🎸شعر بهبهونی🎸

#حکایتهای_محل #پر

#حکایت #بیست_و_یکم

نگارش..... #بهرام_دادمهر
⸙‌╲\╭
╭ ♥️ ⸙჻ᭂ࿐*♡☆჻ᭂ
┗╯
مدت زیادی نبود که داماد شده بود،
کار و بار کساد بود و دخل و خرج باهم نمیخواند،
روی پشت بام کاهگلی به پشت خوابیده بود و چشم از ستاره ها بر نمیداشت،خوابش نمیبرد و مدام دست به دست میگشت و سعی میکرد بخوابد ولی بی خوابی همدم بیشتر شبهایش شده بود ،
برگهای دفتر روزهای تنگدستی اش را توی ذهنش ورق میزد و با هر صفحه آه میکشید.
مرد تنبلی نبود و برای خرج خانواده هر کاری از دستش بر می آمد انجام میداد،
یادش آمد روزهائی را که فعلگی میکرد و از خروسخوان سحر تا دمدمای غروب کار میکرد، تازه همین فعلگی را هم با خواهش و التماس مادرش نزد معمار و پیشکش کردن خروسی بدست آورده بود.
روزهائی سنگ تراشی کرده بود و ایامی را به معامله چهارپایان، و گاهی هم سقائی و آوردن آب از برکه حاشیه شهر و فروش آن به مردم.
ولی مدتی بود بیکار شده بود و فشار زندگی زیاد،
نه راه پس داشت نه راه پیش و دیگر روی قرض کردن هم نداشت.
مدتی بود به سرش زده بو جلای وطن کند راهی کویت شود، این پیشنهاد را یکی از دوستانش داده بود.
فکر غربت از یک طرف و تنگدستی از سمت دیگر مچاله اش کرده بودند.
کله سحر *دِنگ و وِنگ* از رخت و خواب بلند شد ، قلپی آب از کوزه گلی خورد و ناشتا نخورده به میدانی محل رفت و روی منبرک محل نشست.کم کم هوا روشن شد نبض زندگی شروع به زدن کرد.
منتظر ماند تا سر و کله دوستش پیداشد و آمد یکراست کنارش نشست وشروع کرد به *چُق بیدی* زدن و حال و احوال کردن.
سر گپ را باز کرد و از تصمیمش برای همراهی با جمع دوستان گفت چند و چون سفر و را پرس و جو کرد و قرار ومدار سفر را گذاشت و برگشت خانه.
روزهای دیگری هم گذشت و روز موعد فرا رسید و همگی با ساکهائی رنگ و رو رفته راهی شدند .
مقصدشان آبادان بود و بنا بود قاچاقی از طرف شلمچه و عراق وارد کویت شوند.
شب را در مسافر خانه ای اطراق کردند و صبح زود طبق قرار قبلی از مسافر خانه بیرون زدند.
هفت هشت نفری میشدند ، شب وارد نخلستانهای شلمچه شدند و طبق توصیه راه بلد میبایست تا حوالی سحرتوی نیزارها و نخلستانها مخفی میشدند تابلکه بتواند از آب ردشان کند.
سه چهار شب تلاش میکردند ولی هر بار با آفتابی شدن شرطی های عراقی ماجرا کنسل میشد.
روزها میگذشت و همچنان در آبادان معطل بودند ، گاهی دور هم در قهوه خانه ای مینشستند تا وقتشان
بگذرد.
دریکی از روزهائی که در قهوه خانه نشسته بودند یکی از همشهریها که او هم آبادان کار میکرد آنها را دید و چند و چون کارشان را پرسید؛
_ *هَه اِسا امدهی آبادان*؟
_ *وله چه بگم یهم اَ بدبختی مان ، مَی مامه شامس هَه ما اَ بشیم سر رو ، رو خشک ومبو*

همشهری که تو یه عکاسی کار میکرد ،شستش خبر دار شد که این حضرات راهی کویتند و نامردی و طمعش گل کرد.
نه گذاشت ،نه براشت و رک و راست گفت که یا مرا هم رایگان با خودتان می برید یا همه تان را لو میدهم.
چشمهای مسافران از حدقه بیرون زده بود و مات و مبهوت نگاهش میکردند.
مگر میشد یک همشهری که ادعای رفاقت دارد و ازقضا کار و بارش هم بد نیست، اینگونه *غِفگیرشان* کند؟
بگو مگو بالا گرفت کار داشت بالا میگرفت.
آخه ما بیچاره ها که دیگه پولی برامون نمانده که بخواهیم سهم تو را هم بدهیم، از خدا شرم کن.
عکاس اما کوتاه نمی آمد؛
*هم یه که گفتم یا مهم مفتی مبری کویت یا هموته دهس آجان میدم ، خوتنم مدونی که دهس کمِی شیش ماه زندونی ت شاخِی*
ول کن نبود طماع بی چشم و رو.
مسافران شور کردن که چکار کنند ، تصمیم بر این شد که مسافرخانه را عوض کنند و عکاس را قال بزارند.
نقشه را اجرا کردند و شب راهی نخلستان شدند غافل از اینکه نقاش ، رند روزگار بودو تعقیبشان کرده بود و سر بزنگاه رسید.
*بخیال خوتو متونی یواشکی بشی، ای شما دولی مه بند دولیَم*
مرد قاچاقچی هم از ترس به اته پته افتاده بود ولی مسافران کوتاه نیامدند و بنا نداشتتد زیر بار *خِیف* این مردک بروند.
عکاس طماع وقتی نه محکمی شنید تصمیمش را گرفت و فرداشب با آجان ها سر قرار رسید و ساعتی بعد مسافران به همراه قاچاقچی به هم زنجیر شده ، به درختی در محوطه کلانتری بسته شده بودند.
دوسه روزی را آب خنک میخوردند تا روز بازجوئی فرا رسید.
مرد قصه ما فکری به سرش زد و رو به دوستان و مرد قاچاقچی گفت،
*ما نبهد والیم ای عکاسه بالازورمه دِربی*
دوستان گفتند آخه چه کاری از دست ما برمیاد ، ماکه در حین ارتکاب جرم گرفتار شده ایم و.....
مرد حرفشان را قطع کرد و ادمه داد،
میدانم ، ما باید همگی باهم یک حرف بزنیم و بجای قاچاقچی عرب ، مرد عکاس را دلال و قاچاقچی معرفی کنیم .

👍1

4.12K views05:50