از تاریکی من، ماه طلوع میکند.

قبلا خیلی حوصله داشتم، الان به وضوح خیلی کمتر شده، دوست ندارم موبایلم زیاد زنگ بخوره، دوست ندارم زیاد حرف بزنم، دوست ندارم در مورد قدم‌های بعدیم توضیحی بدم، دوست ندارم در مورد هر چیزی جز به جز به هر کسی توضیح بدم، حتی دوست ندارم به حرف‌ها و رفتارهای بد دیگران هم واکنش نشون بدم، فقط میخوام روی خودم، حال خودم رفتار خودم تمرکز کنم.

فکر کنم همسر آینده‌ام همش داره خدا خدا میکنه من با کسی قرار نزارم، دعاهاش هم واقعا داره جواب میده.

آدم‌ها بهت آسیب میزنن و طوری نشون میدن که انگار تو بهشون آسیب زدی.

گاهی اوقات به عنوان یک فرد بالغ باید تصمیم بگیری که این آخرین باریه که اجازه دادم چنین حسی رو بهم بدن و روی حرفت وایسی، چه خانواده باشه، چه رابطه یا دوستی.

افسردگی واقعی اینه که چیزایی که قبلا دوست داشتی رو دیگه دوست نداشته باشی.

من دوام آورده‌ام، اما میخواستم معنای زندگی‌ام چیزی بیش از دوام آوردن باشد.

بخشیدن باعث التیام نمیشه، التیام باعث بخشیدن میشه.

میتونی بری ولی دیگه اجازه نداری به برگشت فکر کنی.

تو بقیه رو از غم نجات میدی، ولی هیچکس نمیتونه تو رو نجات بده.

یادته بهت گفته بودم من دو تا بالِ زخمی دارم؟ یادته؟ بهت گفته بودم من خودم زخمی‌ام، تو دیگه بهم زخم نزن، بهت گفته بودم روحم آسیب دیده و احساساتم شکننده‌س، گفته بودم بهت که قبل تو چقدر زمین خوردم، چقدر زخمی شدم، چقدر شکستم و دیگه جون یه زخم دیگه رو ندارم، تو هم قول دادی، قول داده بودی، قول دادی ولی بهش عمل نکردی، تو منو نشکستی، زیر پاهات له کردی، خرد و خاکسترم کردی، پس ازم نخواه ببخشمت، نمیشه، نمیتونم.

دلم براش خیلی تنگ میشه، ولی دیگه نمیخوامش.

آخر یه شب یکیمون کم میاره تکست میده.