اخباروگزارش های کارگری 2 اردیبهشت ماه 1404
- ادامه اعتراضات خانواده‌های زندانیان محکوم به اعدام همزمان با  شصت‌وپنجمین هفته‌ی کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام با تجمع مقابل زندان اوین
- پیوستن زندان بهبهان به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در شصت‌وپنجمین هفته
اعدام جنایتکارانه‌ی زندانی سیاسی حمید حسین‌نژاد حیدرانلو و صدور حکم اعدام برای زندانی سیاسی پژمان سلطانی
- دوشنبه اعتراضی کارگران صنعت نفت نسبت به تفکیک مشاغل در مناطق عملیاتی به تخصصی وپشتیبانی برای ایجاد تفرقه،تعیین سقف حقوق ،اصلاح نشدن کف‌ حقوق برای کارکنان جدیدالاستخدام، ادغام صندوق بازنشستگی با سایر صندوق‌های بازنشستگی،تعیین سقف بازنشستگی و پرداخت نشدن کامل سنوات،اخذ مالیات غیر قانونی وعدم اجرای کامل ماده 10 قانون وظایف و اختیارات وزارت نفت با تجمع کارگران رسمی شرکت نفت فلات قاره ایران منطقه عنلیاتی لاوان با شعارهای«محدودیت پرداخت ملغی باید گردد»و«تفکیک ظالمانه ابطال باید گردد»
- سه شنبه های اعتراضی بازنشستگان نسبت به عدم اجرای قانون همسان سازی حقوق بازنشستگان(اجرا نشدن ماده 30 قانون برنامه ششم توسعه) باتجمع مشترک بازنشستگان بازنشستگان  فرهنگی ،تامین اجتماعی،بهداشت  و درمان،مخابرات و....استان کرمانشاه مقابل ساختمان صندوق بازنشستگی کشوری
- تجمع اعتراضی کارکنان و مددکاران سازمان بهزیستی آذربایجان شرقی نسبت به سطح نازل حقوق و شرایط سخت کاری مقابل اداره کل استان درکلانشهرتبریز
- اعتصاب پزشکان متخصص بیمارستان سیدالشهدا رودبار جنوب در اعتراض به عدم پاسخگویی به مطالبات
- ادامه اعتراضات اعضای تعاونی مسکن آب منطقه‌ای تهران و البرزنسبت به بلاتکلیفی 14 ساله و عدم پاسخ‌گویی مدیران با تجمع مقابل ساختمان شرکت
- تجمع اعتراضی دوباره متقاضیان کل پروژه های مسکن ملی قزوین نسبت به افزایش قیمت وعدم تحویل واحدها مقابل اداره کل راه و شهرسازی استان قزوین
- تجمع اعتراضی اهالی روستای ناصری خاش نسبت به بی آبی و وعده های توخالی مسئولان مقابل اداره آب و فاضلاب شهرستان
- بیانیه انجمن صنفی فرهنگیان اسلام‌آباد‌غرب در خصوص محکومیت تفاهم‌نامه وزارت آموزش و پرورش با نیروی انتظامی
- بیانیه انجمن صنفی معلمان فارس در خصوص تفاهم‌نامه وزیر آموزش و پرورش و فرمانده نیروی انتظامی
- بیانیه کانون صنفی فرهنگیان مازندران در خصوص تجاوز به حرمت و حریم آموزش و پرورش توسط وزیر 
- بیانیه‌ی اعتراضی سندیکای کارگران شرکت واحد در محکومیت سیاست‌های سرکوبگرانه در مدارس و ‌ضرورت استعفای وزیر آموزش و پرورش
- بیانیه اتحادیه آزاد کارگران ایران پیرامون تفاهم نامه نیروی انتظامی با آموزش و پرورش
تفاهم نامه ای برای نظم و انضباط اجتماعی یا سرکوب و ایجاد فضای رعب و وحشت
- بیانیه‌ی کارگروه بازنشستگان کانون صنفی معلمان ایران ( تهران ) در آستانه ی روز جهانی کارگر و هفته ی معلم
- جان باختن یک کارگر شرکت تصفیه آب صنعتی ابهردر حوضچه
- جان باختن یک کارگر راهداری کردستان براثر تصادف

تجمع اعتراضی دوباره متقاضیان کل پروژه های مسکن ملی قزوین نسبت به افزایش قیمت وعدم تحویل واحدها مقابل اداره کل راه و شهرسازی استان قزوین
روزسه شنبه 2 اردیبهشت، متقاضیان کل پروژه های مسکن ملی قزوین برای اعتراض به افزایش قیمت وعدم تحویل واحدها دوباره مقابل اداره کل راه و شهرسازی استان قزوین تجمع کردند.

پایتخت ۷؛ ما را مشغول کرد، چرخاند، و رساند به همان جایی که بود!

نقدی شخصی بر سریال پایتخت ۷ از زاویه یک زن، یک مادر، و یک مخاطب آگاه - پریناز پرتو

به توصیه دوستان، تماشای فصل هفتم سریال پایتخت را آغاز کردم. سریالی که در گذشته برای بسیاری از ما فقط یک مجموعه تلویزیونی نبود؛ قصه‌ای بود از مردم، از لهجه‌ها، روابط انسانی، دردها و شادی‌های روزمره. پایتخت روزگاری توانسته بود صدای بخشی از جامعه باشد.

اما آن‌چه در فصل هفتم دیدیم، چیزی متفاوت بود:
یک بازی بی‌پایان، بیست قسمت کش‌دار که در نهایت ما را، به جای پاسخ، به سکوت رساند؛
به زیارت مشهد و چهره‌ای ملکوتی از یک روحانی نوجوان.

در حالی که در خیابان‌های ایران، عمامه‌پرانی به نماد آشکار تنفر از روحانیت تبدیل شده، و دختران و زنان با برداشتن حجاب اجباری صدای اعتراض خود را فریاد می‌زنند، سریال پایتخت با نمایشی خنثی و کنترل‌شده، از این واقعیت فاصله گرفت.

در قاب تلویزیون، حجاب کامل، در محیط‌های خصوصی و حتی در خانه، همچنان رعایت می‌شود.
در حالی‌که واقعیت بیرون، چیز دیگری‌ست؛ زنان در کوچه و خیابان، پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی»، روایت رسمی حجاب را به چالش کشیده‌اند.

در پایتخت ۷، خبری از مهسا امینی نیست.
هیچ نامی از نیکا شاکرمی نمی‌آید.
نه اشاره‌ای، نه نشانی از آن دختران معترضی که تاریخ این سال‌ها را با خون و فریادشان نوشته‌اند.
در عوض، روحانی جوان و مهربانی معرفی می‌شود که قرار است مظهر آرامش باشد.
این بازسازی چهره روحانیت در چنین شرایطی، نه تنها تناقض‌آمیز، بلکه آزاردهنده و خطرناک است.

سریال بار دیگر، ساده‌زیستی را برای مردم عادی تجویز می‌کند.
اما در جامعه‌ای که شکاف طبقاتی روز به روز عمیق‌تر می‌شود، این نسخه دیگر قابل باور نیست.
ساده‌زیستی، تنها برای کسانی‌ست که ژن خوب ندارند، رانت ندارند، سهمی از قدرت ندارند.
در حالی‌که آقازاده‌ها، با ماشین‌های میلیاردی و زندگی‌های لوکس، از قاب سریال‌ها حذف شده‌اند.

زنان سریال، شخصیت‌هایی خنثی‌اند؛ نه اعتراضی دارند، نه صدایی.
تنها نقشی که دارند، نگه‌داشتن تعادل خانواده و آرام‌ کردن مردان است.
هیچ زنی در پایتخت ۷ از رنج زنانه این سال‌ها نمی‌گوید؛ از مادرانی که دختران‌شان را از دست داده‌اند، از زنانی که مقاومت کرده‌اند، از زنانی که تنها مانده‌اند.

پایتخت ۷ نه تنها صدای مردم نبود، بلکه تلاشی بود برای سرگرم‌سازی بی‌خطر.
یک روایتِ سانسورشده، که قرار است فراموشی را به جای آگاهی بنشاند.

اما ما فراموش نمی‌کنیم و فریب شما دست اندرکاران این سریال را نخواهیم خورد.
#اعتصابات_سراسری
#ژن_ژیان_ئازادی
#توماج_صالحی
#نیکاشاکرمی_میلان_حقیقی

۱۰ زندانی در زندان قزل‌حصار کرج، جهت اجرای حکم اعدام، به سلول انفرادی منتقل شده‌اند.
جمهوری اسلامی در سال ۲۰۲۴ دست‌کم ۹۷۵ انسان را اعدام کرده است.
دو سوم کل اعدام‌های سال ۲۰۲۴ را هم جمهوری اسلامی انجام داده.
نتیجه حاکمیت جمهوری اسلامی بر ایران، نابودی محیط‌زیست نابودی تاریخ نابودی آثار باستانی و قتل ایرانیان است.

وقتی از نه به اعدام می‌گوییم مجازات جانیان و قاتلان و .. را نفی نمی‌کنیم مجازات باید متناسب با جرم باشد. اعدام، سلب حق زندگی یک انسان، جنایت علیه بشریت است و نه مجازات.

https://t.me/behnima/62508

🔺🔻فراخوان همبستگی در هامبورگ برای حمایت از زندانیان سیاسی و توقف اعدام‌ها در ایران

همبستگی فراجناحی تشکل‌های سیاسی هامبورگ با انتشار فراخوانی از ایرانیان آزادی‌خواه و گروه‌های سیاسی با هر گرایش فکری دعوت کردند تا در حمایت از زندانیان سیاسی ایران و کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» متحد شوند.

در این فراخوان با اشاره به مذاکرات اخیر میان دولت ترامپ و جمهوری اسلامی و احتمال تداوم سیاست مماشات، تأکید شده که نجات ایران تنها از طریق همبستگی خود مردم ممکن است.

همچنین حمایت از زندانیان سیاسی به‌عنوان پرچمداران مبارزه با جمهوری اسلامی، وظیفه‌ای کلیدی برای ایرانیان خارج از کشور عنوان شده است.

آکسیون همبستگی در روز شنبه، ۲۶ آوریل ۲۰۲۵، از ساعت ۱۳:۰۰ تا ۱۴:۳۰ در میدان ایدا-اهره هامبورگ برگزار خواهد شد تا صدای زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران به گوش جهانیان برسد.

تشکل‌های سیاسی هامبورگ از همه ایرانیان دعوت کرده‌اند تا با حضور در این گردهمایی، اتحادی فراجناحی برای توقف اعدام‌ها و حمایت از حقوق زندانیان سیاسی شکل دهند.

عدم رسیدگی پزشکی؛ گزارش جدید از شرایط مریم اکبری منفرد در زندان

#مریم_اکبری_منفرد، زندانی سیاسی محبوس در زندان قرچک ورامین، با وجود وضعیت جسمانی نامناسب و تاکید پزشکان مبنی بر ضرورت انجام فوری عمل جراحی کمر و زانو، کماکان از رسیدگی تخصصی پزشکی محروم مانده است.

یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی، ضمن تایید این خبر گفت: “خانم اکبری منفرد علاوه بر ابتلا به کم‌کاری تیروئید، در دوران حبس به عارضه‌ای در ناحیه کبد دچار شده است. او از دردهای مزمن زانو و کمر نیز رنج می‌برد. اخیرا پنج پزشک متخصص، از جمله جراح مغز و اعصاب، ارتوپد و پزشکان پزشکی قانونی، بر ضرورت انجام فوری جراحی کمر و زانوی این زندانی تاکید کرده‌اند. در ماه‌های اخیر، وی به‌ طور مکرر دچار بی‌حسی در ناحیه پا شده و چندین مرتبه نیز دچار اختلال ناگهانی در عملکرد زانو شده است؛ علائمی که پیشتر پزشکان نسبت به آن هشدار داده‌ بودند.”
این منبع مطلع افزود: “تاخیر در درمان، منجر به آسیب‌های شدید در حفره‌های عصبی و بروز صدمات نخاعی او شده است. پزشکان هشدار داده‌اند که تداوم این وضعیت ممکن است به از دست رفتن کنترل حرکتی و بی‌اختیاری ادرار منجر شود. همچنین، با وجود ارسال مجدد پرونده پزشکی مریم به پزشکی قانونی و نگرانی‌های جدی نسبت به پیشرفت بیماری، تاکنون هیچ‌گونه پاسخی در خصوص ضرورت انجام جراحی از سوی مراجع ذی‌ربط به وی یا وکیلش ارائه نشده است.”

#مریم_اکبری_منفرد

🔴 تصاویری از اعتراضات دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی سیرجان و چیدن غذا دور میدانی در دانشگاه

دانشجویان طی هفته گذشته در بسیاری از دانشگاه‌های کشور گزارشاتی مبنی بر موارد زیر منتشر کرده‌اند:
- وضعیت افتضاح تغذیه دانشجویی و پیدا شدن حشرات موذی در غذا
- ناامنی در محیط دانشگاه و محیط اطراف دانشگاه
- وضعیت بد رفاهی دانشجویان در خوابگاه‌ها

#تشکل_دانشجویان_پیشرو، دانشجویان از سراسر کشور را به ایجاد شوراها و جمع‌های کوچک سازمانده و اعتراضی در دانشگاه‌های علوم پزشکی سراسر کشور فرامی‌خواند.

انقلاب فرهنگی چه بر سر دانشگاه آورد⁉️

هدف از سرکوب دانشگاه در انقلاب فرهنگی سرخورده کردن دانشجویان از فعالیت سیاسی و ریشه‌کن کردن هرگونه اقدام علیه نظام بود.

جایگاه امروز دانشگاه در مسیر مبارزه با جمهوری اسلامی نشان از شکست انقلاب فرهنگی می‌دهد. امروز دانشگاه سنگر مبارزه با ارتجاع، مذهبگرایی و به طور کل رژیم است. دانشجویان نیز بیدارند و با وجود سرکوب سنگین دست از تلاش برای رسیدن به آزادی و برابری نمی‌کشند.

امام جماعت محله دروازه غار تهران  با لباس بسیجی با تعدادی بسیجی  با موتور رفتن برای دستگیری بدحجابها  که اهالی آنجا با قمه وچوپ ریختن سرشون تا دم  مرگ زدنشون

🍃🍃

بیانیه‌ی اتحاد بازنشستگان

آینده‌ی کودکان ما در سایه‌ی سرنیزه ساخته نمی‌شود

🖌 امضای تفاهم‌نامه میان وزیر آموزش و پرورش دولت پزشکیان با رادان، فرمانده نیروی انتظامی، نشان از تداوم پروژه‌های شکست‌خورده‌ی ایدئولوژیک و امنیتی‌سازی مدارس دارد؛ آن‌هم در شرایطی که نظام آموزشی کشور با انبوهی از بحران‌های جدی نظیر افزایش کودکان بازمانده از تحصیل، گسترش پدیده‌ی کودکان کار و خیابان، افت کیفیت محتوای آموزشی، کمبود معلمان متخصص، اخراج و بازداشت معلمان متعهد، کمبود مشاوران توانمند و شکاف عمیق میان مدرسه و نیازهای واقعی نسل امروز مواجه است.

دشواری‌هایی که امروز بر دوش دانش‌آموزان سنگینی می‌کند، تنها برخاسته از مسائل اقتصادی خانواده‌ها نیست؛ سویه‌ی مهم‌تر این بحران، فروپاشی امنیت روانی در مدارس است که مسئولیت کامل آن با حاکمیتی‌ست که اکنون با صرف بودجه‌های کلان برای امنیتی‌سازی فضاهای آموزشی، اولویت‌بندی‌های معکوس و ناتوانی مزمن خود در درک کارکرد واقعی نهاد مدرسه را آشکار می‌سازد. به‌جای رسیدگی به ریشه‌های نارضایتی، اضطراب و بحران‌های روانی دانش‌آموزان – که خود محصول سیاست‌های سرکوبگرانه همین ساختارند – حضور نیروهای انتظامی در حیاط مدارس به‌عنوان نمادی از نمایش قدرت تحمیل می‌شود؛ ترفندی جدید برای نظامی‌کردن مدرسه، در لوای «نگرانی برای تربیت».

مدرسه نه قرارگاه است، نه میدان رزمایش. پافشاری بر این رویکرد بیش از آن‌که ناشی از دغدغه‌ی تربیتی باشد، برخاسته از وسواس ایدئولوژیک نسبت به کنترل پوشش، سبک زندگی و هویت متفاوت دانش‌آموزان است. مسئله‌ی اصلی این تفاهم‌نامه نه «مراقبت اجتماعی»، بلکه مقابله با استقلال فکری و تفاوت فرهنگی‌ست. این سند، گواه ناتوانی نظام در گشودن درهای گفتگو، شنیدن صداهای متفاوت و پذیرش ذهن‌های جست‌وجوگر است؛ همان نظامی که به‌جای گفت‌وگو، درها را به روی نظامیان می‌گشاید.

آنانی که از امر دموکراسی در آموزش واهمه دارند، به اجبار و انضباط پناه می‌برند، غافل از آن‌که اقتدار، جایگزین اندیشه نمی‌شود، و نظم تحمیلی، هرگز به پرورش انسان‌های آزاد و مسئول منجر نخواهد شد. اگر بناست نسلی خلاق، مشارکت‌جو و متفکر تربیت شود، نخست باید مدرسه را از سایه‌ی سنگین اقتدارگرایی بیرون کشید و آن را به فضایی انسانی، آزاد و گفتگومحور بدل کرد.

امنیت واقعی از اعتماد میان دانش‌آموز و نهاد آموزش می‌گذرد، نه از حضور مأمور. هر گام در مسیر امنیتی‌سازی، گامی‌ست در جهت حذف تفکر انتقادی و تثبیت ترس؛ و بدیهی‌ست که چنین نظامی، توان پرورش شهروند مسئول را نخواهد داشت. عنوانی که بر این تفاهم‌نامه نهاده‌اند، «نظام مراقبت‌های اجتماعی» است؛ عنوانی مضحک و عوام‌فریبانه که بیش از آن‌که معنای مراقبت بدهد، خبر از کنترل و سرکوب می‌دهد. اینان نه می‌توانند و نه می‌خواهند درهای گفتگو را بگشایند، چرا که بقای وضعیت موجود، در گرو به بند کشیدن ذهن‌هاست، نه رهایی آن‌ها.

۱۴۰۴/۲/۳
اتحاد بازنشستگان

#مدرسه_پادگان_نیست