🎸شعر بهبهونی🎸

۱۳- *درِ تو ریمو نبندی به خدا ما وایه مندیم*

وایه یعنی آرزو و به جای وایه مند اورزومند هم گفته می شد.
این بیت به احتمال زیاد مفهوم کنایی دارد کنایه از این که برای‌ما مشکل ایجاد نکنید‌یا به ما جواب رد ندهید. و نیز می تواند مفهوم عادی و نزدیک خود را داشته باشد که عده ای در مراسم عروسی در اتاق را به شوخی بر روی عده ای بسته اند و آن ها این بیت را خوانده اند.

۱۴- *دوما وِ دریساده بندیر زه ویساده یه پا و دو پا خَسّه ویساده*

بیت فوق از طرف خانواده داماد خوانده می شد. و خانواده عروس پاسخ می دادند:
*والّا مه نمیدم زِه بالله مه نمی دم زِه شیربهاش کم آورده*

۱۵- *اّسّن اولو بولو ......بهیگ خولو(هولو)*

زمانی که عروس ، با پسر داییش ازدواج می کند.

به جای نقطه چین اسم عروس را می آوردند . این اسم باید دو یا سه هجایی باشد تا ریتم شعر را بر هم نزند . اسم هایی مانند نرگس، مریم، ماتاب(مهتاب)، فضه ، بگم، پروین و...‌..

۱۶- *انار بوشهرم می /میری شوفرم می*

مربوط به زمانی است که داماد راننده است.

⏹ *اشعاری که جنبه ی شوخی با خانواده ی عروس و داماد دارد*

در بعضی از عروسی ها دوستان صمیمی داماد و یا بستگان داماد بیت هایی می خواندند که جنبه ی شوخی با داماد یا خانواده اش را داشت مانند:

*دوما دوم‌تمبو/هیچه سری نومبو*

یا

*هی بد باد پولکی/دوما می اشولکی*

یعنی داماد بد ترکیب است.

*شوخی با مادر داماد*

*دی دوما نیتره ببازه/ دوم تمبونی درازه*

*شوخی با خواهر داماد*

*خواهار دوما ره شنو بکو/تمبونشی او بو نمی دو چه بکو*

و در شعر حنا حنا به جای ورق طلا و شمش طلا می گفتند : *گو دادا می بنده*

⏹ *ابیات محله ای*

اهالی هر محل بیت های مختص به خود داشتند که در عروسی ها می خواندند.
مانند:

*دُز نیو ت مله مو/ آغی شافرز تِ کلّه مو (یا سرکله مو)*

که مربوط به اهالی محله ی شاه فرز است.
بیت زیر هم به گویش لری است که احتمالاً بوالی های محله ی شاه فرز نی خواندند :

*ایما چه باکمونه/ آغی شافرز که آغی خمونه*

اهالی مله ی پَر هم بیت زیر را می خواندند:

*صد سوار حیدری وُ یَه زنِ مَلّه ی پری*

⏹ *اشعار فامیلی*

بعضی ها هم ابیاتی می ساختند و نام فامیل خود را در آن می گنجاندند.
نگارنده از دوران کودکی به خاطر دارم که در عروسی های هم فامیلی هایمان بیت زیر را می خواندند:

*قد بلوریش می رخشِن/دومی آغی نوربخشن*

مُل محسنی ها هم بیت زیر را می خواندند:

*سوار سوار مُل محسین سیصد سوار مُل محسین*

یا:

*طلاها تِ تروزی /دوت آغی نموزی*

یا

*ماشلّا چه شیری /دومی آغی شمشیری*

بیت زیر برای هر فامیل می توانست به کار رود مشروط بر این که هجاهای آن فامیل در حدی نباشد که وزن شعر را بر هم بزند مثال:

*چراغ برق دولتن ......... سلامتِن*

به جای نقطه چین می توان فامیل هایی مانند :

رحیمیا،نموزیا، موسویا، حسینیا و ......

را به کار برد به نحوی که وزن شعر را به هم نزند.

⏹ ابیات متفرقه

*اُو اَمده تِ تانکی دوما عزیز حاجتی*

*یه ماس ری ماسن دوما دلی خواسه*

*یه قندن و یه چوهی پیوند دلبخوهی*

*یه قندن و یه شربت پیوند با محبت*

*دو میلی ت سرامو امشو عوریس ولامو*

میلی درخت نخل

بیت زیر هم خیلی قدیمی است:

*تو بیو جی‌مه خانمی مه میم جی تو خانمی*

ونیز بیت های:

*هی بد بادا بادا شالا مباری بادا*

*هی بد بادا بادا ای گُله کجا پیدا دا*

و ایضاً

*چارقد بنارسی سلسله داره/ماشالا به شاه دوما سلیقه داره*

*ایلمون‌کار که خطیرمون کار که /ماشالا آغی نموزی فیدوسی کار که*

*دی دوما قندی بالاشه/کربلا که وازوبی سی سرکالاشِن*

هدیه ی داماد به مادرش بردن او به کربلاست.

*طلا طلا طلایکِن / دوما عزیز دایکن*

*اسّن اواو بولو .......عزیز هولو*

به جای نقطه چین می توان اسم های دو هجایی مانند کبری،پروین، مینا، مریم، نرگس، ماهرخ و ........ گذاشت.

*شا دومی ما شاپور دومی ما*
*شاه به او طیفه که زن داده به دومی ما*

*گل شیشه گل شیشه دوتم نمیدم ای مرد لیشه*
*دسی بگری بیبری ت ایوو*
*داغی هُنسی دیم سرِ قیلو*

*پَشتی طلا قباله شه*
*.....عروس خاله شه*

به جای نقطه چین اسم دوهجایی از خانم ها را می گفتند.

*تیرمه تیر مه تیرمه شالشه*
*آغی حوجی تیرمه شالشه*

*آغا لطف الله تیرمه شالشه*
و همین طور اسم افراد مورد نظرشان را می آورند.

تیرمه همان پارچه ی ترمه است.

*دَسَم پّری حنا بو*
*روزی آممرضا بو*

به جای آممرضا هر اسم سه هجایی که به مصوت بلند آ ختم می شد می آوردند( جهت حفظ قافیه) مانند:
روزی آلطف الله بو، آسیف الله و.....

*سوزَی سوزَی سوزَی*
*دوما سوزی سوزی*
*عروس سوزی سوزی*
*سوزه واریه سوزی*
*دونگ اناریه سوزی*

⏹ *مم نمی مردی که جیلیم میکو*
‌ *نصف شوون که خری جُل میکو*

⏹ *م

1.89K views06:06