درس‌گفتار (آفلاین)
‌ بلورهای تختِ زمان؛
ناخودآگاه سیاسی در سینمای سکورُف
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه ۲ ساعته

توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ بلورهای تختِ زمان؛
ناخودآگاه سیاسی در سینمای سکورُف
به‌هدایت صالح نجفی
طول دوره: ۴ جلسه ۲ ساعته

 
در فیلم‎های سکورُف زمان در تیرگی می‌گذرد و رویدادها در هاله‌ای از ابهام رخ می‌دهند. مخاطب تنها می‌تواند مجذوب جزئیاتی به ظاهر بی‌اهمیت چون صدای رادیو و شخصیت‌ها شود؛ و تنها با نگاهی به پسِ پشت درخواهد یافت که «لحظاتِ خطر» از پیش گذشته اند و ارجاعات تاریخیِ فیلم از چنگ او گریخته اند. سکورُف در فیلم خورشید بیش از آنکه به فعالیت‌های خودآگاه هیروشیتو (امپراتور ژاپن در زمان جنگ جهانی دوم) بپردازد، نمایشی گروتسگ از ناخوداگاه او ارائه می‌دهد. در فیلم تائوروس نیز که با آخرین روزهای زندگی لنین سر و کار داریم، دیگر از هوش و نیروی او خبری نیست و در فیلم مولوخ هم که هیتلر را در آخرین روزهای پیش از خودکشی‌اش به تصویر می‌کشد، همه‌چیز در سکوت می‌گذرد و به کندی روایت می‌شود. به گفته‌ی یوناتو اینوهیکو «سینمای او از قداستِ تاریخْ راززدایی می‌کند و الوهیتی همگانی به آن می‌بخشد». به بیانی دیگر سکورُف در فیلم‌هایش نه زندگی تاریخی، قدسی و سیاسی شخصیت‌ها بلکه تنهایی و سادگی‌شان را که برای دیگران قابل درک نیست، به بیان می‌آورد. او روایت تاریخ را به تعلیق در می‌آورد تا در سکوتی بی‌پایان، ناخودآگاه و روان سرکوب‌شده‌‌ی آن را رویت‌پذیر کند.
 
به زعم ایوان پینتور ایرانثو، ژِستِ سکوت در فیلم‌های او به گشودگیِ سیاسی-تاریخی و لحظه‌ای دیالکتیکی که موجب شکل‌گرفتن تمثالِ «شاهد تاریخی» می‌شود، اشارت دارد. مِه و توفان، صور خیالِ محوری سینمای سکورُف، در حکم «نمای معکوسِ» ژست سکوت اند که به طور مستقیم به تماشاگر متوسل می‌شود. این دو صورتِ خیال به قسمی مرئی‌بودنِ لمسی (ترکیب غریبی از دو حس باصره و لامسه) میدان می‌دهند و در عین حال بازنمود مِه‌های تاریخ اند: چشم‌اندازهای مِه‌آلودِ تاریخ. سکوُرف می‌کوشد در این منظره‌های مِه‌گرفته خاطره‌ای را، به تعبیر جاودانه‌ی والتر بنیامین، در «لحظه‌ی خطر» بیابد و در میانه‌ی توده‌ای از اطلاعات بی‌ربط «دودستی به آن بچسبد». امر مقدس، امر سیاسی و امر تاریخی در فیلم‌های سکورُف در حد فاصل ژستِ سکوت و به تصویر کشیدنِ مِه جای می‌گیرند.
 
به گفته‌ی ایوان پینتور ایرانثو در کارنامه‌ی سینمایی الکساندر سکورُف، ژست‌ها جایگاهی محوری در بازتعریفِ رابطه‌ی میان امر مقدس، تاریخ و سیاست دارند. در فیلم‌های او، ژست نقطه‌ی «تعلیق» است، مکثی که تماشاگر را به اتخاذ منظری «معاصر» برمی‌انگیزد تا بر تاریخ و چند و چون انتقال آن تأمل کند. در فیلم‌های سکورُف روح زندگی‌نامه‌نگاری حضور دارد، روحی که قادر است واپسین لحظه‌های زندگی شخصیت‌هایی تاریخی چون لنین، هیتلر و هیروشیتو را در قالب رقص‌نگاری‌هایی دقیق ضبط کند، رقص‌نگاریِ ژست‌ها. و نیز قادر است رازی را به بیننده بفهماند که پس پشتِ برنمود‌های تثبیت‌شده‌ی شخصیت‌های گوناگون نهفته است.
 
در این درسگفتار می‌کوشیم با تعریف چند تریلوژی از فیلم‌های او، محورهای مفهومی زیر را بررسی کنیم:
 
تریلوژی خانواده: مادر و پسر. پدر و پسر. الکساندرا
تریلوژی موزه‌ها: سنگ. کشتی نوح روسی. فرنکوفونیا.
تریلوژی قدرت: مولوخ. تائوروس. خورشید.
تریلوژی اقتباس: روزهای کسوف. نجات ده و حفظ کن. فاوست
 
صالح نجفی متولد  تهران در ۱۳۵۴، فارغ التحصیل رشته‌ی معماری از دانشکده‌ی هنرهای زیبا و ادبیات فارسی از پژوهشگاه علوم انسانی است. او از سال ۱۳۸۳ کار ترجمه‌ و تالیفِ متون گوناگونی را در حوزه‌ی فلسفه، سینما و هنر آغاز کرده است و در حال حاضر ترجمه‌ی آثار سورن کیرکگور را در دست دارد. او از سال ۱۳۹۰ در دانشکده‌ی هنرهای زیبا، دانشگاه هنر و موسسه‌ی پرسش به تدریس تاریخ فلسفه و نقد اشتغال داشته است. صالح نجفی در دو مجموعه کتاب‌ به‌نام‌های فیلم به‌مثابه فلسفه، ۱۳۹۶ و عشق در سینما، ۱۳۹۷، نوعی دیگر از تأمل در سینما و متفاوت از نقد فیلم را پیشنهاد می‌کند؛ رویکردی که تلاش دارد فیلم را در جهانِ وسیع‌تری که احاطه‌اش کرده است، چون متنی فلسفی بخواند.
 
لطفا در صورت تمایل به حضور در این دوره، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ محاورات افلاطونی؛
۲- سه محاوره‌ی نخستین
به‌هدایت دکتر سید نعمت‌الله عبدالرحیم‌زاده
طول دوره: ۵ جلسه ۲ ساعته

توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ محاورات افلاطونی؛
۲- سه محاوره‌ی نخستین
به‌هدایت دکتر سید نعمت‌الله عبدالرحیم‌زاده
طول دوره: ۵ جلسه ۲ ساعته

سلسله جلسات محاورات افلاطونی شامل چندین دوره می‌شود و تلاش بر این است که در هر دوره یک یا چند محاوره‌ی افلاطون به بحث گذاشته شود. روش بحث در این دوره‌ها به این صورت است که هر محاوره بر مبنای سه جهت اساسی مورد بررسی قرار می‌گیرد:
 
الف) از جهت ساختار ادبی محاوره با توجه به شخصیت‌های حاضر در آن و نکات تاریخی و پیش‌زمینه‌های مورد اشاره در محاوره

ب) از جهت موضوع بحث و این که افلاطون چه استدلال‌هایی را در آن محاوره به کار برده

ج) از جهت زبانی و این که افلاطون در هر محاوره از چه اصطلاحاتی استفاده کرده و چه ظرایف زبانی را به کار برده است.
 
جلسات این دوره‌ی دوم از محاورات افلاطونی در پنج جلسه برگزار می‌شود و در آن به سه محاوره‌ی زیر خواهیم پرداخت:
 
۱- محاوره لوسیس: در باب دوستی
۲- محاوره خارمیدس: در باب خویشتن‌داری
۳- محاوره لاخس: در باب شجاعت
 
سید نعمت‌الله عبدالرحیم‌زاده دانش‌آموخته‌ی دکتری از گروه فلسفه‌ی دانشکده‌ی ادبیات دانشگاه تهران است و رساله‌ی دکتری خود را در مورد مفهوم پولیس در فرهنگ یونان و تاثیر آن بر متفکران پیش‌سقراطی نوشته است. زمینه‌ی مورد مطالعه‌ی او فرهنگ و تاریخ یونان به طور اعم است که به صورت خاص به ادبیات یونان به ویژه ادبیات نمایشی و فلسفه‌ی پیش‌سقراطی و افلاطون توجه دارد. مقالات متعددی از ایشان در نشریات علمی و پژوهشی منتشر شده و کتاب «پولیس در اندیشه‌ی پیش‌سقراطیان» را نیز در دست انتشار دارد.
 
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ درونمایه‌های اساسی نقاشی مدرن
به‌هدایت علی گلستانه
طول دوره: ۴ جلسه ۲ ساعته

توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ درونمایه‌های اساسی نقاشی مدرن
به‌هدایت علی گلستانه
طول دوره: ۴ جلسه ۲ ساعته

جریان مسلط بر جهان هنر و نظریه‌پردازی در باب هنر معاصر مدت‌ها است که با اطمینان مرگ مدرنیسم و پایان قطعی هنر مدرن را اعلام کرده است. به دنبال این اعلامیه‌ی ترحیم، هر ده سال شاهد نامگذاری دوره‌ای نو در هنر هستیم که از قرارْ دگرگونی‌های عمده‌ای را در تلقی‌های رایج از هنر نشان می‌دهد؛ اما واقعیت آن است که بسیاری از تلقی‌های بنیادین هنر مدرن، نه حتی به شکلی انتقادی بلکه در چگالی و مقیاسی تشدیدشده و سرعت‌یافته در هنرِ اصطلاحاً پست‌مدرن و معاصر ادامه یافته‌اند. از سویی دیگر نفوذ و تأثیر هنر مدرن در ایران و همزمان ادعای فراروی از آن و تصور همراه‌شدن با هنر روز جهان ما را کماکان با چند و چون‌های این هنر درگیر داشته است. در دوره‌ی پیشِ رو می‎کوشیم دریابیم هنر مدرن که به طرزی شگفت‌انگیز و کم‌سابقه هم بر زیستِ مادی آدمی تأثیر گذاشت و هم تفسیر او از جهان را دگرگون کرد، چه مختصاتی داشت و درونمایه‌های اساسیِ شکل‌دهنده به آن کدام بود و چه خصلت‌هایی از آن همچنان بنیادهای هنر امروز را تعیین می‌کند. در این بررسی، کمتر نگاهی تاریخی یا رویدادنگارانه خواهیم داشت و بیشتر خودِ تصویر مدرن و امکانات زیبایی‌شناختی و سبکی‌اش را بررسی خواهیم کرد.
 
جلسه‌ی نخست؛ واقعیتِ نقاشی
 
نقاشی مدرن از یک جهت امتداد سنتِ واقع‌گراییِ نقاشی اروپایی بود که سابقه‌اش به جوتو می‌رسد. نقاشی در حد فاصل دوره‌ی گوتیکِ پسین تا سده‌ی نوزدهم، مسیر دنیوی‌شدن در مضمون و فرم را پیمود. اما از نیمه‌ی دوم سده‌ی نوزدهم که تلقی متداول از اصل واقعیت دچار اختلال شد، نقاشان نیز به نوبه‌ی خود به تلقی‌های رایج از بازنمایی واقعیت در نقاشی مشکوک شدند. پیرو این اختلال در شیوه‌های رایج بازنمایی، نقاشان در حدفاصلِ امپرسیونیسم تا انتزاع پسانقاشانه، تعریفی تازه از نقاشی به‌منزله‌ی واقعیتی مستقل پیش نهادند.
 
جلسه‌ی دوم؛ برابریِ بنیادینِ تصاویر
 
نقاشی مدرن، به دو جنبه‌ی اساسی نقاشی اروپایی تاخت: یکی خودِ تعریفِ اروپامحور از تصویر بود و دیگری سلسله‌مراتبِ ارزش‌گذاری تصاویر. نقاشان مدرنیست نه تنها دامنه‌ای وسیع از تصاویر، از نقاشی چین و ایران و ماسک‌های افریقایی تا تصاویر تبلیغاتی را منبع و مرجع نوآوری‌های خود قرار دادند، بلکه اساساً ایده‌ی برتری هنر (یا شکل خاصی از هنر) بر دیگر شکل‌های تصویرپردازی را به شکلی ریشه‌ای نفی کردند.
 
جلسه‌ی سوم؛ کنشگریِ حسّانی و کنشگریِ اجتماعی
 
به لحاظ زیبایی‌شناختی، هدف هنر مدرن صرفاً این نبود که ذائقه‌ی بورژوایی را به سخره بگیرد یا نوعی خشونت افسارگسیخته‌ی ناشی از انهادم اجتماعی را به بیان درآورد؛ بلکه همزمان می‌خواست شکل نوینی از درک‌کردن را به مخاطب خود پیشنهاد دهد. ازاین‌رو بخش عمده‌ای از راهکارهای تصویری پیشین را کنار گذاشت و به ساختن نظام تصویری و معنایی اساساً متفاوتی روی آورد که در نسبت با هر نوع هنر بازنمایی یا انتزاعی دیگر بسیار بغرنج‌تر و فهم‌ناپذیرتر بود. اصولاً این فهم‌ناپذیری یکی از اهداف محوری هنر مدرن بود برای آنکه مخاطب را به شکلی نوین از حس‌کردن و فهم‌کردن فرابخواند.
 
جلسه‌ی چهارم؛ بیگانگیِ کار و بیگانگیِ عاطفی
 
برخلاف ادعای رایج، هنر مدرن نه تنها فردانی‌تر از شکل‌های هنریِ پیشین نبود، بلکه در بسیاری موارد مصداق تردید درباره‌ی تفرد هنری، تردید درباره‌ی خلوص عواطف، و تردید درباره‌ی حقیقت هنر بود. نقاشان مدرنیست از راه‌های مختلفی در سازماندهی فرم و نحوه‌ی اجرا بهره گرفتند تا جنبه‌ی مصنوع و ساختگیِ هم نقاشی و هم عواطف را نشان دهند. این تأکید بر جنبه‌ی مصنوع و فردیت‌زداییِ اغراق‌شده، علاوه بر آنکه با ایده‌های روانکاوی آغاز قرن تناظر داشت، بیانی از شرایط اجتماعیِ کارِ بیگانه‌شده در وضعیتِ مدرنیته‌ای بود که می‌خواست هنرمند را همان‌قدر با کارش بیگانه نشان دهد که کارگر با محصول کارش بیگانه بود.
 @bidarschool
درباره‌ی علی گلستانه👇

علی گلستانه (متولد ۱۳۶۳) منتقد هنری، نقاش، و مدرسِ تاریخ هنر است. او از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۸ عضو هیئت تحریریه‌ی دوهفته‌نامه‌ی تندیس بوده و از ۱۳۹۰ تا کنون مقاله‌ها و جستارهایی را در سایت ’حلقه‌ی تجریش‘، ماهنامه‌ی ’گلستانه‘، ماهنامه‌ی ’هنگام‘، دوهفته‌نامه‌ی ’مروارید‘، فصلنامه‌ی ’شیوه‘، فصلنامه‌ی ’فرم و نقد‘، و دیگر سایت‌ها و نشریات هنری نوشته یا ترجمه کرده است. ترجمه‌ی کتاب‌های ’نقاشیِ زندگیِ پست‌مدرن‘ (مجموعه مقاله، به همراه شکوفه غفاری، انتشارات خرد سرخ، تهران: ۱۳۹۸)، مشتمل بر مقاله‌هایی درباره‌ی جایگاه تصویر هنری در عصر رسانه‌های جمعی، و ’آر. بی. کیتای‘ (نوشته‌ی اندرو لمبرث، نشر نظر، تهران: ۱۳۹۹) درباره‌ی زندگی و آثار رانلد کیتای (نقاش معاصر امریکایی) از دیگر کارهای او است. او از ۱۳۹۲ تا کنون به تدریس تاریخ هنر مشغول است.

تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ جسمانیت روایت و تاریخ در سینمای مستند
به‌هدایت روزبه فرازمند
طول دوره: ۸ جلسه ۲ ساعته

توضیح در پست پایین👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ جسمانیت روایت و تاریخ در سینمای مستند
به‌هدایت روزبه فرازمند
طول دوره: ۸ جلسه ۲ ساعته

با تولد سینما امکان روایی جدیدی برای ردیابی تاریخ فراهم شد: پویاییِ حیات مادی جهانِ درون قاب، بی مرکزیت زبان. دیگر لزومی نداشت این منطق روایی جدید از منطق سببی ارسطوییِ توالی کنش‌های معنادار پیروی کند. تصاویر متحرکِ چهره‌های مردمانِ عادی، مکان‌های معمولی، ترکِ یک دیوار و کهنه لباسی پاره سلسله‌مراتب رمزگانی موجود را بر هم زده و مرزهای تاریخ را جابجا کرده بود. همنشینیِ امر پیشِ‌پاافتاده و پراهمیت در بازیِ حرکت و سکون سینمایی مشهود بود. امکانات روایی جدیدْ پلی بود میانِ جهانِ صامتِ بی‌معنا و گفتمان‌های معنادار.
 
گرچه صنعت سینما در طول تاریخ با تحمیل تمامیتِ ساختاری روایتِ ارسطویی کمر به سرکوبِ این امکانِ نوظهور بسته بود اما هنرمندانِ عرصه‌ی سینما با مقاومت، نمونه‌های منحصر به فردی از این شکل روایت سینمایی عرضه کردند. روایت در سینمای مستند با ترکیب مونتاژ و میزانسنْ هم از چیدمان‌های معنادارِ زبانی مایه می‌گیرد، هم از حیاتِ جسمانیِ آثار و نشان‌های تاریخ. هم آنها را به هم می‌آمیزد، هم تنش‌شان را قاب می‌گیرد. در این دوره با تمرکز بر نمونه‌هایی از سینمای مستند سعی داریم شکل‌های منحصر به فردِ این هم آمیزی و تنش در روایت را بررسی کنیم. تمرکزمان بر رابطه‌ی روایت، تاریخ و جسمانیت در سینمای مستند است.  
 
جلسه‌ی اول: روایت و تجسم تاریخ؛ کلیات. نگاهی به مستندِ نمی‌توانم فراموشت کنم ساخته‌ی آدام کورتیس.
(“Can't Get You Out of My Head” - Adam Curtis)
 
جلسه‌ی دوم: روایت و تجسم تاریخ در کولاژ. نگاهی به مستندِ آخرین بلشویک ساخته‌ی کریس مارکر.
“The Last Bolshevik”) - Chris Marker)  
 
جلسه‌ی سوم: روایت و تجسم تاریخ در زبان بدن‌ها. نگاهی به مستندِ نسیان ساخته‌ی هدی هانیگمان
) “Oblivion” - Heddy Honigmann)
 
جلسه‌ی چهارم: روایت و تجسم تاریخ در خاطره. نگاهی به مستندِ
گُمشده، گُمشده، گُمشده ساخته‌ی یوناس مکاس
“Lost, lost, lost”) - Jonas Mekas) 
 
جلسه‌ی پنجم: روایت و تجسم تاریخ در حقیقت فراشخصی. نگاهی به مستند
مشقِ شب ساخته‌ی عباس کیارستمی.
 
جلسه‌ی ششم: روایت و تجسم تاریخ در غیاب. نگاهی به مستند آشویتس ساخته‌ی سرگی لوزنیتسا
“Austerlitz”) - Sergei Loznitsa)
 
جلسه‌ی هفتم: روایت و تجسم تاریخ در خطوط چهره‌ها. نگاهی به مستند
از شرق ساخته‌ی شانتال آکرمن
“From the East”) - Chantal Akerman) 
 
جلسه‌ی هشتم: روایت و تجسم تاریخ در تروما. نگاهی به مستندِ رشته کوه رویاها ساخته‌ی پاتریتسیو گوزمان
) “Cordillera of dreams” - (Patricio Guzman
 
روزبه فرازمند متولد سال ۱۳۶۱ در تهران است. او لیسانس خود را در رشته‌ی ادبیات نمایشی از دانشگاه آزاد تهران مرکز گرفت و در طول دوره‌ی تحصیل به کارهایی چون عکاسی برای روزنامه‌، تدوین مستندهای صنعتی و دستیاری کارگردانی در تئاتر و سینما مشغول شد. سپس برای فراگیریِ فیلم‌برداری راهی ایرلند شد و دیپلم تخصصی دو ساله فیلم‌برداری را از کالج بلیفرموت اخذ نمود. او بعد از اتمام تحصیل از دابلین به ایران بازگشت و مشغولِ تدوین و ساختِ فیلم شد. در کارنامه‌ی او چندین فیلم کوتاه مستند و داستانی و دو مستند نیمه بلند به چشم می‌خورد.
فیلم کوتاه داستانی Dear Grandma(مادربزرگ عزیزم، ۲۰۰۸) جزو هشت فیلمِ منتخبِ جشنواره‌ی دانشجویی ملی ایرلند در سال ۲۰۰۹ بوده و بابت تدوین مستند مانکن‌های قلعه حسن خان، ۱۳۹۵ (۲۰۱۵) جایزه‌ی بهترین تدوینِ هشتمین جشن سینمای ایران در بخش مستند را گرفته است. او بعد از ده سال سابقه‌ی کاری در ایران، عازم استرالیا شد و در سال ۲۰۱۸ از دانشگاهِ ملبورنِ در رشته کارگردانی مستند فارغ التحصیل شد. او شرکت در کارگاههای آموزشی فیلمبردارانی همچون ویتوریو استورارو، ویلموش زیگموند و استفان گلدبلت و همچنین مستند سازانی چون راس مک‌الوی، لئونارد رتل هلمریش و دیوید برادبری را در سابقه‌ی خود دارد و در بازگشت دوباره به ایران در مدرسه‌ی فیلمسازی مستندِ میراثِ تصویری کارگاه‌هایی آموزشی برگزار کرده است. او در حال حاضر ساکن تهران است و هم اکنون آخرین ساخته‌اش، مستند نیمه بلند روزنوشتهای مردی که آنجا نبود، را در مرحله‌ی تصحیح رنگ دارد.

لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار
‌ گام به گام تا نوشتن طرح پژوهشی
به‌هدایت دکتر لیلا پاپلی یزدی
طول دوره: ۶ جلسه ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۱ آبان‌ماه ۱۴۰۰
روزهای پنجشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار
‌ گام به گام تا نوشتن طرح پژوهشی
به‌هدایت دکتر لیلا پاپلی یزدی
طول دوره: ۶ جلسه ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۱ آبان‌ماه ۱۴۰۰
روزهای پنجشنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰

طرح پژوهشیِ (پروپوزال) روشن و ساختارمند، نخستین وسیله‌ای است که هر محققی به آن نیاز دارد. اما رسیدن به طرحی که اشکالات اندکی داشته باشد، فرایندی طولانی می‌طلبد. پژوهشگر نیاز دارد که بارها پرسش‌ها و موضوع پژوهش‌اش را تغییر دهد و آنها را تدقیق کند. پرسش این است که چگونه و در چه فرایندی؟ تنها یکی از راه‌های ممکن، گفتگو است، گفتگوی فعالانه.
 
در دوره‌ی حاضر در مورد طرح‌های پژوهشی‌مان حرف خواهیم زد. پرسش‌هایی مانند آنکه چگونه پرسش طرح کنیم، چطور فرضیه‌سازی کنیم، چطور روش ‌تحقیق‌مان را تدقیق کنیم، طرح خواهد شد و تلاش خواهیم کرد با هم به این سوال‌ها پاسخ دهیم. این دوره برای دانشجویان دوره‌ی کارشناسی‌ ارشد و دکتری رشته‌های علوم‌ اجتماعی، تاریخ، باستان‌شناسی و روان‌شناسی مناسب است. لازم است شرکت‌کنندگان طرح‌های پژوهشی آماده داشته باشند و در کارگاه به تدریج بر روی طرح‌ها کار کنند و آنها را ارتقا بخشند.
 
دکتر لیلا پاپلی یزدی متولد ۱۳۵۷ و دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی باستان‌شناسی است. او مدرک دکتری خود را از دانشگاه تهران و با ارائه‌ی پایان‌نامه‌ای در مورد باستان‌شناسیِ معاصرِ زلزله‌ی بم دریافت کرده است. علاقه‌مندی او به باستان‌شناسی معاصر، کشمکش، پسااستعمار و مطالعاتِ جنسیت است. او هم‌اکنون پژوهشگرِ گروهِ مطالعاتِ تاریخی در دانشگاه گوتنبرگ سوئد است و مقالات متعددی در موضوعِ باستان‌شناسیِ معاصر منتشر کرده است، از جمله کتابهای او به فارسی بم، بودن یا نبودن، مادیتهای معاصر: باستان‌شناسی گذشته‌ی نزدیک/معاصر، و باستان‌شناسی سیاست‌های جنسی و جنسیتی در اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی قابل ذکر است.
 
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ بررسی تحلیلی جریان‌های موسیقی غرب در قرن بیستم؛
استراوینسکی و وارِز
به‌هدایت کارن سلاجقه
طول دوره: ۳ جلسه ۲ ساعته

توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
‌ بررسی تحلیلی جریان‌های موسیقی غرب در قرن بیستم؛
استراوینسکی و وارِز
به‌هدایت کارن سلاجقه
طول دوره: ۳ جلسه ۲ ساعته

با حرکت از قرن نوزدهم به قرن بیستم، نظم‌ و عمل‌گراییْ هنر مدرن و بالاخص موسیقی را به سمتی سوق داد که نوعی برخوردِ زیبایی‌شناسانه‌ی اُبژه‌وار با عناصر گذشته اتخاد کند. از این پس، موضوعات موسیقی که عادات مشخصی را در مخاطب برمی‌انگیختند، در شکل‌های مختلفی به کار گرفته شدند و به مفاهیم بیانگرانه‌ی جدیدی منجر شدند. از طرفی، تجربه‌ی حاصل از پیشرفت علم، آهنگسازان را به سازماندهی و ایجاد مفاهیم جدیدی از مواد و مصالح صوتی مصلح کرد. چنانکه صدا به عنوان یک ماده‌ی زندهْ امکانِ عمل کردن در یک پروسه‌ی رشد و تغییر را پیدا کرد.
 
استراوینسکی در رویکرد نئوکلاسیک‌اشْ عناصر موسیقی گذشته را در تضاد با نقش متعارف‌شان به کار گرفت و با ساختارشکنی مبتنی بر شکلی از پلی‌مدالیته، در مرز تونالیته و آتونالیته، فضایی موسیقایی پدید ‌آورد که از عاطفی‌گرایی عصرِ رومانتیک بسیار فاصله دارد. او با تداخل در سیر متریک، ارائه‌ی فرمی مبتنی بر روند افزایش ظاهری عناصر و تکیه بر تفاوت طنین و رژیسترهایشان، ساختارهایی معمارانه و بعضا انتزاعی تولید کرد.
 
از طرفی وارِز در جستجوی نوگرایانه‌‌اش، در پی ایجاد فرمی جدیدْ بود که از فرآیند مواجهه و تغییرِ توده‌های صوتی حاصل ‌می‌شود. این فرایندِ مواجهه و تغییرْ حوزه‌های متفاوتی از طنین، رنگ و بلندی اصوات را در بر می‌گیرد و ریتمی را پدید می‌آورد که از کنش متقابل و هم‌زمانِ عناصرِ غیرمرتبط ناشی می‌شود. وارِز موسیقی خود را چون ساختاری می‌نگریست که در فرایندی از تبلور (crystallization) گسترش یافته است.
 
در این کارگاه، بررسی تحولاتِ زبان موسیقی در ابتدای سده‌ی بیستم میلادی را با نگاهی به موسیقی ایگور استراوینسکی و اِدگار وارِز پی می‌گیریم. به زعم ما، با وجود تفاوت‌های بارز بین این دو آهنگساز، هر یک از آنها بر فرمی مبتنی بر رشدِ اجزای کوچک و کار بر روی رویدادِ بافت تکیه دارند و با فعال کردنِ لایه‌هایی متفاوت از لحاظ رژیستر و طنین، امکانات بسیاری را برای زبان موسیقی بعد از خود پدید می‌آورند. لازم به یادآوری است که شرکت در این کارگاه مستلزم توانایی خواندن پارتیسیون و دارایی دانشِ عمومی تئوری و هارمونی است.
 
کارن سلاجقه آهنگساز و نوازنده‌ی پیانو است. او پس از گذراندن تحصیلات معماری در دانشکده‌ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در دانشگاه هنر تهران در رشته‌ی نوازندگی پیانو (زیر نظر رافائل میناسکانیان) و در کنسرواتوارِ س‌.آر.آر پاریس در رشته‌ی آهنگسازی (زیر نظر اِدیت کنَ دوشیزی و استفان دو ژراندو) تحصیل کرده است. او برنده‌ی جایزه‌ی اول تک‌نوازی و جایزه‌ی دوم آنسامبل از سومین دوسالانه‌ی نوازندگی پیانو در ۱۳۸۷ تهران بوده و سابقه‌ی اجراهای متعددی به صورت تک‌نوازی و آنسامبل، به خصوص با آنسامبل زروان، از رپرتوار موسیقی کلاسیک تا آثاری از آهنگسازان معاصر را دارد و در فستیوال‌هایی چون جشنواره‌ی فجر، فستیوال موسیقی از کلاسیک تا معاصر و فستیوال موسیقی معاصر تهران آثار گوناگونی را اجرا کرده است. همچنین کارهایی از او توسط آنسامبل‌ها و نوازندگانی در فرانسه، آلمان و ایران اجرا شده اند. سلاجقه همچنین از سال ۱۳۸۹ تجربه‌ی تدریس پیانو و مبانی آهنگسازی در آموزشگاه‌های تهران را دارد.

لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
هنر امروز و هزارتوهای زمان
به‌هدایت هلیا همدانی
طول دوره: ۸ جلسه ۲ ساعته

توضیح بیشتر👇
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
هنر امروز و هزارتوهای زمان
به‌هدایت هلیا همدانی
طول دوره: ۸ جلسه ۲ ساعته

چگونه می‌توان زمان را نوشت؟ نسبت تاریخ با زمان چیست؟ آیا می‌توان ردپای زمان را در اتفاقات روزمره جستجو کرد؟ در اشیای هنری چطور؟ آیا ادراکِ تاریخ همواره برای همه کس، در هر جغرافیا و در هر دورانی یکسان است؟ بی‌شک تاریخ تنها مجموعه‌ای از اتفاقات بزرگ، جنگها و صلح‌ها، کشورگشایی‌ها و یا اطلاعاتِ تثبیت شده در تقویم نیست. امروزه سخن از بازنویسی و بازبینی تاریخ است تا بتوان برای روایات نانوشته، حذف یا فراموش شده فضایی در متن تاریخِ رسمی باز کرد و در نور امروز، گذشته و آینده را از نو تخیل کرد.
 
در این دوره می‌خواهیم به مددِ آثار هنری (عمدتا غربی)، بر مفهوم «زمان» در تجربیات هنرمندان و متفکران معاصر تمرکز کنیم. گرچه تمام آثار هنری به نوعی سندی تاریخی از زمانه‌ی هنرمند هستند، در این دوره آثار هنرمندانی چون پیرو مانزونی، الیگیئرو بوئتی، رومان اوپالکا، هانا داربوون، اُن کاوارا، شانتال آکرمان و دومِنیک گونزالس فورتسْتِر و غیره را بررسی می‌کنیم که با تاکیدِ بر ریتم، تکرار، امتدادِ زمان یا گسست تاریخی، به طور عمده بر پدیده‌های زمان‌محور و البته زبان‌محور از قبیلِ تقویم، خاطره، سفر، وقایع تاریخی متمرکز شده اند. علاوه بر بررسی آثار این هنرمندان، به متن کلیدی «فرم زمان» اثر جورج کوبلر، مورخ هنر، اشاراتی خواهیم کرد و دوره را با بررسی چند نمایشگاه هنری غربی که در ده سال اخیر، متمرکز بر تِم زمان بوده اند، به پایان خواهیم برد.
در لحظه‌ای از نمایش هملت، او اظهار می‌کند که « چفت و بست زمان از هم گسسته است»، به همین معنی تاریِخ هنر نیز شاید تنها مجموعه‌ای از روایت‌ها باشد که هر بار در صورت‌بندی‌های متفاوت، در نسبت با تجربه‌ی زیسته و ادراک ما از زمان بازخوانی می‌شود و هربار فرمی جدید را تداعی می‌کند. هنرمندان معاصر نیز، دیگر تاریخ را صرفا به صورت خطی، رو به جلو و نماینده‌ی پیشرفت و کشف چیزی نو نمی‌بینند. بلکه برای کنکاش در مفاهیم تازه، از تکرار فرم‌های گذشته، آرشیوها، عکس‌های خانوادگی و به طور کلی از به چالش کشیدن مستندات تاریخی در مکان‌ها و زمان‌های دیگر بهره می‌گیرند.  
 
در آغاز دوره از شرکت‌کنندگان تقاضا می‌شود تا به صورت فردی یا گروهی، به تحقیقی درباره‌ی پروژه‌های زمان‌محور در آثار صد سالِ اخیرِ هنرمندان ایران مشغول شوند و نتایج  آن را در جلسه‌ای که متعاقبا اعلام خواهد شد، با شرکت‌کنندگان دوره به اشتراک بگذارند.

هلیا همدانی مورخ هنر، پژوهشگر و نمایشگاه گردانی است که در تهران و رم به فعالیت می‌پردازد. او فارغ التحصیل تاریخ هنر از دانشگاه ساپینزای شهر رم و طراحی صنعتی از دانشگاه هنر تهران است. پایان‌نامه کارشناسی‌اش درباره‌ی "شهادت‌دهی با هنر" و پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد او درباره‌ی «بازخوانی زیباشناسی رابطه‌های وابسته» بود. او در حال حاضر پروژه‌ی دکتری خود را با موضوع «تاریخ‌نگاری هنر معاصر ایران» و با تمرکز بر کوشش‌های روئین پاکباز از سر می‌گذراند. هلیا همدانی برای مجلات مختلفی در ایران و ایتالیا درباره‌ی هنرهای تجسمی معاصر می‌نویسد و نمایشگاه‌گردانی مستقل است که علاوه بر برنامه‌ریزی کارنماهای انفرادی و گروهی هنرمندان از فرهنگ‌های مختلف، به طور اخص به مباحث میان فرهنگی می‌پردازد. او نخستین کیوریتورِ اقامت فرهنگی «بریج آرت»‌، در سیسیل (ایتالیا) بوده‌ و با همکاری همین مجموعه در سال ۱۳۹۷، با پروژه‌‌ی «گذر از مرزها»، در بخش جنبی دوازدهمین دوسالانه‌ی «‌مانیفستا»‌ شرکت کرده است. او همچنین عضو یک گروه پژوهشی است که در زمینه‌ی آموزشِ میان‌فرهنگی کار می‌کند و در این زمینه تا کنون دو برنامه‌ی آموزشی در دو مدرسه‌ی دولتی شهر رُم برگزار کرده است.
 
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
درآمدی بر سیر چندصدایی شدنِ موسیقی ایران
به‌هدایت مهران پورمندان
طول دوره: ۶ جلسه ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۰
روزهای شنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰
@bidarschool
@bidarcourses

درس‌گفتار (آفلاین)
درآمدی بر سیر چندصدایی شدنِ موسیقی ایران
به‌هدایت مهران پورمندان
طول دوره: ۶ جلسه ۲ ساعته
شروع دوره: ۲۹ آبان‌ماه ۱۴۰۰
روزهای شنبه: ساعت ۱۸ تا ۲۰

واژه‌ی ترکیبی «چندصدایی شدن» در حقیقت دعوت به نوعی گفتگو است. از طرف دیگر این واژه در درون خود معنای روند و سیر را نیز به دوش می‌کشد. پس چند‌صدایی شدنْ روندِ به چندصدایی رسیدن نیز است! تفکر «چندصدایی شدن» از اواسط دوران قاجار در آثار و اندیشه‌های روشنفکران ایرانی قابل رویت است. اما بیش از هر چیز در دوران مشروطه و به تبع آن با ایجاد پارلمان است که این چندصدایی شدن تبلور می‌یابد. ایجاد مدارس در عهد مظفری و انتشار تعداد بیشمار روزنامه در عصر مشروطه سیرِ این چندصدایی شدن را امکان‌پذیر و سهل کرد. لیکن نخستین آثار چندصدایی شدن در زمینه‌ی هنرْ نمودهای خود را در تئاتر و موسیقی آشکار کرد و به دنبال آن در هنر چندگانه‌ی سینما به کمال رسید.
 
از طرف دیگر تفکرِ چندصدایی شدن از «بزنگاه تاریخی» نیز حکایت دارد. آنجا که در زمانی مشخص عواملی چند، دست به دست هم داده تا برآیند مشخصی باشند برای ظهور یک پدیده، یک اثر و یا یک واقعه؛ تا بدین ترتیب آنها نیز به نوبه‌ی خود سرآغازگر جریانی شوند با مشخصات ویژه‌ی خود. موسیقی دستگاهی ایران برای اولین بار چندصدایی شدن را در سال ۱۲۷۹ تجربه کرد: با نوشته‌شدن گوشه‌هایی از ردیف توسط شاگردان بخش موزیک دارالفنون برای پیانو به هدایت آلفرد لمر. از آن تاریخ به بعد چالش «چندصدایی کردن» موسیقی ایرانی به یکی از بحث‌انگیزترین موضوعات نظری و عملیِ تاریخ موسیقی ما بدل گشت. در این درسگفتار به این خواهیم پرداخت که چه کسانی در این روند نقش برجسته‌ای ایفا کردند؟ انگیزه‌ی آنها چه بود؟ اندیشه‌ی آنان بر چه مبنای نظری استوار بود؟ چه آثاری را بوجود آوردند؟ و تاثیر آن بر ساختار موسیقی ایران چه بود؟
 
مهران پورمندان متولد ۱۳۴۲ در اهواز، موسیقی‌دان، آهنگساز، پژوهشگر، منتقد و مدرس موسیقی است. او فارغ‌التحصیل نوازندگی پیانو از کارگاه موسیقی رادیو تلویزیون ملی ایران است(۱۳۵۷)؛ دیپلم آهنگسازی خود را در ۱۳۷۲ از کنسرواتوار سرگئی راخمانینوف پاریس دریافت کرده و در ۱۳۷۳ در رشته‎ی متودولوژی آموزش از کنسرواتوار برن فارغ‌التحصیل شده است. او به‌غیر از تالیف مقالات گوناگون در حوزه‌ی موسیقی کودک، موسیقی فیلم و نقد موسیقی در نشریات تخصصی گوناگون، کتب متعددی چون تاریخ تحلیلی موسیقی فیلم (۱۳۷۶)، دایره المعارف موسیقی کهن ایران (۱۳۷۸) و بنیان‌های آموزش موسیقی (۱۳۹۰) را به انتشار رسانده است.
 
او از سال ۱۳۸۴ علاوه بر تجربه‌ی گسترده در ساخت موسیقی فیلم و تئاتر، خود به فعالیت فیلم‌سازی در حوزه‌ی موسیقی پرداخته است که از آن جمله می‌توان مستندهای یک موسیقی‌دان فرانسوی در دربار قاجار (۱۳۹۴) و موسیقی در فیلم‌های عباس کیارستمی(۱۳۹۸) را نام برد. مهران پورمندان علاوه بر سابقه‌ی بسیار گسترده‌ در تدریس موسیقی،‌ از ۱۳۸۵ تا کنون عضو پیوسته‌ی کانون مدرسان و پژوهشگران خانه‌ی موسیقی ایران و از ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۵ دبیر باشگاه موسیقی ارسباران بوده است. او همچنین در سال ۱۳۹۷ دبیر اجرایی اولین جشنواره‌ی فیلم‌های موسیقی‌محورِ ایرانی «به طعم موسیقی» در مرکز اوبرویلیه در پاریس بوده است.
  
لطفا در صورت تمایل به شرکت در این دوره‌، از طریق یکی از راه‌های ارتباطی زیر با ما در تماس باشید.
شماره‌ی تماس و واتس اپ: ۰۹۳۸۱۳۶۰۶۹۴
۰۲۱-۸۸۸۹۱۸۴۳
سایت: www.bidar.school
ایمیل: institutebidar@gmail.com
تلگرام: t.me/bidarschool
اینستاگرام: bidar.school
کانال یوتیوب:Bidar School
آدرس: مدرسه‌ی بیدار، خیابان نجات الهی، کوچه‌ی نوید، پلاک ۴، طبقه‌ی همکف شرقی

@bidarschool
@bidarcourses