آخر یه شب یکیمون کم میاره تکست میده.

اگه نمیخواستی پیشم بمونی، چرا اون همه وقت رو باهام گذروندی؟

‏تو هيچوقت قرار نيست بفهمى من براى اينكه تو رو ناراحت نكنم چقدر خودم رو ناراحت كردم.

نمیدونم این روزگار و این زندگی چی تو من دیده
که اینقدر بهم سخت میگیره و سنگ میندازه جلوی پام، من واقعا اونقدر که فکر میکنه قوی نیستم و تحملشو ندارم، واقعا از پسش برنمیام و تا اینجام اگه از بین نرفتم، همش به زور امید و آرزو بوده، همین امید و آرزو هم داره کم کم نابود میشه، همین روزاست که از پا بیوفتم و چیزی جز غم‌هام باقی نمونه.

هیچوقت انقدر بی‌میل به حرف زدن با آدم‌ها نبودم.

بعضی وقت‌ها به قبل که نگاه میکنم میبینم یه آدم‌هایی خیلی دلم رو شکستن، موقعی که کاملا بی‌احساس بشی و به اتفاقاتی که برات افتاد نگاه کنی ممکنه از خودت متنفر بشی که اینقدر اجازه دادی آدم‌ها اذیتت کنن ولی دارم سعی میکنم خودم رو درک کنم، من این آدمی که الان هستم اونموقع نبودم، از خودم متنفر نمیشم و دیگه به چیزی فکر نمیکنم، فقط از درس‌هایی که گرفتم استفاده میکنم و میگم این درس‌ها برای من نیاز بودن.

اگه واقعا برام مهم باشی، صد بار هم تلاش میکنم، ولی وقتی تموم بشه، دیگه تمومه.

اگه من اونی نبودم که دلت میخواست، نباید کاری به کارم میداشتی.

با احساسات من بازی نکنین، من پول ندارم برم تراپی.

تو شلوغش نکردی، همه ما درجه‌های متفاوتی از حساسیت رو داریم، اگه چیزی تو رو اذیت کرده یعنی اون موضوع برای تو آزاردهنده بوده، نیازی نیست بیش از حد توضیح بدی تا بقیه متوجه بشن.

من به هیچکس اعتماد ندارم، آدم‌ها خوب حرف میزنن و یطور دیگه رفتار میکنن.

من مجبور نیستم قهرمان زندگی همه آدم‌ها باشم همین که بتونم زندگی خودم رو نجات بدم کافیه، مجبور نیستم هر کار کنم که آدم خوبه قصه اطرافیان باشم همین که برای خودم مفید باشم کافیه، مجبور نیستم طوری نشون بدم تا از نگاه کسی کامل دیده بشم همین که برای خودم کافی باشم شاهکار کردم.

تقریبا همه زخم‌هام از آدم‌هاییه که ادعا میکردن دوستم دارن.