ئازیزم کاتێك که تۆ هه‌بێ ئیتر ناتوانم اێ خۆم بم🌚💙›

این حالم خرابه بی‌تو شاید.

درگیره چشای تو هست این دل
به پای تو میمونم منه دیونه

خسته و دربه در شهر غمم

تۆ شین‌ترین شێعری من ده‌منیوه💙؛

هاخخخخخخ گو ده زندگی

چون دور زدی
کسیو که دورت میگشت

1:26

گوش هایم شنید…
ولی اشک هایِ چشمانم نه

ئازیزه کۆچ کردوەکەم
چەند بیری ناوی خۆم ئەکەم بە دەنگی تۆ!

تو خورشید منی من ذره‌ای محتاج نورم.

چاو ئاوێنەی ڕۆحه!

«هر کس رازی دارد؛ چیزی که شاید هیچ‌وقت،
برای هیچ‌کس تعریف نکند.»

بعضی زخم‌ها را زمان درمان نمی‌کند؛
فقط آن‌قدر بزرگ می‌شوی که بتوانی دردشان
را بی‌صدا حمل کنی.

بزرگ شدن، آن چیزی نبود که در کودکی تصور می‌کردیم؛ بزرگ شدن یعنی یاد بگیری با غم‌هایی زندگی کنی که هیچ‌وقت قرار نیست تمام شوند.