🎸شعر بهبهونی🎸

#داستان_های #غلوم_سیاه

#قسمت_چهلم

وقتی به خانه رسیدیم دیگر نایی برایمان نمانده بود ، علی نفس نفس می زد و من هم همینطور

دویدیم و رفتیم بالای پشت بام

چند دقیقه ای را به سکوت گذراندیم تا کمی حالمان جا بیاید.

علی سرش را میان پاهایش گرفته بود و داشت گریه می کرد.

گفتم :
کا بیه شلوارت عوض کو، مه میشم دومه ته هم شلوارت عوض کو ،بی کیش نی دگه...بس ن

رفتم پایین ، کسی نبود هرچه صدا زدم کسی آنجا نبود

دا...دا.. کی این جه؟
کی ته خونه؟
انگار مادر خانه نبود

رفتم بیرون و دم در ایستادم

از دور دیدم مادر با دو زنبیل در دست و یک سبد روی سرش و کلی وسیله در آن دارد می آید دویدم سمتش

گفتم:
دا کجا بی دیه؟

گفت :
بیو دا یه ها وشام اسو که دَسم بُرِس

دو زنبیل بزرگ را گذاشت روی زمین ، آن را برداشتم .
خیلی سنگین بود به زور می توانستم آن را بلند کنم

گفتم :
دا یهات چهطری آورده؟

گفت :
او زنبیل سوزه نه مال مان... بی به سی دده

وقتی رسیدیم وسایلی را که مادر خریده بود را گذاشتیم در مطبخ

رفتم بالای پشت بام ، دیدم علی شلوارش را عوض کرده و نشسته

گفتم:
علی کا بیو ای زنبیله ببریم دم خونه دده

آمد پایین و هرکدام یک طرف آن را گرفتیم و رفتیم

در خانه دده نیمه باز بود ، رفتیم داخل ...از همان دالان خانه صدا زدم:

دده ...دده

نوراله پسر بزرگ دده آمد و گفت:
اوالت غلوم صحرا...

صحرا...!!

لقبی بود که به من داده بودند

نمی دانم چرا؟ اما حس خوبی از آن لقب داشتم

گفتم :
اوالت نوراله ، ای زنبیله کجا هونیم؟
دده از مطبخ آمد و گفت:
بهری اینجه دا....

زنبیل را از علی گرفتم و خودم آن را بردم داخل مطبخ

زنبیل پر بود از میوه و سبزی

دده از کیسه ی روی آن یک سیب سرخ درآورد و گفت :
وی سی دا...

سیب را شست و داد دست من گفت :

بیه...بخو

گفتم :
دده یکی دگمم هوده سی رفیقم

گفت :
رفیقت کی ن؟

گفتم :
علی ...اون جه ته سرا ویساده

یک پرتقال درآورد و داد به من و گفت:
بیه ، یه هم سی دوستت

من تشکر کردم و آمدم بیرون

نوراله در حیاط بود و داشت درس میخواند
گفت :
غلوم کلاس چندمه؟

نوراله همیشه این سوال را می کرد ، اگر روزی ده بار مرا می دید ده بار می پرسید غلوم کلاس چندمه؟!

یک گاز بزرگ به سیب زدم و با دست عدد سه را نشان دادم بعد همان جور که سیب را گاز میزدم

گفتم :
نوراله خسرو کجا؟

گفت :
سر کار

خداحافظی کردم و آمدم بیرون .
پرتقال را به علی دادم .
علی هم سریع پرتقال را پوست کند و خورد

گفتم :
علی بشیم که امرومو کلی کار هه باید نومی
اس محمود هم بنویسم.

برگشتیم و رفتیم روی پشت بام کتابی که ملک تاج داده بود را درآوردم و ورق زدم .
چند صفحه از آن را خواندم و یک نامه ای که احساس کردم به درد اس محمود می خورد را انتخاب کردم و شروع کردم به نوشتن.
بعضی جاها هم خودم چیزهایی به آن اضافه کردم یعنی در واقع خودم آن نامه را نوشتم.

دلم دنیای فریادی فسرده ست

که روحش را سکوت مرگ خورده ست

منال ای دل اگر مرده ست دنیات

در این دنیا چه دنیاها که مرده ست

ملک تاج ، تاج سرم

ای تاج شاهی به سر گچکار بی کس ، من از دوری تو کلو شده ام باور کن دیگر نمی توانم باهام قهر کنی ،

گر صبر کنی ز غوره حلوا سازی
لااقل یه گوم صبر کن تا بتوانم بیایم و تو را نکاح کنم.

ملک تاج

دستهای من در گچ مانده و دیوار مردم خراب شده تو را به هرکی که دوست داری دیگر با من قهر نکن من هر روز می آیم سر بون تا تو را ببینم اما تو نمی آیی امروز با دیمون گپ زدم و گفتم خدا یکی ، ملک تاج یکی

اگر نرفتین برایم نکاحش کنی من خودم را غرق می کنم ...
می من چقدر طوقت دارم که هم باید دایک دمم شود هم تو باهام قهر کنی؟؟!

تو را به دستهای بریده ابوالفضل با من قهر نکن

ای نامه که می روی به سویش از جانب من ببوس رویش.

وقتی نامه تمام شد ظهر شده بود ، خیلی با علی راجع به این نامه حرف زدیم که به بهترین شکل بشود آن را نوشت.

اولین تجربه نامه من به ثمر رسیده بود.

منتظر بودم که اس محمود بیاید و به او بگویم و همان طور که ملک تاج خواسته بود دست گچی اش را بزند زیر نامه اما هر چه منتظر ماندم نیامد

مادر از پایین داد زد:
غلوم...
غلوم...
چاس

رفتم آن را آوردم.

تلیت او پیازک غذای مورد علاقه ی من بود.

با علی آن را تلیت کردیم و خوردیم کمی هم آنجا از اولیور توییست برای علی خواندم اما باز هم خبری از اس محمود نشد.

گفتم :
علی ...پسی که وبی بشیم دنبال کارمو

گفت :
ک ک کا کا کا ر چه؟

گفتم :
نامه دگه...بشیم دم خونه ها بنیم کسی نمی نامه سیش بنویسیم؟

عصر که شد باز هم خبری از اس محمود نبود ملک تاج هم نیامد.

به علی گفتم :
انگار امرو نمی ین ،
بیو بشیم دنبال کار خمو

داشتم می رفتم که دیدم ملک تاج دارد به ما نگاه می کند رفتم پیشش

گفتم :
په کجانی؟
اس محمود کجا؟
نومه ام سیش نوشته هه..

324 views10:27