کنشگران حقوق بشر ایران Iranian Human Rights Activist
Photo
از داغ نیما و اَریز تا آتش بندر رجاییشهر؛ جمهوری اسلامی قاتل فرزندان، کارگران و آیندهی ماست
من، عیسی ابراهیمزاده، یک پدر سوگوارم. پدری که پیکر کوچک فرزندش، اَریز، را حتی در آغوش نگرفت. نوزادی که هنوز "بابا" گفتنش را تمام نکرده بود، قربانی سیاستهای ضدانسانی جمهوری اسلامی شد. در همان روزهایی که من در زندان بودم، فرزندم آرام در مرگ فرو رفت؛ بیپناه، بیدلیل، و بیآنکه حتی اجازهی خداحافظی داشته باشیم. این فقط یک اندوه شخصی نیست؛ این یک جنایت حکومتیست.
این نخستین زخم نیست. سالها پیش، جمهوری اسلامی برادرم، بهنام، را بهخاطر دفاع از حقوق کارگران و کودکان، زندانی کرد. در همان سالها، فرزند او، نیما، بیمار شد و جان سپرد؛ بیآنکه اجازه دهند پدرش لحظهای کنار او باشد. حالا همان درد، همان زخم، به سراغ من آمده. و ما همچنان زیر همان چکمهی سنگین، به سوگ فرزندانمان نشستهایم.
من امروز، با زخمهایی در تن و جان، در زندان نقده محبوسم. زونا، بیماری گوارشی، درد جسم، بیدرمانی. پس از فشار و اعتصاب، فقط دو روز به بیمارستان منتقل شدم و باز بدون درمان بازگردانده شدم. مرخصی که به من دادند، از سر انسانیت نبود؛ از ترس واگیردار بودن بیماریام و هزینههای درمانیام بود. و حالا حتی این مرخصی نیز، دوران زندان حساب نمیشود. نه در زندانام، نه آزاد. نه تحت درمانام، نه ایمن. فقط رها شدهام؛ تنها، بیمار، فقیر، فراموششده.
و امروز، به اندوه بیپایان ما، داغ دیگری افزوده شد؛ انفجار مرگبار در بندر رجاییشهر، که بار دیگر، جان عزیزانمان، کارگران و هموطنانمان را گرفت. جمهوری اسلامی، نه فقط در زندانها، که در کارگاهها، بنادر، معادن و کارخانهها نیز، با بیتوجهی، فساد و بیکفایتی، دارد انسان میکشد. این انفجار، نتیجهی سالها غارت، بیقانونی، بیتوجهی به جان کارگران و فروپاشی زیرساختهاست. ما این داغ را نیز بر قلب خستهمان مینشانیم و با خانوادههای داغدار آن عزیزان ابراز همدردی میکنیم.
در آستانهی روز جهانی کارگر، این درد و این مرگها را نه تنها نباید فراموش کرد، بلکه باید آنها را به پرچم مقاومت و همبستگی بدل کرد. ما کارگران، در ایران، نه تنها با استثمار اقتصادی، که با سرکوب سیاسی، زندان، شکنجه و مرگ روبهرو هستیم. این روز، روز تجلیل نیست؛ روز فریاد است، روز دادخواهیست، روز اعلام جنگ با نظامیست که نان را از سفرهمان، فرزندانمان را از آغوشمان، و جانمان را از تنمان میرباید.
جمهوری اسلامی فقط ما را نمیکشد؛ پدرانمان را در زنجیر، مادرانمان را در اندوه، و فرزندانمان را در گورهای بینام و درمان رها میکند. این رژیم، با شکنجهی جسمی، روانی و اقتصادی، قصد دارد صدای ما را خاموش کند، اما نمیداند: ما سکوت نخواهیم کرد.
این فقط داستان من و بهنام نیست؛ این داستان هزاران خانوادهایست که سالهاست زیر سایهی اعدام، زندان، فقر و سانسور، عزیزانشان را از دست دادهاند. ما حق داریم فریاد بزنیم، افشا کنیم و از جهان بخواهیم چشم بر این فجایع نبندد. خون اَریز، نیما، و کارگران جانباختهی بندر رجاییشهر، بر دستان این نظام کودککُش، کارگرستیز و ضدانسان است.
من، به عنوان یک پدر، یک کارگر، یک کشاورز، یک زندانی سیاسی، و یک انسان، این فریاد را به گوش جهان میرسانم: ما زندهایم، اما در اسارت؛ ما زندهایم، اما در سوگ. و ما سکوت نخواهیم کرد.
تا روزی که هیچ پدری به خاطر خواستن نان و آزادی، سوگوار نشود. زندهباد روز جهانی کارگر، زندهباد همبستگی و مقاومت طبقاتی، زندهباد آزادی.
عیسی ابراهیمزاده
فروردین ۱۴۰۴
#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی
#اریزابراهیمزاده
#نیماابراهیمزاد
https://t.me/behnima/62701
من، عیسی ابراهیمزاده، یک پدر سوگوارم. پدری که پیکر کوچک فرزندش، اَریز، را حتی در آغوش نگرفت. نوزادی که هنوز "بابا" گفتنش را تمام نکرده بود، قربانی سیاستهای ضدانسانی جمهوری اسلامی شد. در همان روزهایی که من در زندان بودم، فرزندم آرام در مرگ فرو رفت؛ بیپناه، بیدلیل، و بیآنکه حتی اجازهی خداحافظی داشته باشیم. این فقط یک اندوه شخصی نیست؛ این یک جنایت حکومتیست.
این نخستین زخم نیست. سالها پیش، جمهوری اسلامی برادرم، بهنام، را بهخاطر دفاع از حقوق کارگران و کودکان، زندانی کرد. در همان سالها، فرزند او، نیما، بیمار شد و جان سپرد؛ بیآنکه اجازه دهند پدرش لحظهای کنار او باشد. حالا همان درد، همان زخم، به سراغ من آمده. و ما همچنان زیر همان چکمهی سنگین، به سوگ فرزندانمان نشستهایم.
من امروز، با زخمهایی در تن و جان، در زندان نقده محبوسم. زونا، بیماری گوارشی، درد جسم، بیدرمانی. پس از فشار و اعتصاب، فقط دو روز به بیمارستان منتقل شدم و باز بدون درمان بازگردانده شدم. مرخصی که به من دادند، از سر انسانیت نبود؛ از ترس واگیردار بودن بیماریام و هزینههای درمانیام بود. و حالا حتی این مرخصی نیز، دوران زندان حساب نمیشود. نه در زندانام، نه آزاد. نه تحت درمانام، نه ایمن. فقط رها شدهام؛ تنها، بیمار، فقیر، فراموششده.
و امروز، به اندوه بیپایان ما، داغ دیگری افزوده شد؛ انفجار مرگبار در بندر رجاییشهر، که بار دیگر، جان عزیزانمان، کارگران و هموطنانمان را گرفت. جمهوری اسلامی، نه فقط در زندانها، که در کارگاهها، بنادر، معادن و کارخانهها نیز، با بیتوجهی، فساد و بیکفایتی، دارد انسان میکشد. این انفجار، نتیجهی سالها غارت، بیقانونی، بیتوجهی به جان کارگران و فروپاشی زیرساختهاست. ما این داغ را نیز بر قلب خستهمان مینشانیم و با خانوادههای داغدار آن عزیزان ابراز همدردی میکنیم.
در آستانهی روز جهانی کارگر، این درد و این مرگها را نه تنها نباید فراموش کرد، بلکه باید آنها را به پرچم مقاومت و همبستگی بدل کرد. ما کارگران، در ایران، نه تنها با استثمار اقتصادی، که با سرکوب سیاسی، زندان، شکنجه و مرگ روبهرو هستیم. این روز، روز تجلیل نیست؛ روز فریاد است، روز دادخواهیست، روز اعلام جنگ با نظامیست که نان را از سفرهمان، فرزندانمان را از آغوشمان، و جانمان را از تنمان میرباید.
جمهوری اسلامی فقط ما را نمیکشد؛ پدرانمان را در زنجیر، مادرانمان را در اندوه، و فرزندانمان را در گورهای بینام و درمان رها میکند. این رژیم، با شکنجهی جسمی، روانی و اقتصادی، قصد دارد صدای ما را خاموش کند، اما نمیداند: ما سکوت نخواهیم کرد.
این فقط داستان من و بهنام نیست؛ این داستان هزاران خانوادهایست که سالهاست زیر سایهی اعدام، زندان، فقر و سانسور، عزیزانشان را از دست دادهاند. ما حق داریم فریاد بزنیم، افشا کنیم و از جهان بخواهیم چشم بر این فجایع نبندد. خون اَریز، نیما، و کارگران جانباختهی بندر رجاییشهر، بر دستان این نظام کودککُش، کارگرستیز و ضدانسان است.
من، به عنوان یک پدر، یک کارگر، یک کشاورز، یک زندانی سیاسی، و یک انسان، این فریاد را به گوش جهان میرسانم: ما زندهایم، اما در اسارت؛ ما زندهایم، اما در سوگ. و ما سکوت نخواهیم کرد.
تا روزی که هیچ پدری به خاطر خواستن نان و آزادی، سوگوار نشود. زندهباد روز جهانی کارگر، زندهباد همبستگی و مقاومت طبقاتی، زندهباد آزادی.
عیسی ابراهیمزاده
فروردین ۱۴۰۴
#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی
#اریزابراهیمزاده
#نیماابراهیمزاد
https://t.me/behnima/62701
زمان: پنجشنبه، اول ماه مه – ساعت ۹:۳۰ صبح
مکان: Hans Böckler Platz
مکان: Hans Böckler Platz
مریوان؛ خطر قطع عضو برای لقمان هوشنگی در پی حمله تندروهای مذهبی.
لقمان هوشنگی شهروند ۴۰ ساله اهل روستای کیکن از توابع شهرستان مریوان، یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ مورد حمله خشونتآمیز جمعی از تندروهای مذهبی قرار گرفت. این حمله با استفاده از سلاح سرد(چاقو) صورت گرفت و منجر به پارگی تاندون دست وی شد.
بر اساس اظهارات یک منبع موثق، لقمان هوشنگی پیشتر نیز با اعضای گروهای سلفی درگیری لفظی داشته و در برابر تهدید انها مقاومت کرده بود
لقمان هوشنگی شهروند ۴۰ ساله اهل روستای کیکن از توابع شهرستان مریوان، یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ مورد حمله خشونتآمیز جمعی از تندروهای مذهبی قرار گرفت. این حمله با استفاده از سلاح سرد(چاقو) صورت گرفت و منجر به پارگی تاندون دست وی شد.
بر اساس اظهارات یک منبع موثق، لقمان هوشنگی پیشتر نیز با اعضای گروهای سلفی درگیری لفظی داشته و در برابر تهدید انها مقاومت کرده بود
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نرگس محمدی:زنان در صف مقدم پایان دادن به جمهوری اسلامی قرار دارند
بازداشت #محمود_صدیقی پور عضو کانون صنفی فرهنگیان #گیلان
محمود صدیقی پور عضو کانون صنفی فرهنگیان گیلان عصر امروز بوسیله پلیس امنیت احضار و بازداشت شد.
این فعال صنفی معلمان صبح امروز نیز توسط این نیروهای امنیتی مورد تهدید و بازجویی قرار گرفته بود که با وجود فشارهای صورت گرفته، عدم شرکت در تجمع شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران را نپذیرفته بود.
محمود صدیقیپور در گذشته نیز بارها بازداشت شده و در سال ۱۴۰۲ در زندان لاکان رشت به خاطر دفاع از حقوق معلمان و دانشآموزان متحمل یک سال حبس شد.
باوجود فشارهای متعدد نیروهای امنیتی و تماسهای مکرر، اعضای شورای هماهنگی بر حق قانونی خود بر برگزاری تجمع مسالمتآمیز تاکید داشته و از لغو فراخوان تجمع خودداری کردهاند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
https://t.me/behnima/62706
محمود صدیقی پور عضو کانون صنفی فرهنگیان گیلان عصر امروز بوسیله پلیس امنیت احضار و بازداشت شد.
این فعال صنفی معلمان صبح امروز نیز توسط این نیروهای امنیتی مورد تهدید و بازجویی قرار گرفته بود که با وجود فشارهای صورت گرفته، عدم شرکت در تجمع شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران را نپذیرفته بود.
محمود صدیقیپور در گذشته نیز بارها بازداشت شده و در سال ۱۴۰۲ در زندان لاکان رشت به خاطر دفاع از حقوق معلمان و دانشآموزان متحمل یک سال حبس شد.
باوجود فشارهای متعدد نیروهای امنیتی و تماسهای مکرر، اعضای شورای هماهنگی بر حق قانونی خود بر برگزاری تجمع مسالمتآمیز تاکید داشته و از لغو فراخوان تجمع خودداری کردهاند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
https://t.me/behnima/62706
حکومت جنایتکار پیکر محسن لنگرنشین را از خانوادهاش دریغ کرد
در اقدامی غیرانسانی، رژیم ایران از تحویل پیکر محسن لنگرنشین، زندانی گیلک که صبح امروز در زندان قزلحصار اعدام شد، به خانوادهاش خودداری کرد.
بر اساس گزارش هیرکانی، مقامات زندان ساعت ۸:۳۰ صبح با خانواده لنگرنشین تماس گرفته و از آنها خواستند با کارت شناسایی به قزلحصار مراجعه کنند. اما پس از حضور خانواده، به آنها اعلام شد که محسن پس از اذان صبح اعدام شده و به دستور اداره اطلاعات، پیکر او نه به خانواده تحویل داده میشود و نه مراسم تشییع و خاکسپاری برگزار خواهد شد؛ در عوض، پیکر در مکانی نامعلوم دفن میشود.
این رفتار ظالمانه، که حق اولیه خانواده برای وداع با عزیزشان و برگزاری مراسم خاکسپاری را سلب کرده، نمونهای آشکار از نقض فاحش حقوق بشر و بیرحمی رژیم در برابر خانوادههای دادخواه است.
چهارشنبه ۱۰ اردیبهشتماه ۱۴۰۴
در اقدامی غیرانسانی، رژیم ایران از تحویل پیکر محسن لنگرنشین، زندانی گیلک که صبح امروز در زندان قزلحصار اعدام شد، به خانوادهاش خودداری کرد.
بر اساس گزارش هیرکانی، مقامات زندان ساعت ۸:۳۰ صبح با خانواده لنگرنشین تماس گرفته و از آنها خواستند با کارت شناسایی به قزلحصار مراجعه کنند. اما پس از حضور خانواده، به آنها اعلام شد که محسن پس از اذان صبح اعدام شده و به دستور اداره اطلاعات، پیکر او نه به خانواده تحویل داده میشود و نه مراسم تشییع و خاکسپاری برگزار خواهد شد؛ در عوض، پیکر در مکانی نامعلوم دفن میشود.
این رفتار ظالمانه، که حق اولیه خانواده برای وداع با عزیزشان و برگزاری مراسم خاکسپاری را سلب کرده، نمونهای آشکار از نقض فاحش حقوق بشر و بیرحمی رژیم در برابر خانوادههای دادخواه است.
چهارشنبه ۱۰ اردیبهشتماه ۱۴۰۴
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
:
شعارنویسی در آستانه روز جهانی کارگر – کرج
در آستانهی روز جهانی کارگر، صدای اعتراضمان را با شعارنویسی به خیابانها بیاوریم.
با نوشتن شعارهایی برای آزادی، برابری و پایان سرکوب، همراه شویم:
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
شعارنویسی در آستانه روز جهانی کارگر – کرج
در آستانهی روز جهانی کارگر، صدای اعتراضمان را با شعارنویسی به خیابانها بیاوریم.
با نوشتن شعارهایی برای آزادی، برابری و پایان سرکوب، همراه شویم:
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
زنده باد اول ماه مه روز جهانی کارگر!
در آستانه اول ماه مه، روز جهانی کارگر، جمعی از فعالان سیاسی، صنفی و کارگری زندانی در زندان اوین با انتشار بیانیهای، ضمن محکومکردن وضعیت وخیم معیشتی کارگران و سرکوب ساختاری فعالان صنفی، خواستار گذار از مطالبهی خط فقر به مطالبهی خط رفاه برای همه مزدبگیران شدند. آنها با اشاره به تورم افسارگسیخته، ناکارآمدی سیاستهای اقتصادی و محرومیت از تشکلیابی مستقل، تنها راه رهایی را در «وحدت و تشکیلات» دانسته و خواستار همبستگی بینالمللی طبقه کارگر برای ساختن آیندهای انسانی، شرافتمندانه و آزاد شدند. متن کامل این بیانیه را در ادامه خواهید خواند.
امسال در حالی به استقبال روز جهانی کارگری میرویم که شاهد کوچکتر شدن هر روزهی سفره کارگران و زحمتکشان در ایران هستیم؛ تورم افسارگسیخته با تمام توان به هستی ناچیز رنجبران هجوم میآورد، تا جایی که افزایش دستمزد ۴۵ درصدی تنها مُسکنی موقتی است و توان مقابله با خط فقر اعلام شده از طرف خود حکومت را نیز ندارد؛ از طرفی سایه جنگ همچون سالهای گذشته بر سر کارگران سنگینی میکند و زندگی و هستی آنها را بیش از پیش تهدید میکند تا جایی که مذاکرات و توافق و نرمش در مقابل آمریکا هم تاثیری در اقتصاد دلالی و ویرانشدهی ایران ندارد؛ همه اینها در کنار نداشتن حق تشکلهای مستقل و آزاد، ارعاب و سرکوب و زندانی کردن فعالان کارگری از دستاوردهای بیش از چهل سال حاکمیت جمهوری اسلامی است، که برای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت خود و تحقیر کارگران از واژههایی همچون خط فقر استفاده میکند.
ما جمعی از فعالان سیاسی، صنفی، و کارگری زندانی در زندان اوین رو به مردم اعلام میداریم آیا وقت آن نرسیده که به جای طلب کردن و رسیدن به خط فقر، خط رفاه و یک زندگی انسانی و شرافتمندانه را برای کارگران و زحمتکشان ایران طلب کنیم؟
آیا وقت آن نرسیده که طبقه کارگر و تمامی مزدبگیران، همچون کارمندان، معلمان، بازنشستگان، پرسنل و کادر درمان، رانندگان، زحمتکشان بخشهای کشاورزی و غیره بدون سرکوب و ارعابِ فعالان خود، دست به تشکیل نهادهای مستقل خود بزنند؟
ما اعلام میکنیم که تنها چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است و همچنین ما خواستار اتحاد و همبستگی روزافزون و عینی بخشهای مختلف طبقه کارگر و تمامی زحمتکشان و مزدبگیران هستیم.
زنده باد همبستگی بین المللی طبقه کارگر
اردیبهشت ۱۴۰۴، زندان اوین
سیامک امینی
سیامک ابراهیمی
سجاد ایماننژاد
یدی بهاری زر
مازیار سیدنژاد
سیروس (فواد) فتحی
مرتضی پروین
وحید بنی عامریان
#اول_ماه_می
در آستانه اول ماه مه، روز جهانی کارگر، جمعی از فعالان سیاسی، صنفی و کارگری زندانی در زندان اوین با انتشار بیانیهای، ضمن محکومکردن وضعیت وخیم معیشتی کارگران و سرکوب ساختاری فعالان صنفی، خواستار گذار از مطالبهی خط فقر به مطالبهی خط رفاه برای همه مزدبگیران شدند. آنها با اشاره به تورم افسارگسیخته، ناکارآمدی سیاستهای اقتصادی و محرومیت از تشکلیابی مستقل، تنها راه رهایی را در «وحدت و تشکیلات» دانسته و خواستار همبستگی بینالمللی طبقه کارگر برای ساختن آیندهای انسانی، شرافتمندانه و آزاد شدند. متن کامل این بیانیه را در ادامه خواهید خواند.
امسال در حالی به استقبال روز جهانی کارگری میرویم که شاهد کوچکتر شدن هر روزهی سفره کارگران و زحمتکشان در ایران هستیم؛ تورم افسارگسیخته با تمام توان به هستی ناچیز رنجبران هجوم میآورد، تا جایی که افزایش دستمزد ۴۵ درصدی تنها مُسکنی موقتی است و توان مقابله با خط فقر اعلام شده از طرف خود حکومت را نیز ندارد؛ از طرفی سایه جنگ همچون سالهای گذشته بر سر کارگران سنگینی میکند و زندگی و هستی آنها را بیش از پیش تهدید میکند تا جایی که مذاکرات و توافق و نرمش در مقابل آمریکا هم تاثیری در اقتصاد دلالی و ویرانشدهی ایران ندارد؛ همه اینها در کنار نداشتن حق تشکلهای مستقل و آزاد، ارعاب و سرکوب و زندانی کردن فعالان کارگری از دستاوردهای بیش از چهل سال حاکمیت جمهوری اسلامی است، که برای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت خود و تحقیر کارگران از واژههایی همچون خط فقر استفاده میکند.
ما جمعی از فعالان سیاسی، صنفی، و کارگری زندانی در زندان اوین رو به مردم اعلام میداریم آیا وقت آن نرسیده که به جای طلب کردن و رسیدن به خط فقر، خط رفاه و یک زندگی انسانی و شرافتمندانه را برای کارگران و زحمتکشان ایران طلب کنیم؟
آیا وقت آن نرسیده که طبقه کارگر و تمامی مزدبگیران، همچون کارمندان، معلمان، بازنشستگان، پرسنل و کادر درمان، رانندگان، زحمتکشان بخشهای کشاورزی و غیره بدون سرکوب و ارعابِ فعالان خود، دست به تشکیل نهادهای مستقل خود بزنند؟
ما اعلام میکنیم که تنها چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است و همچنین ما خواستار اتحاد و همبستگی روزافزون و عینی بخشهای مختلف طبقه کارگر و تمامی زحمتکشان و مزدبگیران هستیم.
زنده باد همبستگی بین المللی طبقه کارگر
اردیبهشت ۱۴۰۴، زندان اوین
سیامک امینی
سیامک ابراهیمی
سجاد ایماننژاد
یدی بهاری زر
مازیار سیدنژاد
سیروس (فواد) فتحی
مرتضی پروین
وحید بنی عامریان
#اول_ماه_می
درود
تجمعی که به خشونت کشیده شد.
طبق اعلام شورای هماهنگی و کانون صنفی فرهنگیان ساعت ۹ صبح جلوی اداره کل آموزش و پرورش شهر تهران رسیدم
پر از موتور سوار و لباس شخصی در محل حاضر بودند ساعت ۱۰ تجمع ما قرار بود شروع شود که مامورین نیروی انتظامی و لباس شخصی ها و اطلاعاتی ها و عکاسان آنها تند تند از ما عکس می گرفتند سروان چنگیز نامی آمد با بازنشستگان صحبت کند که چرا جمع شده اید
دوستان توضیحات مبسوطی بیان کردند اما به مذاق آقایان خوش نیامد و با خشونت اقدام به متفرق کردن ما نمودند یکی از دوستان را بنام آقای مهدی فراحی شاندیز را زدند و ایشان هم از شدت درد و ناراحتی یک دفعه فریاد زد مرگ بر جمهوری اسلامی
که چند نفر از دوستان صنفی ما را دستگیر کردند و ما را هم متفرق کردند.
تجمعی که به خشونت کشیده شد.
طبق اعلام شورای هماهنگی و کانون صنفی فرهنگیان ساعت ۹ صبح جلوی اداره کل آموزش و پرورش شهر تهران رسیدم
پر از موتور سوار و لباس شخصی در محل حاضر بودند ساعت ۱۰ تجمع ما قرار بود شروع شود که مامورین نیروی انتظامی و لباس شخصی ها و اطلاعاتی ها و عکاسان آنها تند تند از ما عکس می گرفتند سروان چنگیز نامی آمد با بازنشستگان صحبت کند که چرا جمع شده اید
دوستان توضیحات مبسوطی بیان کردند اما به مذاق آقایان خوش نیامد و با خشونت اقدام به متفرق کردن ما نمودند یکی از دوستان را بنام آقای مهدی فراحی شاندیز را زدند و ایشان هم از شدت درد و ناراحتی یک دفعه فریاد زد مرگ بر جمهوری اسلامی
که چند نفر از دوستان صنفی ما را دستگیر کردند و ما را هم متفرق کردند.
توماج صالحی در روز جهانی کارگر: روز کارگر رو تبریک نمیگم، شرافتتون رو تبریک میگم
توماج صالحی، خواننده آزادیخواه و معترض، در پیامی به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴) در شبکههای اجتماعی خود نوشت:
«تبریک گفتنِ روز کارگر در شرایطی که حقوق ماهیانهی کارگرها کفایت یک هفته زندگی رو هم نمیکنه، جایی که کارگرها رو برده میدونن و حتی سپر انسانی ازشون میسازن و برای جانشون ارزشی قائل نیستن، باعث خجالت منه.
روز کارگر رو تبریک نمیگم، شرافتتون رو تبریک میگم، میتونستید مثل خیلیها شرافتتون رو بفروشید و به تفتیشگرها و سرکوبگرها بپیوندید اما نکردید.
ممنونم ازتون.»
او همچنین با اشاره به جملهای از ویکتور هوگو نوشت: «نانی که کارگر میخورد، با عرق پیشانیاش آغشته است، اما از خونِ هیچکس شرم ندارد.»#گرامیباد روز جهانی کارگر
توماج صالحی، خواننده آزادیخواه و معترض، در پیامی به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴) در شبکههای اجتماعی خود نوشت:
«تبریک گفتنِ روز کارگر در شرایطی که حقوق ماهیانهی کارگرها کفایت یک هفته زندگی رو هم نمیکنه، جایی که کارگرها رو برده میدونن و حتی سپر انسانی ازشون میسازن و برای جانشون ارزشی قائل نیستن، باعث خجالت منه.
روز کارگر رو تبریک نمیگم، شرافتتون رو تبریک میگم، میتونستید مثل خیلیها شرافتتون رو بفروشید و به تفتیشگرها و سرکوبگرها بپیوندید اما نکردید.
ممنونم ازتون.»
او همچنین با اشاره به جملهای از ویکتور هوگو نوشت: «نانی که کارگر میخورد، با عرق پیشانیاش آغشته است، اما از خونِ هیچکس شرم ندارد.»#گرامیباد روز جهانی کارگر
بزرگداشت روز جهانی کارگر در استرالیا
🔵 بازداشت و ناپدید شدن چهار کارگر متروی تهران پس از تجمع اعتراضی
طبق گزارشات منتشر شده صبح دیروز ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، مأموران امنیتی با ورود به منزل اصغر چوپانی و هادی خوشبخت، دو کارگر متروی تهران، آنها را بازداشت کردند.
همچنین از صبح روز گذشته از هاشم گلافشان، نماینده رسمی کارگران، و عقیل نصراللهی، دیگر کارگر #مترو، خبری در دسترس نیست.
این چهار نفر پس از برگزاری تجمعی در روز ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ در تهران، که با هدف اعتراض به عدم اجرای قانون کار و عدم اعمال افزایش حقوق برگزار شده بود، تحت فشار قرار گرفتهاند.
#اعتصابات_سراسری
طبق گزارشات منتشر شده صبح دیروز ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴، مأموران امنیتی با ورود به منزل اصغر چوپانی و هادی خوشبخت، دو کارگر متروی تهران، آنها را بازداشت کردند.
همچنین از صبح روز گذشته از هاشم گلافشان، نماینده رسمی کارگران، و عقیل نصراللهی، دیگر کارگر #مترو، خبری در دسترس نیست.
این چهار نفر پس از برگزاری تجمعی در روز ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ در تهران، که با هدف اعتراض به عدم اجرای قانون کار و عدم اعمال افزایش حقوق برگزار شده بود، تحت فشار قرار گرفتهاند.
#اعتصابات_سراسری
🔺🔻بازداشت رضا مسلمی، فعال صنفی معلمان همدان در روز جهانی کارگر
رضا مسلمی، فعال صنفی معلمان همدان، صبح امروز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، دقایقی پیش از آغاز تجمع اعتراضی معلمان، توسط مزدوران اطلاعات مقابل دبیرستان شریعتی، محل تدریس خود بازداشت شد.
بنا به گزارش شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان ایران، در آستانه این تجمعات، مزدوران اطلاعات در چندین شهر با تشدید اقدامات سرکوبگرانه، از جمله بازداشت فعالان، تلاش کردهاند مانع برگزاری اعتراضات شوند.
#اعتصابات_سراسری
رضا مسلمی، فعال صنفی معلمان همدان، صبح امروز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، دقایقی پیش از آغاز تجمع اعتراضی معلمان، توسط مزدوران اطلاعات مقابل دبیرستان شریعتی، محل تدریس خود بازداشت شد.
بنا به گزارش شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان ایران، در آستانه این تجمعات، مزدوران اطلاعات در چندین شهر با تشدید اقدامات سرکوبگرانه، از جمله بازداشت فعالان، تلاش کردهاند مانع برگزاری اعتراضات شوند.
#اعتصابات_سراسری
تجمع اعتراضی بازنشستگان استان مرکزی اراک در روزجهانی کارگر و ابراز همدردی با مردم شریف بندرعباس
بازنشستگان تأمین اجتماعی اراک در روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ در روز کارگر ضمن ارج نهادن به این طبقه زحمتکش ابراز همدردی خود را با مردم شریف بندر عباس اعلام نمودند و صورتجلسهای هم برای پیکیری مطالبات به امضاء حضار رسید، با درخواست مسئول حراست و بیشتر شدن جمعیت عکس از سایرین گرفته نشد.
پنجشنبه ۱۱ اردیبهشتماه ۱۴۰۴
روز جهانی کارگر
بازنشستگان تأمین اجتماعی اراک در روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ در روز کارگر ضمن ارج نهادن به این طبقه زحمتکش ابراز همدردی خود را با مردم شریف بندر عباس اعلام نمودند و صورتجلسهای هم برای پیکیری مطالبات به امضاء حضار رسید، با درخواست مسئول حراست و بیشتر شدن جمعیت عکس از سایرین گرفته نشد.
پنجشنبه ۱۱ اردیبهشتماه ۱۴۰۴
روز جهانی کارگر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روز جهانی کارگر، روز رنج نیست؛ روز رهاییست. امروز، اول ماه مه، جوانان آزادیخواه سنندج، بهجای جشن بر مزار جانباختگان ایستادند. رفتند تا بگویند: کارگر، زن، جوان، اینبار جدا از هم فریاد نمیزنند؛ با هماند، برای نان، برای آزادی، برای زندگی. درود به یادرامین فاتحی زانیار اللهمرادیی سارینا ساعدی، و همهی جانباختگان خیزش «زن، زندگی، آزادی» که خاک سنندج را به حرم ایستادگی بدل کردند. روز جهانی کارگر را گرامی میداریم؛ نه با سکوت، که با فریادی در ادامهی راهشان. و ما امروز، در کنار کارگر، در کنار زن، در کنار جوان ایستادهایم؛ تا یادشان را نه فقط گرامی، که زنده نگه داریم. #روز_جهانی_کارگر #زن_زندگی_آزادی #سنندج_ایستاده_است #یاد_جانباختگان_زندهاست #رامین فاتحی #زانیار الله مرادی #سارینا ساعدی
🔴 گزارش شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران تجمعات معلمان در روز معلم (۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴)
در روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، همزمان با فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، معلمان شاغل و بازنشسته در نقاط مختلف کشور، تجمعات اعتراضی در اعتراض به شرایط معیشتی، آموزشی و حقوقی خود برگزار کردند. این تجمعات در حالی برگزار شد که دستگاههای امنیتی و انتظامی با اعمال فشارهای شدید تلاش کردند تا مانع از برگزاری تجمعات مسالمتآمیز شوند.
برخوردهای امنیتی گسترده؛ ارعاب و مقاومت
در روزهای گذشته که حاکمیت با اعمال فشارهای سنگین امنیتی، احضار، تهدید تلفنی و بازداشت فعالان صنفی سعی داشت مانع تحقق این حرکت جمعی شود، در بسیاری از استانها، از جمله قزوین، کوردستان، گیلان، فارس، خوزستان، و مازندران، مشهد و ... نیروهای امنیتی به شدت بر فعالان صنفی فشار آوردند. احضارها و تهدیدهای تلفنی به حدی افزایش یافت که حتی برخی از معلمان از طریق پیامک تهدید شدند که شرکت در تجمعات غیرقانونی است. #محمود_صدیقیپور، عضو کانون صنفی فرهنگیان گیلان، روز گذشته توسط پلیس امنیت بازداشت و پس از ساعاتی آزاد شد. این تهدیدات در حالی صورت گرفت که تمامی مطالبات معلمان همچنان بیپاسخ مانده و شرایط معیشتی آنان به طور فزایندهای دشوارتر میشود. اما علیرغم این تهدیدات و سرکوبها، معلمان شجاع و مقاوم در بسیاری از شهرها به خیابانها آمدند و با حضور پرشور خود، نشان دادند که اراده آنها برای احقاق حقوق خود و دانشآموزان، حتی در برابر سختترین فشارها، از پای نخواهد نشست. معلمان آگاه و متعهد در سراسر کشور با ارادهای استوار به خیابانها آمدند و نشان دادند که جنبش فرهنگیان، عقبنشینیناپذیر است. نمونههایی از این حضور و سرکوب به شرح زیر است:
🔸هرسین: معلمان هرسین با وجود فضای شدید امنیتی، فرهنگیان شجاعانه در محل تجمع حضور یافتند. تهدید و ارعاب نتوانست اراده مطالبهگری آنان را درهم بشکند. نیروهای امنیتی پیش از تجمع، با احضار و تهدید تلفنی سعی در جلوگیری از تجمع داشتند، اما معلمان همچنان در مقابل اداره آموزش و پرورش این شهر تجمع کردند.
🔸کرمانشاه: در این شهر علاوه بر حضور فرهنگیان، بازنشستگان سایر بخشها نظیر تأمین اجتماعی، مخابرات و علوم پزشکی نیز مقابل اداره کل آموزش و پرورش استان تجمع کردند. این بازنشستگان در یک حرکت متحدانه، فریادهای عدالتخواهی، زندگیخواهی، آزادی و برابری سر دادند و همبستگی طبقاتی خود را با معلمان اعلام کردند. «همبستگی، شکنندهی هر نوع ستم و ستمگری است؛ این مهمترین درس آموزگاران راستین ما در عرصه عمل است.»
🔸اسلامآباد غرب: فرهنگیان با تجمع در برابر اداره آموزش و پرورش، علیه وضعیت سخت معیشتی و بیتوجهی به مطالبات صنفی خود اعتراض کردند. در حرکتی نمادین، دانشآموزی از معلم بازنشسته محمود ویسی تجلیل کرد تا پیوند میان نسلها را گرامی دارد.
🔸شیراز (فارس): شدت حضور نیروهای امنیتی مانع شکلگیری تجمع در محل اعلامشده شد. با این حال، فرهنگیان محل را تغییر دادند و با سر دادن شعارهایی چون «تحصیل رایگان، حق دانشآموز است»، فریاد دادخواهی خود را به خیابان آوردند.
🔸نورآباد ممسنی: فرهنگیان این شهر نیز در برابر تهدیدهای مستقیم امنیتی ایستادند و با حضور مقابل اداره آموزش و پرورش، بر حق قانونی خود برای تجمع تأکید کردند. انجمن صنفی معلمان فارس در بیانیهای اعلام کرد که «حرکتهای مدنی فرهنگیان متوقفشدنی نیست.»
🔸مازندران: تلفنهای تهدیدآمیز از سوی نهادهای مختلف نظیر حراست، پلیس امنیت و اداره اطلاعات از روز سهشنبه آغاز شد و تا ساعات منتهی به تجمع ادامه یافت. برخی اعضای خانواده فرهنگیان نیز تهدید شدند. کانون صنفی فرهنگیان مازندران در واکنش نوشت: «مردان قانون چه بیمحابا بیقانونی میکنند و حق معلم را در آستانهی هفتهی معلم از او سلب مینمایند.»
🔸تهران: تجمع معلمان شاغل و بازنشسته در مقابل اداره کل آموزش و پرورش تهران با حضور سنگین نیروهای امنیتی و انتظامی روبرو شد. این نیروها نه تنها تجمعکنندگان را تحت فشار قرار دادند بلکه تعدادی از معلمان را با ضرب و شتم بازداشت کردند. اسامی معلمان بازداشتشده شامل #ولی_میرزاسیدی، #فراحی_شاندیز، #احمد_حیدری و #صادقی است. گزارشها حاکی از تهدید و ضرب و شتم معلمان برای پراکنده شدن بود. جو سنگین امنیتی در اطراف اداره آموزش و پرورش تهران به حدی بود که اجازه عکاسی از تجمع داده نمیشد.
متن کامل این گزارش را در این لینک بخوانید.
در روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، همزمان با فراخوان شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، معلمان شاغل و بازنشسته در نقاط مختلف کشور، تجمعات اعتراضی در اعتراض به شرایط معیشتی، آموزشی و حقوقی خود برگزار کردند. این تجمعات در حالی برگزار شد که دستگاههای امنیتی و انتظامی با اعمال فشارهای شدید تلاش کردند تا مانع از برگزاری تجمعات مسالمتآمیز شوند.
برخوردهای امنیتی گسترده؛ ارعاب و مقاومت
در روزهای گذشته که حاکمیت با اعمال فشارهای سنگین امنیتی، احضار، تهدید تلفنی و بازداشت فعالان صنفی سعی داشت مانع تحقق این حرکت جمعی شود، در بسیاری از استانها، از جمله قزوین، کوردستان، گیلان، فارس، خوزستان، و مازندران، مشهد و ... نیروهای امنیتی به شدت بر فعالان صنفی فشار آوردند. احضارها و تهدیدهای تلفنی به حدی افزایش یافت که حتی برخی از معلمان از طریق پیامک تهدید شدند که شرکت در تجمعات غیرقانونی است. #محمود_صدیقیپور، عضو کانون صنفی فرهنگیان گیلان، روز گذشته توسط پلیس امنیت بازداشت و پس از ساعاتی آزاد شد. این تهدیدات در حالی صورت گرفت که تمامی مطالبات معلمان همچنان بیپاسخ مانده و شرایط معیشتی آنان به طور فزایندهای دشوارتر میشود. اما علیرغم این تهدیدات و سرکوبها، معلمان شجاع و مقاوم در بسیاری از شهرها به خیابانها آمدند و با حضور پرشور خود، نشان دادند که اراده آنها برای احقاق حقوق خود و دانشآموزان، حتی در برابر سختترین فشارها، از پای نخواهد نشست. معلمان آگاه و متعهد در سراسر کشور با ارادهای استوار به خیابانها آمدند و نشان دادند که جنبش فرهنگیان، عقبنشینیناپذیر است. نمونههایی از این حضور و سرکوب به شرح زیر است:
🔸هرسین: معلمان هرسین با وجود فضای شدید امنیتی، فرهنگیان شجاعانه در محل تجمع حضور یافتند. تهدید و ارعاب نتوانست اراده مطالبهگری آنان را درهم بشکند. نیروهای امنیتی پیش از تجمع، با احضار و تهدید تلفنی سعی در جلوگیری از تجمع داشتند، اما معلمان همچنان در مقابل اداره آموزش و پرورش این شهر تجمع کردند.
🔸کرمانشاه: در این شهر علاوه بر حضور فرهنگیان، بازنشستگان سایر بخشها نظیر تأمین اجتماعی، مخابرات و علوم پزشکی نیز مقابل اداره کل آموزش و پرورش استان تجمع کردند. این بازنشستگان در یک حرکت متحدانه، فریادهای عدالتخواهی، زندگیخواهی، آزادی و برابری سر دادند و همبستگی طبقاتی خود را با معلمان اعلام کردند. «همبستگی، شکنندهی هر نوع ستم و ستمگری است؛ این مهمترین درس آموزگاران راستین ما در عرصه عمل است.»
🔸اسلامآباد غرب: فرهنگیان با تجمع در برابر اداره آموزش و پرورش، علیه وضعیت سخت معیشتی و بیتوجهی به مطالبات صنفی خود اعتراض کردند. در حرکتی نمادین، دانشآموزی از معلم بازنشسته محمود ویسی تجلیل کرد تا پیوند میان نسلها را گرامی دارد.
🔸شیراز (فارس): شدت حضور نیروهای امنیتی مانع شکلگیری تجمع در محل اعلامشده شد. با این حال، فرهنگیان محل را تغییر دادند و با سر دادن شعارهایی چون «تحصیل رایگان، حق دانشآموز است»، فریاد دادخواهی خود را به خیابان آوردند.
🔸نورآباد ممسنی: فرهنگیان این شهر نیز در برابر تهدیدهای مستقیم امنیتی ایستادند و با حضور مقابل اداره آموزش و پرورش، بر حق قانونی خود برای تجمع تأکید کردند. انجمن صنفی معلمان فارس در بیانیهای اعلام کرد که «حرکتهای مدنی فرهنگیان متوقفشدنی نیست.»
🔸مازندران: تلفنهای تهدیدآمیز از سوی نهادهای مختلف نظیر حراست، پلیس امنیت و اداره اطلاعات از روز سهشنبه آغاز شد و تا ساعات منتهی به تجمع ادامه یافت. برخی اعضای خانواده فرهنگیان نیز تهدید شدند. کانون صنفی فرهنگیان مازندران در واکنش نوشت: «مردان قانون چه بیمحابا بیقانونی میکنند و حق معلم را در آستانهی هفتهی معلم از او سلب مینمایند.»
🔸تهران: تجمع معلمان شاغل و بازنشسته در مقابل اداره کل آموزش و پرورش تهران با حضور سنگین نیروهای امنیتی و انتظامی روبرو شد. این نیروها نه تنها تجمعکنندگان را تحت فشار قرار دادند بلکه تعدادی از معلمان را با ضرب و شتم بازداشت کردند. اسامی معلمان بازداشتشده شامل #ولی_میرزاسیدی، #فراحی_شاندیز، #احمد_حیدری و #صادقی است. گزارشها حاکی از تهدید و ضرب و شتم معلمان برای پراکنده شدن بود. جو سنگین امنیتی در اطراف اداره آموزش و پرورش تهران به حدی بود که اجازه عکاسی از تجمع داده نمیشد.
متن کامل این گزارش را در این لینک بخوانید.
🚩پیش به سوی روز جهانی کارگر
رفقای کارگر! روز اول ماه می از راه میرسد؛ روز که همهی ما ارتش کار، یعنی همهی مزدبگیران، بیکاران، زنان، مردان و فرزندهایمان را به همبستگی فرامیخواند و قدرت همسرنوشت بودن «ما» را یادآوری میکند. کارگران سراسر جهان در این مناسبت که با خون همطبقهایهای ما آذین و بنا شدهاست، مبارزهی خود علیه بردگی مزدی و اعتراض خود به تمامیت نظام سرمایهداری را و جنگیدن علیه عاملان فقر و بندگی و نابرابری و بیحقوقی را، بهمثابه کیفرخواستی واحد، گرامی میدارند. مبارزهای جهانشمول که هویت فرامرزی طبقهی کارگر را شکل داده است و از ماهیت طبقاتی پرولتاریا نشات میگیرد. یک سوی این جدالِ تاریخساز جبههی استثمارگران قرار دارد و در سوی دیگر سپاه کار اردو زده است؛ در یک سوی میدانِ نبرد طبقاتی، سرمایهداری صفآرایی کردهاست و در جناح متخاصم، صف آزادی و برابری ایستاده است! و این روزِ شکوهمند، روز مبارک کارگران، فارغ از نژاد و قومیت و جنسیت و ملیت است، چون عزم جزم طبقهی کارگر را برای رهایی از فروش نیروی کار و برای آزادی از جهل و تبعیض و ایدئولوژیهای طبقات حاکم، به رخ نظام سرمایهداری میکشد.
رفقای کارگر! مراسمهای روز اول ماه می در چهارگوشهی دنیای کاپیتالیستی درحالی برگزار خواهند شد، که بورژوازی و دولتهای دستنشاندهاش بیلیاقتی و بیکفایتی را در ادارهی امور جهان به حد اعلا رساندهاند؛ نسلکُشی در فلسطین و تنشهای ویرانگر جنگی در خاورمیانه محصول ناکارآمدی نظام سرمایهداری است، که شیادانه و خائنانه زندگیِ شایستهی بشریت را از انسانها دریغ میکند. همهی امکانات رفاهی و هرچه ثروت است، در ازای به بردگی کشیده شدن نیروی کار بیشماری انسان کارکن پدید آمدهاند. قدرت واقعی کارگر در خلق کردن جهان هستی نمود مییابد و از این روی است که در یک می قدرت طبقاتی پرولتاریا زمین را زیر پای انگلهای سرمایهدار و دولتمردانش و تمام سیاسیونی که وضع موجود را حفظ کردهاند، داغ میکند. هیچ نیرویی نمیتواند جلوی کارگران متحد و مجهز به آگاهی طبقاتی را بگیرد!
رفقای کارگر! گرامیداشت این مناسبت برای طبقهی کارگر در جامعهی ایران در این لحظهی کنونی اهمیت بسیاری دارد. طبقات حاکم در این جامعه پیشپا افتادهترین حقوق انسانی را از نیرویی که تولید کنندهی واقعی ثروت است، دریغ کردهاند. حق تشکل، حق برپایی اعتصاب و حتی حق اعتراض را از طبقهی کارگر سلب کردهاند، تا چرخهی کمرشکن سودآوری متوقف نشود. همچنین بهطور کلی رهایی کارگران از قید و بند استثمار، فقط بهدست خودشان و از طریق اتحادشان ممکن میشود. از طرف دیگر سودآوری در نظام سرمایهداری حاکم بر جامعهی ایران که بر پایهی کارگر ارزان و بیحقوق و محصورشده در حصارهای سیاسی و فرهنگی بنا شدهاست، این روزها با بحرانهای انقلابی مواجه است که از پایین جامعه میجوشند و فوران میکنند. لذا بزرگداشت این روز بهمنزلهی زمان قدرتنمایی پرولتاریا و بهمثابه اعلام جرم علیه سرمایهداری، در چنین برههای اهمیت ویژه دارد.
در آخر لازم به تاکید است که در زندانها بسیاری از کارگران چه به بهانهی دفاع از حقوق خود و چه با مستمسک اعتراض علیه تبعیض، به حبسهای ظالمانه محکوم شدهاند؛ به جرم تلاش برای برخورداری کارگران از یک زندگی بهتر، محکوم به زندان شدهاند؛ از این روی در پایان از رهبران و فعالان طبقهی کارگر و از کارگران آگاه و آزادیخواه درخواستمیکنم، که در برگزاری روز جهانی کارگر به هر نحوی که خود صلاح میدانید، از کارگران در بند که در این روز به گناه تلاش برای متحقق شدن آرمانهای طبقهی کارگر در کنار شما نیستند، بهعنوان یاران خود یاد کنید!
این روز بزرگ را به همهی کارگران تبریک میگویم.
مرتضی صیدی، بند چهار زندان اوین
رفقای کارگر! روز اول ماه می از راه میرسد؛ روز که همهی ما ارتش کار، یعنی همهی مزدبگیران، بیکاران، زنان، مردان و فرزندهایمان را به همبستگی فرامیخواند و قدرت همسرنوشت بودن «ما» را یادآوری میکند. کارگران سراسر جهان در این مناسبت که با خون همطبقهایهای ما آذین و بنا شدهاست، مبارزهی خود علیه بردگی مزدی و اعتراض خود به تمامیت نظام سرمایهداری را و جنگیدن علیه عاملان فقر و بندگی و نابرابری و بیحقوقی را، بهمثابه کیفرخواستی واحد، گرامی میدارند. مبارزهای جهانشمول که هویت فرامرزی طبقهی کارگر را شکل داده است و از ماهیت طبقاتی پرولتاریا نشات میگیرد. یک سوی این جدالِ تاریخساز جبههی استثمارگران قرار دارد و در سوی دیگر سپاه کار اردو زده است؛ در یک سوی میدانِ نبرد طبقاتی، سرمایهداری صفآرایی کردهاست و در جناح متخاصم، صف آزادی و برابری ایستاده است! و این روزِ شکوهمند، روز مبارک کارگران، فارغ از نژاد و قومیت و جنسیت و ملیت است، چون عزم جزم طبقهی کارگر را برای رهایی از فروش نیروی کار و برای آزادی از جهل و تبعیض و ایدئولوژیهای طبقات حاکم، به رخ نظام سرمایهداری میکشد.
رفقای کارگر! مراسمهای روز اول ماه می در چهارگوشهی دنیای کاپیتالیستی درحالی برگزار خواهند شد، که بورژوازی و دولتهای دستنشاندهاش بیلیاقتی و بیکفایتی را در ادارهی امور جهان به حد اعلا رساندهاند؛ نسلکُشی در فلسطین و تنشهای ویرانگر جنگی در خاورمیانه محصول ناکارآمدی نظام سرمایهداری است، که شیادانه و خائنانه زندگیِ شایستهی بشریت را از انسانها دریغ میکند. همهی امکانات رفاهی و هرچه ثروت است، در ازای به بردگی کشیده شدن نیروی کار بیشماری انسان کارکن پدید آمدهاند. قدرت واقعی کارگر در خلق کردن جهان هستی نمود مییابد و از این روی است که در یک می قدرت طبقاتی پرولتاریا زمین را زیر پای انگلهای سرمایهدار و دولتمردانش و تمام سیاسیونی که وضع موجود را حفظ کردهاند، داغ میکند. هیچ نیرویی نمیتواند جلوی کارگران متحد و مجهز به آگاهی طبقاتی را بگیرد!
رفقای کارگر! گرامیداشت این مناسبت برای طبقهی کارگر در جامعهی ایران در این لحظهی کنونی اهمیت بسیاری دارد. طبقات حاکم در این جامعه پیشپا افتادهترین حقوق انسانی را از نیرویی که تولید کنندهی واقعی ثروت است، دریغ کردهاند. حق تشکل، حق برپایی اعتصاب و حتی حق اعتراض را از طبقهی کارگر سلب کردهاند، تا چرخهی کمرشکن سودآوری متوقف نشود. همچنین بهطور کلی رهایی کارگران از قید و بند استثمار، فقط بهدست خودشان و از طریق اتحادشان ممکن میشود. از طرف دیگر سودآوری در نظام سرمایهداری حاکم بر جامعهی ایران که بر پایهی کارگر ارزان و بیحقوق و محصورشده در حصارهای سیاسی و فرهنگی بنا شدهاست، این روزها با بحرانهای انقلابی مواجه است که از پایین جامعه میجوشند و فوران میکنند. لذا بزرگداشت این روز بهمنزلهی زمان قدرتنمایی پرولتاریا و بهمثابه اعلام جرم علیه سرمایهداری، در چنین برههای اهمیت ویژه دارد.
در آخر لازم به تاکید است که در زندانها بسیاری از کارگران چه به بهانهی دفاع از حقوق خود و چه با مستمسک اعتراض علیه تبعیض، به حبسهای ظالمانه محکوم شدهاند؛ به جرم تلاش برای برخورداری کارگران از یک زندگی بهتر، محکوم به زندان شدهاند؛ از این روی در پایان از رهبران و فعالان طبقهی کارگر و از کارگران آگاه و آزادیخواه درخواستمیکنم، که در برگزاری روز جهانی کارگر به هر نحوی که خود صلاح میدانید، از کارگران در بند که در این روز به گناه تلاش برای متحقق شدن آرمانهای طبقهی کارگر در کنار شما نیستند، بهعنوان یاران خود یاد کنید!
این روز بزرگ را به همهی کارگران تبریک میگویم.
مرتضی صیدی، بند چهار زندان اوین
