•توی شهری عجیب، آدم‌ها وقتی به کسی دروغ می‌گفتن، یک تکه از خاطراتشون درباره‌ی اون شخص از ذهنشون محو می‌شد؛ انگار از اول هیچ خاطره‌ای وجود نداشته.
تهیون داشت خاطراتش رو از دست می‌داد؛ مثل درختی که تو پاییز برگ‌هاشو از دست می‌ده.

خاطراتش با بومگیو،
روزایی که با هم از مدرسه در می‌رفتن،
صدای باد روی پشت‌بوم وقتی زیر ستاره‌ها دراز کشیده بودن،
حتی سکوت‌های طولانی بعد از دلخوری‌هاشون…

همه‌شون داشتن یکی‌یکی از بین می‌رفتن.

همه‌ فقط به خاطر سوالی بود که بومگیو همیشه ازش می‌پرسید، و تهیون در جوابش دروغ می‌گفت…
و هر بار، یه تیکه‌ی دیگه از خاطرات ارزشمندش نابود می‌شد.

تا جایی که بالاخره، تمام خاطرات بومگیو از ذهنش پاک شد.

فقط گاهی وقتی باد می‌وزید، یه درد بی‌دلیل ته دلش می‌پیچید؛
انگار قلبش داشت برای کسی عزاداری می‌کرد که حتی دیگه اسمش رو هم نمی‌دونست.

و تو خواب‌هاش، همیشه چهره‌ی محوی رو می‌دید که مدام یه سوال رو تکرار می‌کرد…
سوالی که نمی‌فهمید چرا انقدر براش دردناکه،
و نمی‌دونست کسی که اون سوالو می‌پرسه کیه.

“Taehyun-ah, we’re like brothers, aren’t we?”