وقتی کسی رو از دست میدی هیچوقت همون آدم قبلی نیست که برمیگرده.

میترسی عاشق بشی؟ میترسم که فقط من عاشق بشم.

امیدوارم دوباره ببینمت و این بار همه چی درست بشه.

یه آدم میخوام که اتفاقی وارد زندگیم بشه ولی عمدی بمونه.

کسی که تجربه رها شدن داره میدونه که چقدر طول میکشه خودت رو جمع و جور کنی که حس خواستنی نبودن و کافی نبودن دست از سرت برداره، از همه مهم‌تر که دیگه منتظرش نباشی، ترکیب احساسات مزخرف اون دوره انتظار با فکر اینکه حتما من بد بودم، من خواستنی نبودم همراه با انتظار و دلتنگی، نسخه مرگه.

از تاریکی من، ماه طلوع میکند.

قبلا خیلی حوصله داشتم، الان به وضوح خیلی کمتر شده، دوست ندارم موبایلم زیاد زنگ بخوره، دوست ندارم زیاد حرف بزنم، دوست ندارم در مورد قدم‌های بعدیم توضیحی بدم، دوست ندارم در مورد هر چیزی جز به جز به هر کسی توضیح بدم، حتی دوست ندارم به حرف‌ها و رفتارهای بد دیگران هم واکنش نشون بدم، فقط میخوام روی خودم، حال خودم رفتار خودم تمرکز کنم.

فکر کنم همسر آینده‌ام همش داره خدا خدا میکنه من با کسی قرار نزارم، دعاهاش هم واقعا داره جواب میده.

آدم‌ها بهت آسیب میزنن و طوری نشون میدن که انگار تو بهشون آسیب زدی.

گاهی اوقات به عنوان یک فرد بالغ باید تصمیم بگیری که این آخرین باریه که اجازه دادم چنین حسی رو بهم بدن و روی حرفت وایسی، چه خانواده باشه، چه رابطه یا دوستی.

افسردگی واقعی اینه که چیزایی که قبلا دوست داشتی رو دیگه دوست نداشته باشی.

من دوام آورده‌ام، اما میخواستم معنای زندگی‌ام چیزی بیش از دوام آوردن باشد.

بخشیدن باعث التیام نمیشه، التیام باعث بخشیدن میشه.