🔴۳۴ تن از زندانیان سیاسی و عقیدتی محبوس در زندان‌های ایران، با نوشتن نامه‌ای درباره محمد نجفی، وکیل دادگستری و فعال حقوق بشر زندانی، به شرح وضعیت او پرداخته و خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط این وکیل زندانی، رسیدگی پزشکی و اعاده پروانه وکالتش شدند.

این زندانیان در نامه خود که آن را نه «بیانیه‌ای سیاسی» که «روایتی فاخر از وکیل انسان» خوانده‌اند، خطاب به مردم، نهادها و کنوانسیون‌های حقوق بشری و وکلا نوشته‌اند که این روایت را «نه برای خود، بلکه برای کسی شهادت می‌دهند که برای [آن‌ها] متحمل هزینه‌هایی شده است که هر کدام به تنهایی برای برافکندن یک انسان کافی است.»

امضاکنندگان این نامه به محکومیت طولانی‌مدت نجفی اشاره کرده و گفته‌اند که او در حال گذراندن هشتمین سال در زندان است و هنوز ۱۱ سال از حبس او باقی مانده است.

این زندانیان در نامه خود شهادت داده‌اند که این وکیل زندانی برای دفاع از دیگران و نه از برای خود، «یازده حکم غیرعادلانه» از دستگاه قضایی جمهوری اسلامی دریافت کرده است.
https://t.me/behnima/62556

📍
به نام خدای آزادی
چهارشنبه های ملاقات

«عاشقی کو ترسد از شمشیر و تیغ
عشق نبود ای دریغا ای دریغ

عاشقان را جسم و جان در کار نیست
جسم جانشان جز برای یار نیست

شعر: ملا احمد نراقی

محمد نوری زاد
زندان اوین
نوشته شده در ۲ بامداد ۱۴۰۰/۷/۲۵»

«دادمان را از که بستانیم؟!»
چهارشنبه ۴ اردیبهشت ساعت۸ صبح، اوین بودیم. دوباره بازی ملاقات نداریدو ملاقات کابینی ست نه حضوری، شروع شد.
این کش و قوس دو ساعت طول کشید و ما ساعت ۱۰ در سالن ملاقات حضوری به انتظار نشستیم ولی با انرژی گرفته شده. پس از یک ربع اقای نوری زاد آمدند با رنگ و روی پریده و سر باند پیچی شده و خیلی تکیده تر از دو هفته پیش که دیده بودمشان. ولی با روحیه ای مصمم و قوی.
ماجرا همان بود که شنیده بودم با این تفاوت که فردای یک شب انفرادی این اتفاق پیش آمده بود.
دستمریزاد بر شما مسئولین زندان، بخاطر بی تدبیری و تصمیمات کاملا غیرقانونی زندانی را بجایی می رسانید که چاره ای جز این برایش نمی ماند که با جانش فریاد بزند.
خانم شیر پیشه، مادر پویا بختیاری را نیز به همین ورطه درانداختید؛ بعداز اعتصاب غذا، ایشان را در انفرادی محبوس کردید پس از روزها اعتصاب و انفرادی دست به خودکشی زد. او هم جانش را پرچم اعتراض کرد. این ها همه فشارهایی ست که شما به زندانی وارد می کنید.
ما شکایت از شما را به نزد چه کسی ببریم؟ دادمان را از که بستانیم؟

محمد تعریف کرد از فوران خونها و شره هایی که بر صورت و لباسش سرازیر بوده و چطور با زمان نداشته، بدون بیهوشی بر زخمهایش بخیه زده اند….
با دلی پر از درد و با چشمانی اشکبار برگشتیم.
تابلوی بزرگی که هفته پیش مانع خروجش شده بودند را تحویل گرفتیم.
قول اعزام به بیمارستان را هم روز سه شنبه با دریافت نامه ای جدید از دکتر، به آقای آقاسی داده بودند.
کارهایی که براحتی در زمان خودش بدون این همه آزار و اذیت می شد انجام شود را به ظالمانه ترین شکلش انجام دادید.
امیدواریم روز شنبه ۶ اردیبهشت اعزام صورت بگیرد.
لازم است که جبران مافات کنید و آزادی آقای نوری زاد را برای پیگیری معالجاتشان رقم بزنید.

فاطمه ملکی
۳ اردیبهشت ۱۴۰۴

ویژه برنامه روزجهانی کارگر وصحبت های بهنام ابراهیم زاده زندانی سیاسی سابق فعال کارگری وحقوق کودکان

#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی

بیانیه مشترک به‌مناسبت روز جهانی کارگر، اول می مصادف با ۱۱ اردیبهشت

25. April 2025

اول ماه مه روز جهانی همبستگی طبقه کارگر علیه مناسبات موجود و ساختن جهانی مبتنی بر رفاه، برابری و آزادی است!

ثروت انباشته شده‌ی هزاران سال تمدن بشری به‌ویژه تولیدات شگرف صد سال اخیر که امروزه در تسلط و تصاحب انحصاری سرمایه‌داران متمرکز شده، نه‌تنها نتوانسته نیازها و معیشت انسان‌ها را به‌طور برابر و مرفه تامین کند، بلکه راست‌ترین جناح‌های سرمایه‌ی جهانی در قدرت، تلاش برای عقب راندن و بازپس‌گیری دستاوردهای مبارزاتی جوامع بشری را شدت بخشیده‌اند.

این سیستم مبتنی بر سود و بازار، برای تامین و تضمین زندگی و نیازهای بشریت کار نمی‌کند.
تسلط اقتصادی–اجتماعی چنین سیستمی، همه‌ی هستی بشر را نه‌تنها با ایجاد شرایط فقر و فلاکت عمومی و تنگناهای شدید معیشتی تحت تاثیر قرار داده، بلکه با هدر دادن منابع زیست بشر و تخریب امکانات، محیط زندگی همه‌ی موجودات، منابع‌ حیات در کره‌ی زمین را به‌شکلی بی‌سابقه تخریب کرده است.

در ذات و درون این سیستم اقتصادی، چیزی فاسد و مخرب وجود دارد که علیرغم افزایش ثروت اجتماعی توسط نیروی کار، فقر، نابرابری، تبعیض و فلاکت از بین نرفته و شکاف طبقاتی پی‌درپی بیشتر می‌شود. 

اول ماه مه در ایران در دل استمرار انقلاب «زن، زندگی، آزادی» با گستردگی اعتصابات و اعتراضات کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، زنان و سایر اقشار اجتماعی برای تغییر شرایط موجود و پایان دادن به تبعیض، ستم و اسثتمار و قدرت سیاسی مافوق مردم در بی‌سابقه‌ترین نارضایتی و خشم عمومی، جامعه را در یک رویارویی قطبی برای تعیین تکلیف قرار داده است.  

در این مصاف تاریخی، زنان همچنان در چنبره‌ی استثمار پنهان کار خانگی در روند تولید و بازتولید نیروی کار، به‌عنوان بخش مهمی از طبقه‌ی کارگر، اول ماه می را در مسیر رهایی از بردگی و استثمار و مبارزه‌ی بی‌امان علیه همه‌ی مناسبات تبعیض‌آمیز جنسیتی، طبقاتی و قومی ارج گذاشته و با تعمیق مطالبات خود همچنان به پیش می‌روند.

مهاجرت‌های از سر ناگزیری، افزایش صف بیکاران و بی‌ثباتکاران در نتیجه‌ی تعرض و غارت منابع زیستی استان‌های محروم، بیانگر گسترش صفوف طبقه‌ی کارگری است که چیزی برایش نمانده بجز زنجیرهایش که اول ماه می نماد تحقق پاره شدن آنهاست. 

پِیامدهای ویرانگر و خانمان‌برانداز سیاست‌های چند دهه‌ی حکومت از جمله: رویکردهای پرهزینه‌ سیاست خارجی بی‌ربط به زندگی مردم و علیه منفعت عمومی، تعدیل اقتصادی، خصوصی‌سازی و تعطیلی واحدهای تولیدی و خدماتی، برقراری بساط مفتخوری پیمانکاران در محیط‌های کار و به‌ویژه در نفت، گاز و پتروشیمی که به ساختار اساسی استخدامی کشور تبدیل شده، برون‌سپاری بیش ‌از پیش آموزش، بهداشت و سلامت عمومی، مسکن و سایر نیازهای اولیه به عرصه‌ی کسب و کار در بازار آزاد، همراه با رویکرد سیاست مشت آهنین سرکوب و انسداد بیش از پیش جامعه، شرایطی غیر قابل تحمل و حوادث غیرقابل پیش بینی ناشی از آن‌را به‌وجود آورده است. 

فقر و بی‌تامینی با انواع بحران‌های معیشتی همچون بحران آب، برق، بیکاری‌وبحران‌های زیست‌محیطی، بهره‌مندی از یک زندگی عادی راهم برای اکثریت مردم سخت و پر مشقت کرده است.  
اعلام کردیم از آنجا که "معیشت اساس زندگی ست"، دستمزد کمتر از نرخ واقعی سبد معیشت جرم است. اما طبق روال هر سال در نهاد حکومتی "شورای عالی مزد"، دستمزد چند برابر زیر هزینه‌ی واقعی سبد معیشت را به کارگران تحمیل کردند که نتیجه‌اش ادامه‌ی شرایط پر مشقت زندگی نیروی کار و محروم ماندن شمار بیشتر کودکانمان از تحصیل، و اضافه شدن صف کودکان کار و خیابان و از هم پاشیدن زندگی‌مان است.

در مقابل مقاومت، اعتراض و مبارزه‌ی اکثریت جامعه به شرایط موجود، حکومت به‌جای پاسخگوئی، سیاست سرکوب، بازداشت و زندان را تشدید کرده و با رکورد حیرت‌آور اعدام‌ها تلاش برای ایجاد فضای رعب و تمکین جامعه را ادامه می‌دهد.

اما جامعه‌ای که دیگر نمی‌خواهد همانند سابق زندگی کند از ترسیدن و مرعوب شدن عبورکرده است.

کشمکش‌های اجتناب ناپذیر طبقه‌ کارگر با حاکمیت سرمایه، تنها با اتحاد و سازماندهی در تشکل‌های متکی به اِعمال اراده‌ی جمعی از جمله در شوراها و جنبش مجامع عمومی، می‌تواند تبدیل به قدرت مادی برای تغییر بنیادین در ساختن زندگی مرفه، برابر و آزاد برای همه انسان‌ها شود.

اول ماه می روز اعتراض به کل این نظام مبتنی بر بردگی مزدی و بربریت سرمایه‌داری است، روز ایستادگی علیه تمامی رنج‌ها و مصائبی‌ست که ریشه در سلطه‌ی سرمایه دارد. از همین رو روز جهانی کارگر تنها به طبقه‌ی کارگر مربوط نیست، بلکه مربوط به همه‌ بخش‌های جامعه‌ی تحت ستم و تبعیضات اقتصادی، اجتماعی، جنسیتی، قومی و مذهبی و غیره است.

همچنین مربوط به خانواده‌های دادخواه، خانواده‌های زندانیان سیاسی و مخالفان اعدام و سرکوب است.

اول می را در کارخانه، خیابان، مدرسه، بیمارستان، و همه جای جامعه، با شکوه بیشتری گرامی بداریم. با خانواده‌های‌مان در این روز تاریخی همراه شویم، "زن، زندگی، آزادی" را فریاد بزنیم و با صفی متحد و سراسری، عزم خود را برای پایان دادن به مناسبات کنونی اعلام کنیم.

امضاء ها:
۱ - اتحاد بازنشستگان
۲-انجمن برق و فلز کرمانشاه
۳- اعدام نکنید
۴- چالش صنفی معلمان ایران
۵- دادخواهان
۶- شورای بازنشستگان ایران
۷- شورای سازماندهی اعتراضات پرستاران
۸- شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت
۹- شورای سازماندهی اعتراضات کارگران غیر رسمی نفت(ارکان ثالث)
۱۰-کانون گفتگوی بازنشستگان تامین اجتماعی
۱۱_ ندای زنان ایران


#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی

بلاتکلیفی در سایه شکنجه: هفت ماه بی‌پاسخ برای دو برادر بلوچ

هفت ماه پس از بازداشت کامران اعتمادزاده (شه‌بخش) ۱۷ ساله و برادرش یاسین شه‌بخش ۲۱ ساله در زاهدان، این دو جوان بلوچ همچنان در وضعیت مبهم و نگران‌کننده‌ای به‌سر می‌برند.
آن‌ها در تاریخ ۸ آبان ۱۴۰۳ در حالی که قصد سفر کاری به بندرعباس را داشتند، توسط نیروهای امنیتی در خیابان آزادگان زاهدان بدون ارائه هیچ توضیحی بازداشت شدند. گزارش‌ها حاکی از آن است که هر دو تحت فشار شدید و شکنجه‌های جسمی و روانی برای اعتراف اجباری قرار گرفته‌اند. کامران در کانون اصلاح و تربیت و یاسین در زندان زاهدان نگهداری می‌شوند. با وجود پیگیری‌های مستمر خانواده، تاکنون هیچ پاسخ روشنی از سوی نهادهای قضایی ارائه نشده است. این بلاتکلیفی طولانی و بی‌خبری از روند دادرسی، نگرانی‌ها درباره سلامت جسمی و روانی این دو برادر و برخورد غیرقانونی با آن‌ها را افزایش داده است.

خواندن سرودی با نام «خط مقدم» با همراهی خانواده‌های دادخواه

دانیال مقدم، خواننده معترض آزادی‌خواه، سرود جدیدی به نام «خط مقدم» به یاد تمام جانفشانان را آزادی ایران منتشر کرد. این سرود با همراهی خانواده‌های دادخواه متین نادرخانی، امیرمهدی فرخی‌پور، نیما نوری و حسین نادربیگی، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، اجرا شده است.

اثر هنری «خط مقدم» در حالی منتشر شد که دانیال مقدم همچنان تحت محدودیت‌های قضایی، از جمله استفاده از پابند الکترونیکی، قرار دارد.

مقدم که در ۱۳ اسفند ۱۴۰۳ با انتشار ویدیویی از اجرای حکم پابند الکترونیکی خود خبر داده بود، در ویدیوی این سرود نیز این پابند را به نمایش گذاشت.

بر اساس حکم دادگاه، او علاوه بر این محدودیت، تا دو سال از فعالیت در فضای مجازی محروم بوده، گذرنامه‌اش باطل شده و ممنوع‌الخروج است.

اتهامات وی شامل «تبلیغ علیه نظام» و «تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت ملی و خارجی» عنوان شده است.

درخواست خانواده حمید حسین‌نژاد حیدرانلو از نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری برای پیگیری جنازه فرزندشان


رژیم جنایتکار و اشغالگر جمهوری اسلامی ایران نه‌تنها حمید حسین‌نژاد حیدرانلو، زندانی سیاسی کورد، را به شکلی مخفیانه و ناعادلانه اعدام کرد، بلکه اکنون از پاسخ‌گویی به خانواده‌اش و تحویل جنازه وی نیز خودداری می‌کند. نهادهای امنیتی و دستگاه قضایی این رژیم از اعلام محل دفن نیز سر باز زده‌اند و خانواده را در بلاتکلیفی و رنج مضاعف رها کرده‌اند.

بر اساس گزارش رسانه‌های وابسته به رژیم، شامگاه دوشنبه ۲۱ آوریل ۲۰۲۵ (۱ اردیبهشت ۱۴۰۴)، حکم اعدام حمید حسین‌نژاد حیدرانلو در زندان مرکزی ارومیه به‌صورت مخفیانه به اجرا درآمد. این در حالی‌ست که پیش‌تر با فشار نهادهای حقوق بشری اجرای این حکم متوقف و او به بازداشتگاهی امنیتی منتقل شده بود.

حمید ظهر روز چهارشنبه پیش از اعدام، از بند سیاسی به قرنطینه منتقل شد. در آخرین ملاقات کوتاه با خانواده‌اش، در حالی که با دست و پای زنجیرشده و آثار شکنجه بر پیکرش نمایان بود، تنها جمله‌ای که بارها تکرار کرد این بود: «بی‌گناهم».

بازداشت، شکنجه و اعترافات اجباری

حمید حسین‌نژاد حیدرانلو، ۴۰ ساله، متأهل و پدر سه کودک خردسال، در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۴۰۲ در منطقه مرزی چالدران توسط نیروهای مرزبانی بازداشت شد. با وجود صدور قرار وثیقه، این قرار با دخالت مستقیم وزارت اطلاعات لغو و او به بازداشتگاه اطلاعات ارومیه منتقل گردید. وی به مدت ۱۱ ماه و ۱۰ روز تحت شکنجه‌های شدید جسمی و روانی قرار داشت. بازجوی اصلی او فردی به نام «استیری» بود که به گفته منابع موثق، شخصاً در اعمال شکنجه‌های وحشیانه مشارکت داشته است.

حمید که بی‌سواد بود، تحت شکنجه ناچار به امضای اعترافاتی از پیش‌نوشته‌شده شد؛ اعترافاتی که مبنای صدور حکم اعدام او قرار گرفت.

دادرسی ناعادلانه و نقض فاحش حقوق قانونی

در تیرماه ۱۴۰۳، شعبه اول دادگاه انقلاب ارومیه به ریاست قاضی نجف‌زاده، تنها در یک جلسه‌ی چنددقیقه‌ای و بدون حضور وکیل مدافع، حمید را به اتهام «بغی» و عضویت در حزب کارگران کوردستان (پ.ک.ک) به اعدام محکوم کرد. در این روند، تمامی اصول دادرسی عادلانه، از جمله حق برخورداری از وکیل، ارائه مدارک تبرئه و دفاع مستقل، به‌طور کامل نقض شد. دیوان عالی رژیم نیز در تاریخ ۴ فروردین ۱۴۰۴، بدون بررسی مدارک و شواهد بی‌گناهی، این حکم را تأیید کرد.

نادیده‌گرفتن اسناد رسمی بی‌گناهی

کمپین "نه به اعدام" به سندی رسمی دست یافته است که نشان می‌دهد حمید در زمان وقوع درگیری ادعایی، به همراه خانواده‌اش به‌طور قانونی از طریق مرز بازرگان از کشور خارج و در خاک یک کشور ثالث حضور داشته است. تصاویر پاسپورت و مهرهای رسمی ورود و خروج، این حقیقت را تأیید می‌کنند. با این وجود، دستگاه قضایی رژیم با نادیده گرفتن این سند و پافشاری بر اتهامات ساختگی، حکم اعدام را صادر و اجرا کرد.

ما در کمپین "نه به اعدام" اعلام می‌کنیم:

حمید حسین‌نژاد حیدرانلو قربانی یک روند ظالمانه، غیرقانونی و ضدانسانی شد. او تنها نبود؛ همسر و سه کودک خردسالش نیز، در کنار هزاران خانواده دیگر، قربانی ماشین مرگ و سرکوب رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی هستند.

از جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، گزارشگران ویژه سازمان ملل و رسانه‌های آزاد می‌خواهیم:

در برابر این جنایت سکوت نکنید؛

خواستار تحویل فوری جنازه به خانواده و پاسخ‌گویی رژیم شوید؛

توقف فوری اعدام‌ها در ایران را مطالبه کنید؛

برای لغو کامل مجازات اعدام در ایران فشار بین‌المللی وارد آورید.

اعدام راه‌حل نیست؛ جنایت است.
زندگی، حق مسلم هر انسان است.

ارسلان احمدی ریک‌آبادی
کمپین نه به اعدام
#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی

‍ 🔴 فشارهای بیشتر علیه سارا سیاهپور : پرونده‌سازی جدید با شکایت دادستان مسجدسلیمان


#سارا_سیاهپور، فعال صنفی معلمان بار دیگر هدف پرونده‌سازی‌های امنیتی قرار گرفته است. این‌بار، دادستان مسجدسلیمان، #علی_زلقی، با طرح شکایتی جدید، پرونده‌ای دیگر علیه او به جریان انداخته است.

اتهام مطرح‌شده در این پرونده «تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی» عنوان شده؛ اتهامی نخ نما و تکراری که سیاهپور پیش‌تر نیز به‌دلیل آن به یک سال حبس تعزیری محکوم شده بود. او اکنون در انتظار صدور حکم نهایی در پرونده جدید است، در حالی‌که فشارهای قضایی و امنیتی علیه او رو به افزایش است.

سارا سیاهپور پیش از این با حکم قاضی #صلواتی به پنج سال حبس به اتهام «اجتماع و تبانی» و یک سال حبس دیگر به‌ اتهام «تبلیغ علیه نظام» و در مجموع ۶ سال حکم محکوم شده بود. در پی امتناع او از اجرای حکم زندان و تأکید بر ناعادلانه بودن روند رسیدگی پرونده، وثیقه‌اش به‌طور کامل ضبط شد.
شکایت دادستان در حالی رخ داده که سارا سیاهپور سال‌هاست به شهر محل تولد خود یعنی #مسجدسلیمان نرفته و این پرونده‌سازی‌ها به‌طور واضح با فشار نیروهای امنیتی صورت گرفته است. از اسفند ۱۴۰۲، حساب‌های بانکی او و خواهرش مسدود شده و در مرداد ۱۴۰۳ نیز پرونده‌ای جدید در دادگاه کیفری البرز برای او گشوده شده است. این اقدامات به وضوح نشان‌دهنده ادامه فشارهای روانی، اقتصادی و حقوقی علیه او صورت گرفته.

این فعال صنفی همچنین به‌دلیل شرکت در تجمعات اعتراضی معلمان و فعالیت‌های صنفی‌اش و همچنین حمایت از جنبش زن زندگی آزادی و انتشار عکس با پوشش اختیاری، از آموزش و پرورش #اخراج شده است.

📌لازم به ذکر است سارا سیاهپور به‌دلیل مسدود شدن کارت ملی‌اش، که از دیگر محدودیت های اعمال شده بر ایشان است به تازگی از تشکیل پرونده جدید مطلع شده است.

🔺🔻تجمع اعتراضی کارگران معدن تیتانیوم کهنوج

روز شنبه ششم اردیبهشت ۱۴۰۴، کارگران بومی معدن تیتانیوم کهنوج در استان کرمان در واکنش به اخراج بیش از ۷۰ نیروی محلی طی ماه‌های اخیر، مقابل این مجتمع معدنی دست به نجمع اعتراضی زدند.

به گفته معترضان، اخراج‌ها بدون توضیح قانع‌کننده و با بهانه‌هایی نظیر اتمام قرارداد انجام شده و وعده‌های بازگشت به کار عملی نشده است. این بحران از فروردین ۱۴۰۴ با اخراج ۱۰ کارگر آغاز شد و تاکنون حدود ۶۰ نفر دیگر نیز شغل خود را از دست داده‌اند.

معدن تیتانیوم کهنوج، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ذخایر جهانی این ماده استراتژیک، نقش مهمی در صنایع پیشرفته دارد، اما کارگران معترض می‌پرسند: «چرا سهم ما از این ثروت ملی تنها بیکاری است؟»
#اعتصابات_سراسری

https://t.me/behnima/62570

‍ 🔴کنفدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری:
از برنامه ILO با عنوان «پویش دستمزد معیشت محور» استقبال می‌کنیم

به نقل از پایگاه ITUC، سازمان جهانی کار (ILO) در گامی برای پایان دادن به بحران جهانی حقوق‌های نامکفی، پویش جدیدی را راه‌اندازی کرده که مبنای آن دستمزد معیشت‌محور و کافی است.

کنفدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری در اطلاعیه‌ای اعلام کرد: پس از سال‌ها تلاش اتحادیه‌های کارگری، سازمان جهانی کار اکنون به دولت‌ها و شرکای اجتماعی برای اجرای دستمزدهای معیشت‌محور در راستای اصول سه‌جانبه گرایی کمک می‌کند.

این ابتکار عمل بر اساس اجماعی است که در ماه فوریه ۲۰۲۴ در مجمع عمومی این سازمان به دست آمده است.

در آن نشست مجمع عمومی، اعضای سازمان جهانی کار روی درک مشترکی از مفهوم دستمزد معیشت محور توافق کردند.

در اطلاعیه ITUC آمده است: ما از همه دولت‌ها و کارفرمایان می‌خواهیم که در گفتگوهای اجتماعی واقعی بر سر مزد معیشت‌محور شرکت و اطمینان حاصل کنند که دستمزدهای معیشت محور از طریق تقویت حداقل دستمزد، گسترش مذاکرات جمعی و سه‌جانبه‌گرایی به واقعیت تبدیل می‌شود. دستمزدهای معیشت‌محور پیش نیاز توسعه اقتصادی فراگیر و پایدار است.

بر اساس برآوردهای بدبینانه موسسات مطالعاتی سازمان جهانی کار، ۶۶۴ میلیون کارگر در سراسر جهان به اندازه کافی مزد نمی‌گیرند. آنان نمی‌توانند خود و خانواده‌هایشان را از فقر نجات دهند. در واقع طبق مطالعات، از هر ۵ کارگر در سراسر جهان، یک نفر در فقر مطلق به سر می‌برد.

برنامه جدید ILO به طور قابل توجهی حمایت فنی ILO را در کشورهای ضعیف مزدی گسترش خواهد داد. قرار است ILO با دولت‌ها و شرکای اجتماعی برای ایجاد برآوردهای قوی در مورد هزینه زندگی کار مشارکت کند تا به هدایت مذاکرات برای دستمزدهای کافی و مبتنی بر شواهد منجر شود. همچنین این کمک‌ها قرار است نهادهای تعیین دستمزد، شامل چانه زنی جمعی و سیستم‌های وضع کردن حداقل دستمزد را تقویت کنند.

کنفدراسیون بین المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) این برنامه را ابزاری حیاتی برای از بین بردن شکاف بین حداقل دستمزد و دستمزدهای معیشتی می‌داند و مشارکت کامل اتحادیه در اجرای آن را خواستار است. این امر باید به تقویت تلاش‌های تصویب و اجرای کنوانسیون ۱۳۱ سازمان جهانی کار در مورد تثبیت حداقل دستمزد منجر شود. این چارچوب، با مشارکت اتحادیه‌های کارگری، برای اطمینان از اینکه حداقل دستمزدهای معیشت محور را در نظر می‌گیرد و به طور منظم به‌روز می‌شود تا بهبود استانداردهای زندگی را منعکس کند.