنده بود
چند بنفشه به پوشاندن دهانهی چاه.
اما که / بیژن الهی / از کتاب دیدن
@bidarschool
@bidarcourses
https://t.me/bidarschool/1278
درسگفتار رایگان
نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی
بههدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار رایگان
نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی
بههدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
https://t.me/bidarschool/1278
درسگفتار رایگان
نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی
بههدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
این سلسله جلسات که تحت عنوانِ کلی «نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی» ارائه میشود تلاشیست برای طرح مجموعهای از پرسشها که هر یک از آنها به نحوی با موضوع عام بحرانِ مارکسیسم و شکلهای گوناگون پاسخگویی بدان مرتبط است. قرار بر این است که این سلسله درسگفتارها در چهار جلسه کامل شود، هرچند با توجه به گستردگی بحث، امکان جابهجایی برخی مضامین یا تداوم بحث در دورههای بعدی وجود دارد.
مضامین این چهار جلسه را میتوان به شرح زیر خلاصه کرد:
۱ــ ماتریالیسم و علم به مثابه مضمون عام و کلی جلسه/ ماتریالیسم در مقام سنت فکری و شالودهی اصلی مارکسیسم/ نقد علمگرایی و علمزدگی و پوزیتیویسم قرن نوزدهمی از آنتیدورینگ تا مارکسیسم اصولگرا.
۲ــ ماتریالیسم و فلسفه/ ماتریالیسم در مقام متافیزیک یا تاریخ/ اولویت تاریخ بر ماتریالیسم: تاریخیگرایی مطلق گرامشی.
۳ــ ماتریالیسم و اقتصاد (سیاسی)/ نقد مفاهیم بنیادینی چون شیوهی تولید، نیروها و روابط تولید/ مسألهی دِترمینیسم اقتصادی و «قوانین تاریخ»/ بررسی تحول تاریخ بر اساس شیوههای تولید و پرداختن به مسألهی گذر به سرمایهداری و نقش اساسی مثال تحول جامعهی انگلستان در تعمیم بهاصطلاح قوانین تاریخ و شکلگیری علم تاریخ مارکسیستی.
۴ــ ماتریالیسم و سیاست/ پرداختن به مفاهیمی چون طبقه و پیکار طبقاتی. بررسی خودآیینی سیاست در مقام کنش و تفکر مادی و اجتماعی. خلاء نظریه و کنش سیاسی در مارکسیسم. سیاست مردمی رهاییبخش: آمیزش روبنا و زیربنا در دیدگاه ماتریالیستی.
مراد فرهادپور متولد تهران در ۱۳۳۷ متفکر، نویسنده و مترجم است. او از دههی شصت به اینسو متون گوناگونی را در حوزهی ادبیات و فلسفه، چه در قالب مقاله در نشریاتی چون راه نو، کیان، آدینه و ارغنون؛ و چه در قالب کتاب چون عقل افسرده، ۱۳۷۸، بادهای غربی، ۱۳۸۲ و پارههای فکر، ۱۳۸۸ به رشتهی تحریر در آورده است. او همچنین از دههی هفتاد به این سو توامان به ترجمه و تدریس متونِ فلسفی جریانهای انتقادی غرب، از آثار متفکرینِ مکتبِ فرانکفورت تا دیگر آثارِ فیلسوفانِ جریانساز چون بَدیو، آگامبن و ژیژک پرداخته است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار رایگان
نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی
بههدایت مراد فرهادپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
این سلسله جلسات که تحت عنوانِ کلی «نگاهی دوباره به ماتریالیسم تاریخی» ارائه میشود تلاشیست برای طرح مجموعهای از پرسشها که هر یک از آنها به نحوی با موضوع عام بحرانِ مارکسیسم و شکلهای گوناگون پاسخگویی بدان مرتبط است. قرار بر این است که این سلسله درسگفتارها در چهار جلسه کامل شود، هرچند با توجه به گستردگی بحث، امکان جابهجایی برخی مضامین یا تداوم بحث در دورههای بعدی وجود دارد.
مضامین این چهار جلسه را میتوان به شرح زیر خلاصه کرد:
۱ــ ماتریالیسم و علم به مثابه مضمون عام و کلی جلسه/ ماتریالیسم در مقام سنت فکری و شالودهی اصلی مارکسیسم/ نقد علمگرایی و علمزدگی و پوزیتیویسم قرن نوزدهمی از آنتیدورینگ تا مارکسیسم اصولگرا.
۲ــ ماتریالیسم و فلسفه/ ماتریالیسم در مقام متافیزیک یا تاریخ/ اولویت تاریخ بر ماتریالیسم: تاریخیگرایی مطلق گرامشی.
۳ــ ماتریالیسم و اقتصاد (سیاسی)/ نقد مفاهیم بنیادینی چون شیوهی تولید، نیروها و روابط تولید/ مسألهی دِترمینیسم اقتصادی و «قوانین تاریخ»/ بررسی تحول تاریخ بر اساس شیوههای تولید و پرداختن به مسألهی گذر به سرمایهداری و نقش اساسی مثال تحول جامعهی انگلستان در تعمیم بهاصطلاح قوانین تاریخ و شکلگیری علم تاریخ مارکسیستی.
۴ــ ماتریالیسم و سیاست/ پرداختن به مفاهیمی چون طبقه و پیکار طبقاتی. بررسی خودآیینی سیاست در مقام کنش و تفکر مادی و اجتماعی. خلاء نظریه و کنش سیاسی در مارکسیسم. سیاست مردمی رهاییبخش: آمیزش روبنا و زیربنا در دیدگاه ماتریالیستی.
مراد فرهادپور متولد تهران در ۱۳۳۷ متفکر، نویسنده و مترجم است. او از دههی شصت به اینسو متون گوناگونی را در حوزهی ادبیات و فلسفه، چه در قالب مقاله در نشریاتی چون راه نو، کیان، آدینه و ارغنون؛ و چه در قالب کتاب چون عقل افسرده، ۱۳۷۸، بادهای غربی، ۱۳۸۲ و پارههای فکر، ۱۳۸۸ به رشتهی تحریر در آورده است. او همچنین از دههی هفتاد به این سو توامان به ترجمه و تدریس متونِ فلسفی جریانهای انتقادی غرب، از آثار متفکرینِ مکتبِ فرانکفورت تا دیگر آثارِ فیلسوفانِ جریانساز چون بَدیو، آگامبن و ژیژک پرداخته است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
۳-مارکسیسم و نقد ادبی؛
امید به خیال در عصر ایمانهای متحد؛ ادبیات، جامعه و انقلاب
بههدایت امیر کمالی
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses
۳-مارکسیسم و نقد ادبی؛
امید به خیال در عصر ایمانهای متحد؛ ادبیات، جامعه و انقلاب
بههدایت امیر کمالی
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
۳-مارکسیسم و نقد ادبی؛
امید به خیال در عصر ایمانهای متحد؛ ادبیات، جامعه و انقلاب
بههدایت امیر کمالی
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
مفهوم «جامعه» در سنتهای مارکسیستی موضوعی بهغایت خطیر است. جامعه، کلیتی متناقض است که برای فهم دقیق آن (و متعاقباً، هدایت کردنش به سمت ایدهی جامعهی بیطبقه) باید تنشهای درونیاش، ساختارهای اجتماعی، ایدئولوژیها و دیالکتیک نیروهای پویا - اما بهچشم نیامدنیِ - درون آن را از هم باز شناخت. تغییر شکل و سرشت در احساس، زندگی و آرمانها در حیات جمعی انسانهای قرن بیست و یکم، لزوماً با همان آموزههای ضدبورژوایی گذشته قابل تحلیل نیست. امروزه هم اسم دشمن برافتاده، هم رسم او دگرگون گشته...در این میان، «ادبیات»، همچنان از مهمترین حوزههایی است که میتواند تفاوت این نگاه مارکسیستی را با اسلافش به روشنی آشکار کند. از این حیث بود که دهههای متمادی دانش نوپای «جامعهشناسیِ ادبیات» تداعیگر ظرفیت زیباشناسانهی مارکسیسم شد.
سخن گفتن از آثار ادبی در عصر احیای امید و ایمان نیازمند روشی است که از اساس انقلابی باشد. و به همين دلیل، هدف دورهی حاضر در امتداد دورههای پیشین نقد ادبی مارکسیستی، صرفاً تشریح جامعهشناسی ادبیات نیست، بلکه نشان دادن انتظاراتی است که برخی از مهمترین چهرههای این بحث از آثار ادبی داشتهاند.
مؤلفههای مهمی همچون تأکید بر فرم اثر ادبی و در عین حال وفاداری به آن دسته از محتواهای ادبی که ستایشگر نیروهای راستین زندگیاند، جستجوی ایدههای راستین زندگی آزاد و برابر، جستجوی خستگیناپذیر فرمهای اجتماعیِ آثار ادبی، ارتباط وثیق میان ساختار اثر ادبی و ساختارهای ذهنیِ جامعه، آگاهی تاریخی، نقد تکصدایی و نهایتاً راه و رسم منحصربهفرد ادبیات در نشان دادن ساز و کار ایدئولوژی، جملگی از مواردی است که در این دوره به آن خواهیم پرداخت.
شعر و داستان در عصری که همه چیز به بستهبندیهای از پیش موجود فروکاسته شده، یا در عصری که از قدرت دخالت آن در وضعیت، بهطرز تراژیکی کاسته شده، و در عین حال در روزهای بازیابی ایمان و اتحاد میان خدمتگزارانِ حقیقت با ما از چه امیدی حکایت میکنند؟ آیا همچنان میتوان به میانجیِ صرفاً پرداختن به ادبیات، به مقاومت و رهایی جامعه وفادار ماند؟ در این دوره از تکرار مکررات پرهیز خواهیم کرد و تلاش میکنیم همچون دورههای پیش، از لابهلای متون ادبی کورهراهی فلسفی به سمت این پرسشها هموار کنیم. راهنمایان ما در این سفر که پنج منزل را به خود خواهد دید، میخائیل باختین، جورج لوکاچ، لوسین گلدمن و لویی آلتوسر خواهند بود.
امیر کمالی دانشآموختهی زبان و ادبیات فارسی از دههی هشتاد کار تالیف و ترجمه در حوزهی نقد ادبی و فلسفهی انتقادی را آغاز کرد. در سالهای پایانی دههی هشتاد در روزنامههای شرق، اعتماد و بهار جستارهای تالیفی و ترجمه منتشر ساخت. کتاب «ازمصائب معنا» حاصل پیگیری او در حوزهی زبانشناسی انتقادی و روش فیلولوژی بود. در ادامه از منظر فلسفهی انتقادی به نقد خاستگاه شعر مدرن فارسی در نیما یوشیج پرداخت که حاصلش کتاب «مانیفست خاموشان» بود. وی هم اکنون عضو هیئت نویسندگان سایت تز یازدهم است. ترجمهی «انسان بیمحتوا» از جورجو آگامبن، ترجمهی مجموعه مقالاتی در باب فلسفهی جستارنویسی با عنوان «سیاست جستار» و نقدی سیاسی فلسفی بر داستانهای بهرام صادقی در هیئت کتابی با عنوان «جستارهایی در فهم بهرام صادقی» سه اثری است که وی در آستانهی چاپ و انتشار دارد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
۳-مارکسیسم و نقد ادبی؛
امید به خیال در عصر ایمانهای متحد؛ ادبیات، جامعه و انقلاب
بههدایت امیر کمالی
طول دوره: ۵ جلسهی ۲ ساعته
مفهوم «جامعه» در سنتهای مارکسیستی موضوعی بهغایت خطیر است. جامعه، کلیتی متناقض است که برای فهم دقیق آن (و متعاقباً، هدایت کردنش به سمت ایدهی جامعهی بیطبقه) باید تنشهای درونیاش، ساختارهای اجتماعی، ایدئولوژیها و دیالکتیک نیروهای پویا - اما بهچشم نیامدنیِ - درون آن را از هم باز شناخت. تغییر شکل و سرشت در احساس، زندگی و آرمانها در حیات جمعی انسانهای قرن بیست و یکم، لزوماً با همان آموزههای ضدبورژوایی گذشته قابل تحلیل نیست. امروزه هم اسم دشمن برافتاده، هم رسم او دگرگون گشته...در این میان، «ادبیات»، همچنان از مهمترین حوزههایی است که میتواند تفاوت این نگاه مارکسیستی را با اسلافش به روشنی آشکار کند. از این حیث بود که دهههای متمادی دانش نوپای «جامعهشناسیِ ادبیات» تداعیگر ظرفیت زیباشناسانهی مارکسیسم شد.
سخن گفتن از آثار ادبی در عصر احیای امید و ایمان نیازمند روشی است که از اساس انقلابی باشد. و به همين دلیل، هدف دورهی حاضر در امتداد دورههای پیشین نقد ادبی مارکسیستی، صرفاً تشریح جامعهشناسی ادبیات نیست، بلکه نشان دادن انتظاراتی است که برخی از مهمترین چهرههای این بحث از آثار ادبی داشتهاند.
مؤلفههای مهمی همچون تأکید بر فرم اثر ادبی و در عین حال وفاداری به آن دسته از محتواهای ادبی که ستایشگر نیروهای راستین زندگیاند، جستجوی ایدههای راستین زندگی آزاد و برابر، جستجوی خستگیناپذیر فرمهای اجتماعیِ آثار ادبی، ارتباط وثیق میان ساختار اثر ادبی و ساختارهای ذهنیِ جامعه، آگاهی تاریخی، نقد تکصدایی و نهایتاً راه و رسم منحصربهفرد ادبیات در نشان دادن ساز و کار ایدئولوژی، جملگی از مواردی است که در این دوره به آن خواهیم پرداخت.
شعر و داستان در عصری که همه چیز به بستهبندیهای از پیش موجود فروکاسته شده، یا در عصری که از قدرت دخالت آن در وضعیت، بهطرز تراژیکی کاسته شده، و در عین حال در روزهای بازیابی ایمان و اتحاد میان خدمتگزارانِ حقیقت با ما از چه امیدی حکایت میکنند؟ آیا همچنان میتوان به میانجیِ صرفاً پرداختن به ادبیات، به مقاومت و رهایی جامعه وفادار ماند؟ در این دوره از تکرار مکررات پرهیز خواهیم کرد و تلاش میکنیم همچون دورههای پیش، از لابهلای متون ادبی کورهراهی فلسفی به سمت این پرسشها هموار کنیم. راهنمایان ما در این سفر که پنج منزل را به خود خواهد دید، میخائیل باختین، جورج لوکاچ، لوسین گلدمن و لویی آلتوسر خواهند بود.
امیر کمالی دانشآموختهی زبان و ادبیات فارسی از دههی هشتاد کار تالیف و ترجمه در حوزهی نقد ادبی و فلسفهی انتقادی را آغاز کرد. در سالهای پایانی دههی هشتاد در روزنامههای شرق، اعتماد و بهار جستارهای تالیفی و ترجمه منتشر ساخت. کتاب «ازمصائب معنا» حاصل پیگیری او در حوزهی زبانشناسی انتقادی و روش فیلولوژی بود. در ادامه از منظر فلسفهی انتقادی به نقد خاستگاه شعر مدرن فارسی در نیما یوشیج پرداخت که حاصلش کتاب «مانیفست خاموشان» بود. وی هم اکنون عضو هیئت نویسندگان سایت تز یازدهم است. ترجمهی «انسان بیمحتوا» از جورجو آگامبن، ترجمهی مجموعه مقالاتی در باب فلسفهی جستارنویسی با عنوان «سیاست جستار» و نقدی سیاسی فلسفی بر داستانهای بهرام صادقی در هیئت کتابی با عنوان «جستارهایی در فهم بهرام صادقی» سه اثری است که وی در آستانهی چاپ و انتشار دارد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school
(حضوری)
کارگاه «تئاتر مردم ستمدیده»؛
آشنایی با نظام ژوکر آگوستو بوآل
بههدایت حمزه عالیپیام
طول دوره: ۴ جلسهی ۴ ساعته
شروع دوره: ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۴ تا ۱۸
@bidarschool
@bidarcourses
کارگاه «تئاتر مردم ستمدیده»؛
آشنایی با نظام ژوکر آگوستو بوآل
بههدایت حمزه عالیپیام
طول دوره: ۴ جلسهی ۴ ساعته
شروع دوره: ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۴ تا ۱۸
@bidarschool
@bidarcourses
(حضوری)
کارگاه «تئاتر مردم ستمدیده»؛
آشنایی با نظام ژوکر آگوستو بوآل
بههدایت حمزه عالیپیام
طول دوره: ۴ جلسهی ۴ ساعته
شروع دوره: ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۴ تا ۱۸
در سال ۱۹۷۳ آگوستو بوآل در حالی که دوران تبعید را در آرژانتین میگذراند، با تکیه بر «آموزش رهاییبخش» پائولو فریره که رویکردی علیه آموزش بالا به پایین در پیش گرفته بود، شیوهای جدید برای فعال کردن تماشاگر و ورودش به صحنه و تبدیل او به تماشا-بازیگر پیشنهاد داد. به این ترتیب بر عکس سنت سرکوبگر تئاتر سنتی، تماشاگر دیگر قدرت فکر کردن را به شخصیتهای نمایش واگذار نمیکند و خود به کشف، نمایش، تحلیل و تغییر شکل واقعیت، به آن شکل که زندگی میکند، مشغول میشود.
سازوکار «تئاتر مردم ستمدیده» مانند یک آیینه، برای انسان امکانی فراهم میکند تا خودش را در حال زندگی کردن تماشا کند، آن را تجزیه و تحلیل کند، دربارهی آن گفتگو کند و به جنبههای متفاوت مسائل بپردازد. به این ترتیب روند کار منطبق بر تجربه، گفتگو، استدلال، تفکر، خلاقیت، فعالیت گروهی و پرهیز از رقابت، بر پایهی پرسشگری به شیوهی سقراط و بازیهای پویا است. منطق «تئاتر مردم ستمدیده» این است: هرکس با خودش رقابت کند و یاور دیگری باشد. این نظام تئاتری هدفگرا نیست، ارزش از پیش تعیینشدهای وجود ندارد. تنها فرایند است که اهمیت دارد. فرایندی که در آن باید تماشاگر به فاعل عمل تئاتری تبدیل شود: فرایند انسان شدن.
در این کارگاه شرکتکنندگان با مبانی فلسفی، ابزار کار و چهار تکنیک عملی «تئاتر مردم ستمدیده» و بازیهای پویا آشنا میشوند. ابزار کار تئاتر، بدن بازیگر است. بدن انسان مهمترین بنیاد تئاتر است: سرچشمهی صدا و حرکت. از این رو قبل از هر چیز شرکتکنندگان باید بدن خود را رها سازند، مهار کنند، بشناسند و آن را گویاتر کنند و تلاش است که بتوانند به تدریج و با تمرین از تماشاگر به بازیگر تبدیل شوند. این مسیر انتقالی به کمک بازیهای پویا طی میشود.
روز یکم: آشنایی با محدودیتها و امکانات بدن – تماشاگر، بازیگر میشود
- تمرینها و بازیهای پویا/ آشنایی با محدودیتها و ناهنجاریهای کار و زندگی روزمره
- گفتگو دربارهی فلسفه و چیستی تئاتر / آشنایی با مبانی «تئاتر مردم ستمدیده» و معرفی برخی منابع
- آشنایی با ن«ظام ژوکر»/ کار عملی و حضور روی صحنه بر اساس تکنیک همزمان درامپردازی
روز دوم: گویا نمودن بدن- تئاتر مجسمه
- تمرین و تجزیهتحلیل بدن و گسترش ظرفیت بیانی آن
- گفتگو دربارهی تئاتر مردم ستمدیده/ آشنایی با «شخصیت» و «دشمن»
- تمرین و اجرا بر اساس تکنیک «تئاتر مجسمه»/ تجسم و عینیتبخشی به ایدهها بدون کلام
روز سوم: تئاتر به مثابه یک زبان- تئاتر شورایی
- تمرینها و بازیهای پویا/ تجربهی تئاتر به مثابه زبان زنده و فعال
- گفتگو درباره مبانی «تئاتر مردم ستمدیده»/ آشنایی با شیوهی گفتگو و پرسشگری سقراطی
- آشنایی با تکنیک تئاتر شورایی/ ساخت و اجرای تئاتر و ورود به حوزهی عمل تئاتری
- تصمیمگیری برای روز آخر و انتخاب بین تکنیکهای تئاتر قانونگذاری، تئاتر نامرئی، تئاتر رنگین کمان امیال و یا آشنایی بیشتر با تکنیکهای ژوکر
روز چهارم: تماشاگر چه کلمهی رکیکی است! – تکنیک به انتخاب شرکتکنندگان
- تمرینها و بازیهای پویا/ کشف بیشتر و پرورش امکانات بیانی بدن
- آشنایی بیشتر با مفاهیم و تکنیکهای عملی / گفتگو دربارهی مبانی تئاتر مردم ستمدیده
- آشنایی با تکنیک انتخاب شده در روز سوم و اجرای تئاتری بر اساس آن
حمزه عالیپیام، پژوهشگر و ژوکر تئاتر مردم ستمدیده، متولد مرداد ۱۳۶۵ در تهران است. پس از دریافت دیپلم سینما از هنرستان پیام معاصر، در رشتهی کارگردانی تئاتر در دانشگاه سوره تحصیل کرد. از سال ۱۳۹۲ به همراه گروه تئاتر شورا چندین کارگاه آموزش تئاتر مردم ستمدیده با کودکان کار و خیابان، زنان مهاجر و جنگزده، کودکان و نوجوانان، فعالین و مددکاران اجتماعی و معلمان برگزار کرده است. او تا به امروز بیش از صد اجرا با تکنیکهای مختلف تئاتر مردم ستمدیده در مکانهای مختلف از جمله پارک، رستوران، کافه، آسانسور، اتوبوس، مترو، مدرسه، مهدکودک، دانشگاه، خیابان، کانون شهرزیبا، پاساژ، گاراژ مکانیکی و غیره داشته است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
کارگاه «تئاتر مردم ستمدیده»؛
آشنایی با نظام ژوکر آگوستو بوآل
بههدایت حمزه عالیپیام
طول دوره: ۴ جلسهی ۴ ساعته
شروع دوره: ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۲
روزهای دوشنبه: ساعت ۱۴ تا ۱۸
در سال ۱۹۷۳ آگوستو بوآل در حالی که دوران تبعید را در آرژانتین میگذراند، با تکیه بر «آموزش رهاییبخش» پائولو فریره که رویکردی علیه آموزش بالا به پایین در پیش گرفته بود، شیوهای جدید برای فعال کردن تماشاگر و ورودش به صحنه و تبدیل او به تماشا-بازیگر پیشنهاد داد. به این ترتیب بر عکس سنت سرکوبگر تئاتر سنتی، تماشاگر دیگر قدرت فکر کردن را به شخصیتهای نمایش واگذار نمیکند و خود به کشف، نمایش، تحلیل و تغییر شکل واقعیت، به آن شکل که زندگی میکند، مشغول میشود.
سازوکار «تئاتر مردم ستمدیده» مانند یک آیینه، برای انسان امکانی فراهم میکند تا خودش را در حال زندگی کردن تماشا کند، آن را تجزیه و تحلیل کند، دربارهی آن گفتگو کند و به جنبههای متفاوت مسائل بپردازد. به این ترتیب روند کار منطبق بر تجربه، گفتگو، استدلال، تفکر، خلاقیت، فعالیت گروهی و پرهیز از رقابت، بر پایهی پرسشگری به شیوهی سقراط و بازیهای پویا است. منطق «تئاتر مردم ستمدیده» این است: هرکس با خودش رقابت کند و یاور دیگری باشد. این نظام تئاتری هدفگرا نیست، ارزش از پیش تعیینشدهای وجود ندارد. تنها فرایند است که اهمیت دارد. فرایندی که در آن باید تماشاگر به فاعل عمل تئاتری تبدیل شود: فرایند انسان شدن.
در این کارگاه شرکتکنندگان با مبانی فلسفی، ابزار کار و چهار تکنیک عملی «تئاتر مردم ستمدیده» و بازیهای پویا آشنا میشوند. ابزار کار تئاتر، بدن بازیگر است. بدن انسان مهمترین بنیاد تئاتر است: سرچشمهی صدا و حرکت. از این رو قبل از هر چیز شرکتکنندگان باید بدن خود را رها سازند، مهار کنند، بشناسند و آن را گویاتر کنند و تلاش است که بتوانند به تدریج و با تمرین از تماشاگر به بازیگر تبدیل شوند. این مسیر انتقالی به کمک بازیهای پویا طی میشود.
روز یکم: آشنایی با محدودیتها و امکانات بدن – تماشاگر، بازیگر میشود
- تمرینها و بازیهای پویا/ آشنایی با محدودیتها و ناهنجاریهای کار و زندگی روزمره
- گفتگو دربارهی فلسفه و چیستی تئاتر / آشنایی با مبانی «تئاتر مردم ستمدیده» و معرفی برخی منابع
- آشنایی با ن«ظام ژوکر»/ کار عملی و حضور روی صحنه بر اساس تکنیک همزمان درامپردازی
روز دوم: گویا نمودن بدن- تئاتر مجسمه
- تمرین و تجزیهتحلیل بدن و گسترش ظرفیت بیانی آن
- گفتگو دربارهی تئاتر مردم ستمدیده/ آشنایی با «شخصیت» و «دشمن»
- تمرین و اجرا بر اساس تکنیک «تئاتر مجسمه»/ تجسم و عینیتبخشی به ایدهها بدون کلام
روز سوم: تئاتر به مثابه یک زبان- تئاتر شورایی
- تمرینها و بازیهای پویا/ تجربهی تئاتر به مثابه زبان زنده و فعال
- گفتگو درباره مبانی «تئاتر مردم ستمدیده»/ آشنایی با شیوهی گفتگو و پرسشگری سقراطی
- آشنایی با تکنیک تئاتر شورایی/ ساخت و اجرای تئاتر و ورود به حوزهی عمل تئاتری
- تصمیمگیری برای روز آخر و انتخاب بین تکنیکهای تئاتر قانونگذاری، تئاتر نامرئی، تئاتر رنگین کمان امیال و یا آشنایی بیشتر با تکنیکهای ژوکر
روز چهارم: تماشاگر چه کلمهی رکیکی است! – تکنیک به انتخاب شرکتکنندگان
- تمرینها و بازیهای پویا/ کشف بیشتر و پرورش امکانات بیانی بدن
- آشنایی بیشتر با مفاهیم و تکنیکهای عملی / گفتگو دربارهی مبانی تئاتر مردم ستمدیده
- آشنایی با تکنیک انتخاب شده در روز سوم و اجرای تئاتری بر اساس آن
حمزه عالیپیام، پژوهشگر و ژوکر تئاتر مردم ستمدیده، متولد مرداد ۱۳۶۵ در تهران است. پس از دریافت دیپلم سینما از هنرستان پیام معاصر، در رشتهی کارگردانی تئاتر در دانشگاه سوره تحصیل کرد. از سال ۱۳۹۲ به همراه گروه تئاتر شورا چندین کارگاه آموزش تئاتر مردم ستمدیده با کودکان کار و خیابان، زنان مهاجر و جنگزده، کودکان و نوجوانان، فعالین و مددکاران اجتماعی و معلمان برگزار کرده است. او تا به امروز بیش از صد اجرا با تکنیکهای مختلف تئاتر مردم ستمدیده در مکانهای مختلف از جمله پارک، رستوران، کافه، آسانسور، اتوبوس، مترو، مدرسه، مهدکودک، دانشگاه، خیابان، کانون شهرزیبا، پاساژ، گاراژ مکانیکی و غیره داشته است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school
درسگفتار (آفلاین)
دگردیسی ایدهآلیسم آلمانی از کانت تا گادامر
۴-هگل و ایدهآلیسم مطلق؛ درسگفتارهای زیباییشناسی
بههدایت دکتر هانی اشرفی
طول دوره: ۶ جلسهی ۲ ساعته
توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses
دگردیسی ایدهآلیسم آلمانی از کانت تا گادامر
۴-هگل و ایدهآلیسم مطلق؛ درسگفتارهای زیباییشناسی
بههدایت دکتر هانی اشرفی
طول دوره: ۶ جلسهی ۲ ساعته
توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
دگردیسی ایدهآلیسم آلمانی از کانت تا گادامر
۴-هگل و ایدهآلیسم مطلق؛ درسگفتارهای زیباییشناسی
بههدایت دکتر هانی اشرفی
طول دوره: ۶ جلسهی ۲ ساعته
پس از انقلاب کُپِرنیکیِ کانت، گویی فلسفه به قبل و بعد از آن تقسیم شد و مسألهی معناداری نزد انسان، در کانون اندیشهورزی فیلسوفان قرار گرفت. خط سیری که با کانت آغاز شد و در هگل به بلوغی فراگیر رسید در عمل بر کل فلسفهی آلمانی پساکانتی سایه افکنده است، به نحوی که میتوان تمامیت آن را با وجود تفاوتها و تضادهایش ذیل چتر ایدهآلیسم آلمانی گنجاند.
در این دورهها سفری تاریخی را در هماندیشی با متفکران برگزیدهی جریان ایدهآلیسم آغاز میکنیم و سعی داریم با تکیه بر متون اصلی و نیمنگاهی به منابع تفسیری، سیر ایدهآلیسم آلمانی و دگردیسی آن را با آغاز از کانت و در ادامهی مسیر با هگل، نیچه، هایدگر، آدورنو، هابرماس و گادامر پیبگیریم تا به اشرافی نسبی در کلیت جریان دست پیدا کنیم و قادر شویم تا با تکیه بر چنین بنیهای، در معاصرت خودمان فلسفهورزی کنیم.
درسگفتارهای بسیار مفصل زیباییشناسی هگل که بعد از مرگ وی توسط دانشجویانش جمع آوری شد، علاوه بر جایگاه ممتازی که در مباحث مربوط به تاریخ زیباییشنایی و فلسفهی هنر دارد، از اینجهت حائز اهمیت است که بخشی اساسی از سیستم ایدهآلیسم مطلق هگل را تشریح میکند و بدون فهم آن، درک درستی از نظام متافیزیکی هگل حاصل نخواهد شد. سفر روح یا همان سیر بینالاذهانیت فرهنگی-اجتماعی انسان در طول تاریخ، به روایتهای مختلف استعلایی، منطقی، و تاریخی در پدیدارشناسی روح، منطق، و فلسفه تاریخ هگل مورد بررسی قرار گرفته و در سه گانه هنر، دین و فلسفه صورتبندی شده است. در اندیشهی هگل تمدن بشری در این سه سطح به شکل موازی میبالد و پیش میرود؛ ولکن در هر دوره از بلوغ خودآگاهی، یکی از این سه رکن، بروز اصلی روح یا زبان غالب روح زمانه است و نکته اصلی اینجاست که «ایده»، خودش را در هر یک از این سه ساحت به شکلی متمایز بر آدمیان آشکار میکند.
هنر- به زعم هگل- تجلی حسانی ایده است. جایی که ایده خود را در ساحت وساطت حسانی مادهی هنری تجلی میبخشد. رنگ، حجم، صوت، واژه و ... همه وساطتهایی حسانی برای تجلی ایده در هریک از هنرهای معماری، نقاشی، موسیقی و شعر هستند. هگل در درسگفتارهای زیباییشناسی، ضمن صورتبندی دقیق چنین رویکردی، اولا سیر تاریخی هنر را در سه گانهی نمادین،کلاسیک و رمانتیک دنبال میکند و ثانیا هر یک از صورتهای هنری را به طور جداگانه مورد تأمل و بررسی قرار میدهد. در این دوره برآنیم تا ضمن فهم جایگاه هنر در نظام فلسفی هگل و نیز نسبت آن با زیباییشناسی ایمانوئل کانت، مروری اجمالی بر دو خط سیر تاریخی هنر و انواع هنرها نزد هگل داشته باشیم. در آخر آنچه بالاترین اهمیت را برایمان خواهد داشت، داعیهی جنجال برانگیز «مرگ/آیندهی هنر» از منظر فلسفهی هگل است که از قضا بینشهای بسیار درخشانی را برای فهم هنر معاصر به ارمغان میآورد.
جلسهی اول: ایدهآلیسم آلمانی و مسالهی هنر
جلسهی دوم: هنر به مثابه تجلی حسانی ایده
جلسهی سوم: سیر تاریخی هنر-1
جلسهی چهارم: سیر تاریخی هنر-2
جلسهی پنجم: جایگاه هنرهای منفرد
جلسهی ششم: پایان یا دگردیسی هنر، مساله این است.
هانی اشرفی متولد مهرماه ۱۳۶۰، مدرک کارشناسی خود را در رشتهی مهندسی مکانیک از دانشگاه تهران اخذ نمود و سپس دورهی کارشناسی ارشد و دکتری را در رشتهی فلسفه در دانشگاه علامه طباطبایی و پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی سپری کرد. علاقهمندی دیگر او موسیقی است و در این زمینه دورههای گوناگونی را چون هارمونی،کنترپوان، فوگ-انوانسیون، فرم و آنالیز، و آهنگسازی نزد علیرضا مشایخی گذرانده است و به موازات پژوهشهای فلسفی به آهنگسازی مبادرت میورزد.
حوزهی پژوهشی مورد علاقهی او ایدهآلیسم آلمانی است و عمدهی مطالعات خود را در زمینهی فلسفهی هگل، نیچه، هایدگر و گادامر به انجام رسانده است. در عین حال او پروژهی اصلی فکری خود را تأمل در مراودهی دوسویهی فلسفه و موسیقی یا موسیقی به مثابه تفکر میداند. همچنین وی پروژههای فکری موازی دیگری در حوزهی زیباییشناسی خوراک و پوشاک را در کلان ساختار فلسفهی فرهنگ دنبال میکند. او در سالهای گذشته در دانشکدهی مدیریت دانشگاه تهران، آکادمی هنر شمسه، بنیاد الف، مدرسه بیدار، موسسه لوگوس، مجله موسیقی معاصر و اینستاگرام شخصیاش به برگزاری دورههایی در حوزهی فلسفه و موسیقی مباردت ورزیده است.
دگردیسی ایدهآلیسم آلمانی از کانت تا گادامر
۴-هگل و ایدهآلیسم مطلق؛ درسگفتارهای زیباییشناسی
بههدایت دکتر هانی اشرفی
طول دوره: ۶ جلسهی ۲ ساعته
پس از انقلاب کُپِرنیکیِ کانت، گویی فلسفه به قبل و بعد از آن تقسیم شد و مسألهی معناداری نزد انسان، در کانون اندیشهورزی فیلسوفان قرار گرفت. خط سیری که با کانت آغاز شد و در هگل به بلوغی فراگیر رسید در عمل بر کل فلسفهی آلمانی پساکانتی سایه افکنده است، به نحوی که میتوان تمامیت آن را با وجود تفاوتها و تضادهایش ذیل چتر ایدهآلیسم آلمانی گنجاند.
در این دورهها سفری تاریخی را در هماندیشی با متفکران برگزیدهی جریان ایدهآلیسم آغاز میکنیم و سعی داریم با تکیه بر متون اصلی و نیمنگاهی به منابع تفسیری، سیر ایدهآلیسم آلمانی و دگردیسی آن را با آغاز از کانت و در ادامهی مسیر با هگل، نیچه، هایدگر، آدورنو، هابرماس و گادامر پیبگیریم تا به اشرافی نسبی در کلیت جریان دست پیدا کنیم و قادر شویم تا با تکیه بر چنین بنیهای، در معاصرت خودمان فلسفهورزی کنیم.
درسگفتارهای بسیار مفصل زیباییشناسی هگل که بعد از مرگ وی توسط دانشجویانش جمع آوری شد، علاوه بر جایگاه ممتازی که در مباحث مربوط به تاریخ زیباییشنایی و فلسفهی هنر دارد، از اینجهت حائز اهمیت است که بخشی اساسی از سیستم ایدهآلیسم مطلق هگل را تشریح میکند و بدون فهم آن، درک درستی از نظام متافیزیکی هگل حاصل نخواهد شد. سفر روح یا همان سیر بینالاذهانیت فرهنگی-اجتماعی انسان در طول تاریخ، به روایتهای مختلف استعلایی، منطقی، و تاریخی در پدیدارشناسی روح، منطق، و فلسفه تاریخ هگل مورد بررسی قرار گرفته و در سه گانه هنر، دین و فلسفه صورتبندی شده است. در اندیشهی هگل تمدن بشری در این سه سطح به شکل موازی میبالد و پیش میرود؛ ولکن در هر دوره از بلوغ خودآگاهی، یکی از این سه رکن، بروز اصلی روح یا زبان غالب روح زمانه است و نکته اصلی اینجاست که «ایده»، خودش را در هر یک از این سه ساحت به شکلی متمایز بر آدمیان آشکار میکند.
هنر- به زعم هگل- تجلی حسانی ایده است. جایی که ایده خود را در ساحت وساطت حسانی مادهی هنری تجلی میبخشد. رنگ، حجم، صوت، واژه و ... همه وساطتهایی حسانی برای تجلی ایده در هریک از هنرهای معماری، نقاشی، موسیقی و شعر هستند. هگل در درسگفتارهای زیباییشناسی، ضمن صورتبندی دقیق چنین رویکردی، اولا سیر تاریخی هنر را در سه گانهی نمادین،کلاسیک و رمانتیک دنبال میکند و ثانیا هر یک از صورتهای هنری را به طور جداگانه مورد تأمل و بررسی قرار میدهد. در این دوره برآنیم تا ضمن فهم جایگاه هنر در نظام فلسفی هگل و نیز نسبت آن با زیباییشناسی ایمانوئل کانت، مروری اجمالی بر دو خط سیر تاریخی هنر و انواع هنرها نزد هگل داشته باشیم. در آخر آنچه بالاترین اهمیت را برایمان خواهد داشت، داعیهی جنجال برانگیز «مرگ/آیندهی هنر» از منظر فلسفهی هگل است که از قضا بینشهای بسیار درخشانی را برای فهم هنر معاصر به ارمغان میآورد.
جلسهی اول: ایدهآلیسم آلمانی و مسالهی هنر
جلسهی دوم: هنر به مثابه تجلی حسانی ایده
جلسهی سوم: سیر تاریخی هنر-1
جلسهی چهارم: سیر تاریخی هنر-2
جلسهی پنجم: جایگاه هنرهای منفرد
جلسهی ششم: پایان یا دگردیسی هنر، مساله این است.
هانی اشرفی متولد مهرماه ۱۳۶۰، مدرک کارشناسی خود را در رشتهی مهندسی مکانیک از دانشگاه تهران اخذ نمود و سپس دورهی کارشناسی ارشد و دکتری را در رشتهی فلسفه در دانشگاه علامه طباطبایی و پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی سپری کرد. علاقهمندی دیگر او موسیقی است و در این زمینه دورههای گوناگونی را چون هارمونی،کنترپوان، فوگ-انوانسیون، فرم و آنالیز، و آهنگسازی نزد علیرضا مشایخی گذرانده است و به موازات پژوهشهای فلسفی به آهنگسازی مبادرت میورزد.
حوزهی پژوهشی مورد علاقهی او ایدهآلیسم آلمانی است و عمدهی مطالعات خود را در زمینهی فلسفهی هگل، نیچه، هایدگر و گادامر به انجام رسانده است. در عین حال او پروژهی اصلی فکری خود را تأمل در مراودهی دوسویهی فلسفه و موسیقی یا موسیقی به مثابه تفکر میداند. همچنین وی پروژههای فکری موازی دیگری در حوزهی زیباییشناسی خوراک و پوشاک را در کلان ساختار فلسفهی فرهنگ دنبال میکند. او در سالهای گذشته در دانشکدهی مدیریت دانشگاه تهران، آکادمی هنر شمسه، بنیاد الف، مدرسه بیدار، موسسه لوگوس، مجله موسیقی معاصر و اینستاگرام شخصیاش به برگزاری دورههایی در حوزهی فلسفه و موسیقی مباردت ورزیده است.
درسگفتار (آفلاین)
دو بدن مردم؛ حاکمیت و عرصهی زندگی
بههدایت جواد گنجی
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
توضیح👇
@bidarschool
@bidarcourses
دو بدن مردم؛ حاکمیت و عرصهی زندگی
بههدایت جواد گنجی
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
توضیح👇
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
دو بدن مردم؛ حاکمیت و عرصهی زندگی
بههدایت جواد گنجی
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
در گذشته و در دوران پیشامدرن، امپراتوران و پادشاهان مشروعیتِ خویش را نه از مردمانی که تحت حکومتشان میزیستند بلکه از مرجعی استعلایی چون خدا دریافت میکردند. در دورهی مدرن و با خالی شدن جایگاه قدرت و فقدان یک مرجع مشروعیتبخشِ متعالی و همپای بروز انقلابهای مردمی بزرگ، مردم به منشأ و منبع اصلی مشروعیتِ حاکمیت بدل شدند. امروزه، کمتر حاکمیتی وجود دارد که داعیهی «مردمی بودن» نداشته باشد و منشأ حاکمیت خود را «مردم» نداند، آنهم مردم به مثابه تن و پیکری واحد.
با این همه حتی در دموکراتیکترین حکومتها هیچگاه مسألهی حاکمیت مردمی به تمامی حل و فصل نشده است و همواره باقیماندهای در کار بوده تا وحدت ظاهری پیکر مردم را بر هم زند و زیر سؤال ببرد. این شکاف در واقع شکاف برسازندهای است که در بدن و بدنهی مردم درج میشود و مردم را به وجودی دوپاره بدل میکند. در حقیقت، مردم ظاهرا «نمیتواند» حاکمیت را به طور کامل به نمایندگان خود انتقال دهد و فشاری که این «ناتوانی» بر بدنهای تکتک افراد جامعه وارد میکند فشاری واقعی است که به شکلهای بسیار مختلف و با نمودهای سیاسی بسیار گوناگون بیرون میزند و گاه به شکل فورانهایی ناگهانی و غیرمنتظره بروز میکند.
امروزه، شأن و منزلتی که «بدن» مردم در گفتارهای رسمی و غیررسمی یافته است هیچ کم از منزلت بدن پادشاهان و امپراتوران قدیم ندارد؛ منتها با این تفاوت که بازنمایی «بدن» مردم از ابتدا درگیر بحرانی عمیق بوده است و حرمت این بدن مقدس به سادگی هتک میشود. تجلیات این بحران بازنمایی و نمایندگی را در عرصههای گوناگونی چون سیاست، علم، هنر و فرهنگ میتوان جستجو کرد. در این دوره میکوشیم منطق «دو بدن مردم» و تأثیرات بنیادی و فراگیر آن را در زندگی هر روزهی انسانهای مدرن برجسته سازیم و گامی در مسیر این جستجو برداریم.
جواد گنجی متولد سال ۱۳۵۶ و فارغالتحصیلِ جامعهشناسی است. عمدهی فعالیتهای او بر پژوهش و ترجمه در حوزهی روانکاوی و فلسفه به ویژه بر روانکاوی فرویدی-لاکانی متمرکز است. از آثار و ترجمههای او میتوان به همکاری با فصلنامه ارغنون و مجموعه کتابهای رخداد، کتاب «گئورگ زیمل» اثر دیوید فریزبی، کتاب «جامعهشناسی معرفت و آگاهیاش؛ نقد مکتب فرانکفورت از جامعهشناسی معرفت»، کتاب «کینتوزی» اثر ماکس شلر، کتاب «بازگشت امر سیاسی» اثر شانتال موف و کتاب «فلسفهی پول» اثر گئورگ زیمل اشاره کرد. او در دههی گذشته و در زمینهی تدریس، درسگفتارهای بسیاری را در مؤسسهی پرسش ارائه کرده است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
دو بدن مردم؛ حاکمیت و عرصهی زندگی
بههدایت جواد گنجی
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
در گذشته و در دوران پیشامدرن، امپراتوران و پادشاهان مشروعیتِ خویش را نه از مردمانی که تحت حکومتشان میزیستند بلکه از مرجعی استعلایی چون خدا دریافت میکردند. در دورهی مدرن و با خالی شدن جایگاه قدرت و فقدان یک مرجع مشروعیتبخشِ متعالی و همپای بروز انقلابهای مردمی بزرگ، مردم به منشأ و منبع اصلی مشروعیتِ حاکمیت بدل شدند. امروزه، کمتر حاکمیتی وجود دارد که داعیهی «مردمی بودن» نداشته باشد و منشأ حاکمیت خود را «مردم» نداند، آنهم مردم به مثابه تن و پیکری واحد.
با این همه حتی در دموکراتیکترین حکومتها هیچگاه مسألهی حاکمیت مردمی به تمامی حل و فصل نشده است و همواره باقیماندهای در کار بوده تا وحدت ظاهری پیکر مردم را بر هم زند و زیر سؤال ببرد. این شکاف در واقع شکاف برسازندهای است که در بدن و بدنهی مردم درج میشود و مردم را به وجودی دوپاره بدل میکند. در حقیقت، مردم ظاهرا «نمیتواند» حاکمیت را به طور کامل به نمایندگان خود انتقال دهد و فشاری که این «ناتوانی» بر بدنهای تکتک افراد جامعه وارد میکند فشاری واقعی است که به شکلهای بسیار مختلف و با نمودهای سیاسی بسیار گوناگون بیرون میزند و گاه به شکل فورانهایی ناگهانی و غیرمنتظره بروز میکند.
امروزه، شأن و منزلتی که «بدن» مردم در گفتارهای رسمی و غیررسمی یافته است هیچ کم از منزلت بدن پادشاهان و امپراتوران قدیم ندارد؛ منتها با این تفاوت که بازنمایی «بدن» مردم از ابتدا درگیر بحرانی عمیق بوده است و حرمت این بدن مقدس به سادگی هتک میشود. تجلیات این بحران بازنمایی و نمایندگی را در عرصههای گوناگونی چون سیاست، علم، هنر و فرهنگ میتوان جستجو کرد. در این دوره میکوشیم منطق «دو بدن مردم» و تأثیرات بنیادی و فراگیر آن را در زندگی هر روزهی انسانهای مدرن برجسته سازیم و گامی در مسیر این جستجو برداریم.
جواد گنجی متولد سال ۱۳۵۶ و فارغالتحصیلِ جامعهشناسی است. عمدهی فعالیتهای او بر پژوهش و ترجمه در حوزهی روانکاوی و فلسفه به ویژه بر روانکاوی فرویدی-لاکانی متمرکز است. از آثار و ترجمههای او میتوان به همکاری با فصلنامه ارغنون و مجموعه کتابهای رخداد، کتاب «گئورگ زیمل» اثر دیوید فریزبی، کتاب «جامعهشناسی معرفت و آگاهیاش؛ نقد مکتب فرانکفورت از جامعهشناسی معرفت»، کتاب «کینتوزی» اثر ماکس شلر، کتاب «بازگشت امر سیاسی» اثر شانتال موف و کتاب «فلسفهی پول» اثر گئورگ زیمل اشاره کرد. او در دههی گذشته و در زمینهی تدریس، درسگفتارهای بسیاری را در مؤسسهی پرسش ارائه کرده است.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school
درسگفتار (آفلاین)
چالش با بوطیقای ادبی؛ بومیسازی ژانر
بههدایت کاوان محمدپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
چالش با بوطیقای ادبی؛ بومیسازی ژانر
بههدایت کاوان محمدپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
@bidarschool
@bidarcourses
درسگفتار (آفلاین)
چالش با بوطیقای ادبی؛ بومیسازی ژانر
بههدایت کاوان محمدپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
با بررسی تبار تاریخی نظریهی ادبی مدرن، این نتیجه حاصل میشود که پایهی فرضی نقد ادبی و بوطیقا در زیباییشناسی، ریشه در دستاوردهای ادبیات خلاقهی غرب دارد. این بدان معناست که پارادایم بنیانی در نقد ادبی، مواد خام خود را از تحلیل شعر، نمایشنامه، رمان و ... نویسندگان غرب اخذ کرده و در نهایت با توسل بدین آثار، پایهها و مصادیق نظری خود را برساخت کرده است. در نگاه انتقادی، پارادایم مذکور موجب به حاشیه راندن بخش اعظمی از ادبیاتهای غیرغربی شده است.
از طرفی دیگر، منتقدان و نویسندگان غیرغربی غالبا برای سنجش و تحلیل آثار بومی خود، عموماً متون ادبی و نظری غربی را همچون «معیار سنجشِ زیباییشناسی» فرض میگیرند. به عبارتی منتقدِ غیرغربی ابتدا به ساکن، الگوی زیباییشناسی غربی را همچون معیارِ نقد مفروض میگیرد و با اتکا به آن، اثر ادبی غیرغربی را مورد ارزیابی قرار میدهد. این نگاه، از سویی بازتولیدکنندهی هژمونی دانش، و به موازات آن، قدرت ادبیات غرب است. چونانکه به هر میزان اثر ادبی غیرغربی به آن معیار سنجش غربی نزدیکتر باشد، به زیباییشناسی ادبیات جهان نیز نزدیکتر، و در نتیجه والاتر، قدرتمندتر، منسجمتر و شاهکارتر! تلقی میشود. چنین نگرشی موجب شده است ادبیاتهای غیرغربی همواره در حاشیهی ادبیات غربی قرار بگیرند و در چشمانداز «ادبیاتهای حاشیه» نظاره شوند.
مباحث این دوره به میانجی مفاهیم نظری چون «ادبیات سیارهای»(گایاتری اسپیواک)، «ادبیات جهان» (دیوید دمراش)، «ادبیاتهای کوچک» و «فضای ادبی جهان»(پاسکال کازانووا)، «نسبت مثلثی» و «دورخوانی»(فرانکو مورتی)، و نیز تحلیل بلاغی و روایتشناسی رمان (با اتکا به رویکرد متفکرانی چون ژرار ژُنت، شلومیت ریمون-کنان، برایان مکهیل و ...)، تلاش میکند امکاناتی چند برای خوانش ادبیاتهای غیرغربی-مشخصا ادبیات ایران- را در دست بررسی قرار دهد.
در این راستا خواهیم پرسید که ژانرهای غربی (رمان) با ورودشان به ایران چه تحولاتی به خود دیدهاند؟ و آیا با وجود این تحولات میتوان آنها را همچنان با نظریه و بوطیقای غربی خوانش کرد؟ چه پیشنهاداتی برای خوانش این شکل از ادبیات میتواند مطرح شود؟ در ادامه و در جهت فهم بیشتر محتوای نظری بحث، نمونهای تحلیلی از تغییرات فرمال و بلاغی رمان در ادبیات ایرانی را در نسبت با ژانر غربی آن، ارائه خواهیم داد. همچنین از آنجاکه امروزه مباحث پستمدرن ادبی بیش از پیش در فضای ادبیات ایران مورد توجه و مناقشه است، تلاش میکنیم تحلیل خود را بر نمونهای از «رمان پستمدرن» و اختصاصا نوشتار «فرا داستان» متمرکز کنیم.
جلسهی اول: مقدمه و بیان مسئله با تأکید بر خوانش مفاهیم نظری در «ادبیات تطبیقی جدید» و «ادبیات جهان».
جلسهی دوم: بررسی انتقادی تاریخ ادبیات جدید با تأکید بر مفاهیم «ادبیاتهای کوچک» و «دورخوانی» در برابر «نقد فرمالیستی» و «نزدیکخوانی».
جلسهی سوم: چالش نظری در رویکرد نوشتاری «فراداستان غربی» با تأکید بر فرمالیسم در ادبیات.
جلسهی چهارم: تحلیل روایتشناسی رمان (پرندگان در باد) نوشتهی عطا نهایی و بررسی رویکردِ «بومیکردن ژانر» در آن.
کاوان محمدپور نویسنده و منتقد ادبی در حوزههای گوناگون ادبیات از جمله روایتشناسی و نقد ادبی قلم میزند. از آثار او بوطیقای روایت: روایتشناسی رمان کُردی در دست انتشار است و در حال حاضر مشغول تألیف کتابی است تحت عنوان دربارهی سرچشمههای ادبیات مدرن کُردی. او علاوه بر تجربهی گستردهی روزنامهنگاری و انتشار یادداشتها و مقالات گوناگون در مجلات فارسی و کُرد زبان، سابقهی داوری در برخی جشنوارههای سراسری و بینالمللی را نیز در کارنامهی خود دارد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
چالش با بوطیقای ادبی؛ بومیسازی ژانر
بههدایت کاوان محمدپور
طول دوره: ۴ جلسهی ۲ ساعته
با بررسی تبار تاریخی نظریهی ادبی مدرن، این نتیجه حاصل میشود که پایهی فرضی نقد ادبی و بوطیقا در زیباییشناسی، ریشه در دستاوردهای ادبیات خلاقهی غرب دارد. این بدان معناست که پارادایم بنیانی در نقد ادبی، مواد خام خود را از تحلیل شعر، نمایشنامه، رمان و ... نویسندگان غرب اخذ کرده و در نهایت با توسل بدین آثار، پایهها و مصادیق نظری خود را برساخت کرده است. در نگاه انتقادی، پارادایم مذکور موجب به حاشیه راندن بخش اعظمی از ادبیاتهای غیرغربی شده است.
از طرفی دیگر، منتقدان و نویسندگان غیرغربی غالبا برای سنجش و تحلیل آثار بومی خود، عموماً متون ادبی و نظری غربی را همچون «معیار سنجشِ زیباییشناسی» فرض میگیرند. به عبارتی منتقدِ غیرغربی ابتدا به ساکن، الگوی زیباییشناسی غربی را همچون معیارِ نقد مفروض میگیرد و با اتکا به آن، اثر ادبی غیرغربی را مورد ارزیابی قرار میدهد. این نگاه، از سویی بازتولیدکنندهی هژمونی دانش، و به موازات آن، قدرت ادبیات غرب است. چونانکه به هر میزان اثر ادبی غیرغربی به آن معیار سنجش غربی نزدیکتر باشد، به زیباییشناسی ادبیات جهان نیز نزدیکتر، و در نتیجه والاتر، قدرتمندتر، منسجمتر و شاهکارتر! تلقی میشود. چنین نگرشی موجب شده است ادبیاتهای غیرغربی همواره در حاشیهی ادبیات غربی قرار بگیرند و در چشمانداز «ادبیاتهای حاشیه» نظاره شوند.
مباحث این دوره به میانجی مفاهیم نظری چون «ادبیات سیارهای»(گایاتری اسپیواک)، «ادبیات جهان» (دیوید دمراش)، «ادبیاتهای کوچک» و «فضای ادبی جهان»(پاسکال کازانووا)، «نسبت مثلثی» و «دورخوانی»(فرانکو مورتی)، و نیز تحلیل بلاغی و روایتشناسی رمان (با اتکا به رویکرد متفکرانی چون ژرار ژُنت، شلومیت ریمون-کنان، برایان مکهیل و ...)، تلاش میکند امکاناتی چند برای خوانش ادبیاتهای غیرغربی-مشخصا ادبیات ایران- را در دست بررسی قرار دهد.
در این راستا خواهیم پرسید که ژانرهای غربی (رمان) با ورودشان به ایران چه تحولاتی به خود دیدهاند؟ و آیا با وجود این تحولات میتوان آنها را همچنان با نظریه و بوطیقای غربی خوانش کرد؟ چه پیشنهاداتی برای خوانش این شکل از ادبیات میتواند مطرح شود؟ در ادامه و در جهت فهم بیشتر محتوای نظری بحث، نمونهای تحلیلی از تغییرات فرمال و بلاغی رمان در ادبیات ایرانی را در نسبت با ژانر غربی آن، ارائه خواهیم داد. همچنین از آنجاکه امروزه مباحث پستمدرن ادبی بیش از پیش در فضای ادبیات ایران مورد توجه و مناقشه است، تلاش میکنیم تحلیل خود را بر نمونهای از «رمان پستمدرن» و اختصاصا نوشتار «فرا داستان» متمرکز کنیم.
جلسهی اول: مقدمه و بیان مسئله با تأکید بر خوانش مفاهیم نظری در «ادبیات تطبیقی جدید» و «ادبیات جهان».
جلسهی دوم: بررسی انتقادی تاریخ ادبیات جدید با تأکید بر مفاهیم «ادبیاتهای کوچک» و «دورخوانی» در برابر «نقد فرمالیستی» و «نزدیکخوانی».
جلسهی سوم: چالش نظری در رویکرد نوشتاری «فراداستان غربی» با تأکید بر فرمالیسم در ادبیات.
جلسهی چهارم: تحلیل روایتشناسی رمان (پرندگان در باد) نوشتهی عطا نهایی و بررسی رویکردِ «بومیکردن ژانر» در آن.
کاوان محمدپور نویسنده و منتقد ادبی در حوزههای گوناگون ادبیات از جمله روایتشناسی و نقد ادبی قلم میزند. از آثار او بوطیقای روایت: روایتشناسی رمان کُردی در دست انتشار است و در حال حاضر مشغول تألیف کتابی است تحت عنوان دربارهی سرچشمههای ادبیات مدرن کُردی. او علاوه بر تجربهی گستردهی روزنامهنگاری و انتشار یادداشتها و مقالات گوناگون در مجلات فارسی و کُرد زبان، سابقهی داوری در برخی جشنوارههای سراسری و بینالمللی را نیز در کارنامهی خود دارد.
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره، از طریق یکی از راههای ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شمارهی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسهی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچهی نوید، پلاک ۴، طبقهی همکف شرقی
@bidarschool
@bidarcourses
Telegram
Bidar
School for art and literature
www.bidar.school
www.bidar.school