بخشیدن باعث التیام نمیشه، التیام باعث بخشیدن میشه.

میتونی بری ولی دیگه اجازه نداری به برگشت فکر کنی.

تو بقیه رو از غم نجات میدی، ولی هیچکس نمیتونه تو رو نجات بده.

یادته بهت گفته بودم من دو تا بالِ زخمی دارم؟ یادته؟ بهت گفته بودم من خودم زخمی‌ام، تو دیگه بهم زخم نزن، بهت گفته بودم روحم آسیب دیده و احساساتم شکننده‌س، گفته بودم بهت که قبل تو چقدر زمین خوردم، چقدر زخمی شدم، چقدر شکستم و دیگه جون یه زخم دیگه رو ندارم، تو هم قول دادی، قول داده بودی، قول دادی ولی بهش عمل نکردی، تو منو نشکستی، زیر پاهات له کردی، خرد و خاکسترم کردی، پس ازم نخواه ببخشمت، نمیشه، نمیتونم.

دلم براش خیلی تنگ میشه، ولی دیگه نمیخوامش.

آخر یه شب یکیمون کم میاره تکست میده.

اگه نمیخواستی پیشم بمونی، چرا اون همه وقت رو باهام گذروندی؟

‏تو هيچوقت قرار نيست بفهمى من براى اينكه تو رو ناراحت نكنم چقدر خودم رو ناراحت كردم.

نمیدونم این روزگار و این زندگی چی تو من دیده
که اینقدر بهم سخت میگیره و سنگ میندازه جلوی پام، من واقعا اونقدر که فکر میکنه قوی نیستم و تحملشو ندارم، واقعا از پسش برنمیام و تا اینجام اگه از بین نرفتم، همش به زور امید و آرزو بوده، همین امید و آرزو هم داره کم کم نابود میشه، همین روزاست که از پا بیوفتم و چیزی جز غم‌هام باقی نمونه.

هیچوقت انقدر بی‌میل به حرف زدن با آدم‌ها نبودم.

بعضی وقت‌ها به قبل که نگاه میکنم میبینم یه آدم‌هایی خیلی دلم رو شکستن، موقعی که کاملا بی‌احساس بشی و به اتفاقاتی که برات افتاد نگاه کنی ممکنه از خودت متنفر بشی که اینقدر اجازه دادی آدم‌ها اذیتت کنن ولی دارم سعی میکنم خودم رو درک کنم، من این آدمی که الان هستم اونموقع نبودم، از خودم متنفر نمیشم و دیگه به چیزی فکر نمیکنم، فقط از درس‌هایی که گرفتم استفاده میکنم و میگم این درس‌ها برای من نیاز بودن.

اگه واقعا برام مهم باشی، صد بار هم تلاش میکنم، ولی وقتی تموم بشه، دیگه تمومه.