🔺محسن رضایی: اجازه باز شدن مسیر دوم در تنگه هرمز را نخواهیم داد

🔸اگر محاصره ادامه یابد، کشتی‌ها و نیروهای آمریکایی با خطرات و تلفات جدی روبرو خواهند شد.

Rouydad24.ir ‌
@rouydad24

یک مقام ارشد سعودی می‌گوید که چندین گزارش اطلاعاتی معتبر حاکی از هماهنگی بین حوثی‌ها، نیروهای مقاومت در عراق و سپاه پاسداران ایران برای آماده‌سازی حملات علیه عربستان سعودی است/العربیه

@Squad_iran | #kamelat

پزشکیان: ایران را همه مردم نگه داشتند، نه فقط کسانی که در خیابان بودند

دکتر عبدال‌السید
من یهودیت را دوست دارم و مردم یهود را دوست دارم. من به یهودیت احترام می‌گذارم و به مردم یهود احترام می‌گذارم. من در کنار یهودیت و در کنار مردم یهود می‌ایستم.

و خطرناک‌ترین چیزی که آن‌ها تلاش می‌کنند به ما القا کنند این است که می‌توانند تعریف یهودستیزی را گسترش دهند تا یک دولت خارجی و ای‌پک را هم شامل شود؛ من می‌گویم مزخرف است! نه!

اگر باور دارید که یهودستیزی شامل یک دولت خارجی و ای‌پک هم می‌شود، در حال ایجاد شرایطی خطرناک هستید.

بنابراین مهم است که بدانیم ما یهودیت و مردم یهود را دوست داریم چون انسان‌ها را دوست داریم؛ و فلسطینی‌ها و حقوق‌شان را دوست داریم چون انسان‌ها را دوست داریم.
و دوست داریم که دلارهای مالیاتی ما اینجا خرج شود؛ روی مدرسه‌ها، اینجا؛ و روی مراقبت‌های بهداشتی، اینجا، چون ما مردم را دوست داریم.
نمی‌توانید ادعا کنید که طرفدار حقوق بشر و صلح هستید، نمی‌توانید ادعا کنید که می‌خواهید روی فرزندان‌تان سرمایه‌گذاری کنید وقتی پول ما را به خارج می‌فرستید تا فرزندان دیگران را بکشند؛ نمی‌توانید چنین ادعایی داشته باشید.

▫️پیرامونِ پیدایشِ مفهوم #مشروطه در ایران
🎙 #سیدجواد_طباطبایی- فیلسوفِ سیاسی ایران
🗓 اردیبهشت ماه ۱۴۰۱ خورشیدی
📍مرکز مطالعاتِ ایرانی ساموئل جردن کالیفرنیا
@Jaryaann

شرکت OpenAI اعلام کرده که تعداد کاربران هفتگی اون از مرز یک میلیارد کاربر عبور کرده و بدین مناسبت امکان چت کردن و ارسال پیامهای متنی به اون برای کاربران رایگان و Go نامحدود شده و این کاربران با مدل بهینه GPT‑5.6 Luna امکان چت بی نهایت خواهند داشت. دیگر قابلیتها از جمله اپلود فایل و ساخت عکس کماکان محدودیت دارن.

کاربران پلاس و پرو هم به نسخه بهبود یافته GPT‑5.6 Sol دسترسی خواهند داشت که پاسخ های متمرکزتری میده و جوابهایی که میده قابل اعتمادتر هستن و توهم کمتری دارن. علاوه بر این حالا با اسلایدر هم میشه میزان تفکر مدل روی جوابهارو مشخص کرد.

این قابلیتها طی روزهای اینده برای کاربران فعال خواهند شد.

🔎 techcrunch

📍 @TechTube

⚜خبرگزاری فرانسه (AFP) گزارش داد که در پی حملات اخیر حوثی‌های یمن، دست‌کم ۵۸ نفر از نیروهای وابسته به دولت یمن جان خود را از دست داده‌اند.

⚜به گفته این خبرگزاری، این حملات مرگبارترین موج درگیری‌ها در جنگ داخلی یمن طی بیش از سه سال گذشته به شمار می‌رود و نشان‌دهنده تشدید قابل‌توجه تنش‌ها در این کشور است.
✒️#LT
📃@Cataphract1

🎥قطار چابهار - زاهدان در هفته دولت به بهره‌برداری می‌رسد

رئیس‌جمهور در گفت‌وگو با مردم در دومین سالروز تحلیف ریاست جمهوری:

🔹ما باید بتوانیم در کنار ایجاد بزرگراه و آزادراه؛ کریدورهای ریلی کشور را هم تقویت کنیم چون هم سوخت کمتری مصرف می‌شود و هم سرعت تخریب جاده پایین می‌آید؛ در همین راستا قطار چابهار به زاهدان در هفته دولت به بهره‌برداری می‌رسد.

@PadDolat
@Padmultimedia

🔻ذخیره ۶ ماهه واکسن در کشور تأمین شد
🔷معاون بهداشت وزارت بهداشت: در حال حاضر ذخیره ۶ ماهه انواع واکسن در کشور تأمین شده و یک محموله جدید وارد شده و محموله دیگری نیز در مسیر ورود است. واکسن HPV هنوز در سبد واکسیناسیون کشوری قرار نگرفته است.بیش از ۲۱۴ پایگاه و خانه بهداشت در جریان جنگ آسیب دیده‌اند.

@payamema

اقتصاد سیاسی؛ صاحبان نوبیتکس فرزندان چه کسی هستند؟


https://t.me/ForIran_ir/41187

BIG: Türkiye, Saudi Arabia, and Pakistan are set to sign a joint defense agreement in Saudi Arabia today.

Source: Reuters

چگونه چین جهان را از شوک نفتی ایران نجات داد؟
مارک فیشر، در قسمت اخیر پادکست «تصویر بزرگتر»، به تحلیل این موضوع پرداخته که چرا با وجود پیش‌بینی‌ها در مورد بحران جهانی نفت، به دنبال جنگ ایران، این اتفاق نیفتاد. پاسخ او غافلگیرکننده است: جهان یک ناجی پنهان داشت، و آن ناجی چین بود.
با بسته شدن تنگه هرمز در آغاز جنگ، روزانه بیست میلیون بشکه نفت از بازار جهانی حذف شد؛ یعنی یک‌پنجم کل عرضه جهان. خطوط لوله جایگزین عربستان و امارات حدود هفت میلیون بشکه را به سیستم بازگرداندند و آزادسازی بی‌سابقه ذخایر راهبردی سی‌ودو کشور نیز به‌طور میانگین دو و نیم میلیون بشکه دیگر اضافه کرد. با این حال، کسری روزانه همچنان بیش از ده میلیون بشکه بود و ذخایر اضطراری آمریکا و ژاپن با سرعت به سمت صفر می‌رفت. همه شواهد از یک فاجعه اقتصادی جهانی خبر می‌داد.
اما ناجی از جایی آمد که کمتر کسی انتظارش را داشت. واردات نفت چین، بزرگ‌ترین واردکننده جهان، ناگهان به نصف سقوط کرد؛ کاهشی معادل پنج و نیم میلیون بشکه در روز، یعنی بیش از کل واردات هند. همین کاهش بی‌سروصدا بود که کسری جهانی را از بیست میلیون بشکه به حدود پنج میلیون رساند و تفاوت میان فروپاشی اقتصادی و چند ماه گرانی بنزین را رقم زد؛ آن هم بدون هیچ اعلام رسمی از سوی پکن.
فیشر قطعات این معما را کنار هم می‌گذارد: نخست، ممنوعیت محرمانه صادرات سوخت از پالایشگاه‌های چینی؛ دوم، سوزاندن مقادیر بی‌سابقه زغال‌سنگ و حتی استفاده از آن برای تولید پلاستیک و کود؛ سوم، جابه‌جایی مسافران از هواپیما به قطار و گسترش خودروهای برقی که اکنون حدود یک‌چهارم خودروهای در حال تردد را تشکیل می‌دهند. اما سلاح اصلی چیز دیگری بود: ذخایر پنهان و عظیم نفت. تصاویر ماهواره‌ای از مخازن غول‌پیکر نشان می‌دهد چین دست‌کم یک میلیارد و چهارصد میلیون بشکه ذخیره کرده است؛ بیش از مجموع ذخایر همه کشورهای دیگر، و شاید بسیار بیشتر، با احتساب غارهای زیرزمینی غیرقابل‌شمارش.
این نفت از کجا آمده بود؟ پاسخ، ایران و روسیه است. چین طی سال‌ها نفت تحریمی این دو کشور را با تخفیف‌های کلان و از طریق ناوگان‌های پنهان نفتکش خریداری کرده و با پرداخت به یوان، نظام دلاری معاملات نفت و در نتیجه نظارت مالی آمریکا را دور زده است.
اما چرا چین جهان و به‌ویژه رقیب اصلی‌اش آمریکا را نجات داد؟ فیشر چهار نظریه را بررسی می‌کند: نخست، خنثی‌سازی «معمای مالاکا»؛ یعنی نشان دادن اینکه محاصره دریایی آمریکا در سناریوی جنگ تایوان دیگر نمی‌تواند اقتصاد چین را فلج کند. دوم، به دست آوردن اهرم فشار بر ترامپ که نسبت به قیمت نفت حساس است. سوم، که به نظر فیشر محتمل‌ترین است، حفاظت از بازارهای صادراتی چین؛ چون فروپاشی اقتصادی مشتریان به معنای فروپاشی اقتصاد صادرات‌محور خود چین بود. و چهارم، رونمایی از یک سلاح تازه: توانایی روشن و خاموش کردن پنج درصد از تقاضای جهانی نفت، قدرتی در حد عربستان سعودی.
نتیجه‌گیری فیشر روشن است: نظم نفتی جهان در حال دگرگونی است. آمریکا دیگر نتوانست جریان آزاد نفت را تضمین کند، روسیه زیر بار تحریم‌ها گرفتار است، و دو قدرت تازه سر برآورده‌اند؛ ایران که ثابت کرد می‌تواند یک‌جانبه یک‌پنجم عرضه جهانی را قطع کند، و چین که اکنون بر قیمت جهانی نفت نفوذی تعیین‌کننده دارد. تا زمانی که هرمز در معرض تهدید بسته شدن باشد، دکمه نابودی اقتصاد آمریکا روی میز شی جین‌پینگ قرار دارد.

https://x.com/panahfb/status/2085330511249944650

طرح هرمز، موانع اجرایی، فشار منطقه‌ای، سیاست داخلی آمریکا، اثر بر کشتیرانی، Reuters
(خبرگزاری، بریتانیا)

۱) وضعیت کلی

• جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، که ۲۸ فوریه آغاز شد، پس از پنج ماه به بن‌بستی نظامی، اقتصادی و سیاسی رسیده است. کانون بحران تنگه هرمز است؛ آبراهی که پیش از جنگ آزاد و بدون عوارض بود و حدود یک‌پنجم محموله‌های نفت و گاز مایع جهان و کالاهای حیاتی از آن می‌گذشت. ایران با محدودکردن عبور کشتی‌ها بر بازار انرژی و واشنگتن فشار می‌آورد.

۲) طرح ایران و عمان

• طرح در حال مذاکره، نظارت بر کشتی‌های ورودی به خلیج فارس را به ایران می‌دهد. درباره خروجی اختلاف هست: یک روایت از مسیر مشترک و صدور مجوز عمان پس از اطلاع به ایران می‌گوید؛ تهران می‌خواهد رفت‌وبرگشت کشتی‌ها از آب‌های ایران باشد.

• ایران خواهان ۵ تا ۷ درصد ارزش محموله، عمان در حال بررسی حدود ۳ درصد و آمریکا مخالف هرگونه عوارض است. تعریف «کنترل»، نقش کشورهای خلیج فارس در بازرسی، اختیاری یا اجباری بودن پرداخت و اختیار ایران بر مسیر خروجی هنوز حل نشده است.

۳) موانع حقوقی، تحریمی و بیمه‌ای

• انجمن‌های کشتیرانی پرداخت اجباری را «عوارضی با نام دیگر» و تهدیدی علیه حق عبور بین‌المللی می‌دانند. طرح جداسازی ترافیک در ۱۹۶۸ با توافق منطقه‌ای ایجاد شد و سازمان بین‌المللی دریانوردی در ژوئیه تأکید کرد عبور باید بدون تبعیض، مانع و هزینه باشد.

• آمریکا نهاد ایرانی اداره‌کننده تنگه را تحریم و دریافت «تضمین عبور امن» از دولت ایران را برای اشخاص آمریکایی ممنوع کرده است؛ پرداخت، خطر توقیف دارایی دارد. بند تازه بازار لویدز نیز با پرداخت عوارض هرمز، بیمه جنگی کشتی را خاتمه می‌دهد. شرکت‌ها میان پرداخت و ازدست‌دادن بیمه، یا نپرداختن و خطر امنیتی گرفتارند؛ بدون معافیت تحریمی و راه‌حل بیمه‌ای، طرح اجراشدنی نیست.

۴) سه انتخاب نامطلوب ترامپ

• پذیرش توافق، اختیاری را به ایران می‌دهد که پیش از جنگ نداشت و امتیازی بزرگ به تهران تلقی می‌شود. حملات هوایی تازه خطر گسترش جنگ، ضربه به انرژی خلیج فارس، فشار بر ذخایر مهمات آمریکا و هزینه سیاسی بیشتر را دارد. حفظ وضع موجود—محاصره بنادر و پاسخ‌های مقطعی—نیز راه خروج آبرومندانه یا پیروزی روشنی ایجاد نمی‌کند.

• بازگشایی هرمز پیش‌شرط مذاکرات هسته‌ای است، اما تفاهم ژوئن ایران و آمریکا سریع فروپاشید و کارشناسان به صلح نهایی بدبین‌اند. اهداف واشنگتن در واداشتن ایران به تسلیم، مهار موشکی و جلوگیری دائمی از سلاح هسته‌ای محقق نشده است.

۵) فشار ایران بر همسایگان خلیج فارس

• تهران هشدار داده در صورت حمله آمریکا به زیرساخت ایران، تأسیسات نفت و گاز، پالایشگاه‌ها، شبکه برق و آب و حمل‌ونقل کشورهای خلیج فارس را هدف می‌گیرد. عباس عراقچی این پیام را در تماس با عربستان، قطر، ترکیه و فرمانده ارتش پاکستان منتقل کرده تا متحدان واشنگتن، ترامپ را به دیپلماسی برگردانند.

• محمد بن سلمان از ترامپ خواسته حمله را عقب بیندازد و به آتش‌بس و مذاکره فرصت دهد؛ قطر، عمان و عربستان نیز خواهان گفت‌وگو هستند. ریاض درعین‌حال به هر حمله پاسخ خواهد داد. تهران با برجسته‌کردن آسیب‌پذیری زیرساخت منطقه، هزینه تشدید جنگ را بالا می‌برد، بی‌آنکه فوراً وارد نبردی تمام‌عیار شود.

۶) افکار عمومی و انتخابات آمریکا

• نظرسنجی رویترز/ایپسوس از ۴۵۰۵ بزرگسال، با خطای ۲ درصد، نشان می‌دهد فقط ۳۵ درصد جنگ را تأیید می‌کنند. ۵۰ درصد انتظار بی‌ثباتی بیشتر خاورمیانه را دارند، در برابر ۱۷ درصد که ثبات بیشتر را محتمل می‌دانند؛ ۵۸ درصد نیز بدترشدن قیمت بنزین را پیش‌بینی می‌کنند و فقط ۱۵ درصد انتظار بهبود دارند.

• با نزدیک‌شدن انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر، گرانی بنزین، محبوبیت پایین ترامپ و برتری دموکرات‌ها در ارزیابی مدیریت جنگ و تروریسم، فضای مانور کاخ سفید محدود شده است.

۷) سقوط تردد دریایی

• در یک روز فقط دو کشتی از هرمز گذشتند؛ روز قبل هشت کشتی و پیش از جنگ روزانه ۱۳۰ تا ۱۴۰ کشتی عبور می‌کردند. در باب‌المندب نیز تردد از ۲۰ کشتی به یک کشتی افت کرد. حوثی‌ها مدعی حمله به دو نفتکش سعودی نزدیک ینبع و خلیج عدن شدند.

۸) نتیجه

• توافق شاید مسیر کاهش تنش را باز کند، اما با حق عبور بین‌المللی، تحریم‌های آمریکا، بیمه و منافع منطقه تعارض دارد. مسئله فقط بازکردن یک آبراه نیست؛ نتیجه، سهم ایران از نظم امنیتی خلیج فارس، چگونگی خروج آمریکا از جنگ و دوام فشار بر انرژی و تجارت جهانی را تعیین می‌کند.

https://www.reuters.com/world/middle-east/us-iran-having-very-good-discussions-trump-says-2026-08-05/

🔺پیمان دفاعی مکه!

سفر رهبران پاکستان و ترکیه به عربستان و امضای پیمان نظامی مشترک فراتر از یک رویداد دیپلماتیک گذرا، حلقه‌ای از پازل بزرگ‌تر دگرگونی‌های امنیتی در خاورمیانه است. چه بسا میزبان این نشست بخواهد از این طریق در بحبوحه تنش‌های منطقه پایه‌های اولیه شکل گیری «ناتوی اسلامی» را بنیان نهد.
 
در دیداری سه جانبه یک پیمان دفاعی مشترک به امضا رسیده که در یک نامگذاری قابل تامل، "پیمان مکه" نام گرفته است. ریاست جمهوری ترکیه اعلام کرده است که بنا به این پیمان هر گونه حمله مسلحانه به هر کدام از سه کشور، حمله به همه آنها تلقی خواهد شد.

اگرچه نگاه‌های تقلیل‌گرایانه، این تحرکات را صرفاً واکنشی انفعالی و ناشی از هراس ریاض می‌دانند، اما واقعیت کنونی بسیار پیچیده‌تر از آن به نظر می‌رسد. اگرچه سایه گسترش جنگ، منطقه را تا حدودی به سمت نوعی «واقع‌گرایی دیپلماتیک» و حل و فصل جنگ از طریق مذاکره و دیپلماسی کشانده تا از خروج اوضاع از کنترل جلوگیری شود، اما این میل به تنش‌زدایی، نافی شکل گیری نگرانی‌های عمیق از گسترش موقعیت و نفوذ منطقه‌ای ایران پس از جنگ پس از شکسته شدن خیلی از تابوها و خطوط قرمز نیست. در واقع، پیشران عزیمت رهبران آنکارا و اسلام‌آباد به ریاض، نه صرفا تعارفات دیپلماتیک یا بهره‌مندی از منابع مالی عربستان، بلکه اشتراک در دغدغه‌های امنیتی جدیدی است که از تبعات جنگ منطقه‌ای اخیر است.

این چرخش در حالی رخ می‌دهد که در سه سال اخیر و به‌ویژه پس از جنگ‌های غزه، سوریه و لبنان، تا حدودی یکه‌تازی‌های اسرائیل به محور مشترک نگرانی‌های امنیتی منطقه و حتی ریاض و همسایگان جنوبی به استثنای امارات تبدیل شده بود و همین خود دغدغه و نگرانی مشترک ایران و این کشورها بود. اما اکنون هر چند نگرانی از یکه‌تازی‌های اسرائیل همچنان پابرجاست، ولی در کنار آن هم نگرانی از ایران رفته رفته عمیق‌تر از گذشته شده و می‌شود. در این زمینه هم می‌توان به اطهارات تند چند وقت پیش وزیر خارجه ترکیه در تشبیه رفتار ایران به اسرائیل در منطقه اشاره کرد!

همچنین قسمی تغییر رویکرد عمان که روابط تاریخی با تهران دارد، گواهی بر این مدعاست؛ تغییری که نباید آن را خروجیِ صرفِ فشارهای واشنگتن دانست، بلکه بازتابی از ادراک جدید مسقط نسبت به تحولات محیط پیرامونی است.

در کل می‌توان گفت که تلاش عربستان برای ایجاد این «هم‌افزایی دفاعی» در مقابل ایران، سه هدف و دلالت راهبردی را با خود به همراه دارد:
۱. بازدارندگی جمعی: ریاض معتقد است تنش‌های منطقه‌ای به این زودی فروکش نخواهد کرد و ممکن است به سطوح خطرناکی از درگیری کشیده شود. از این رو، عربستان می‌کوشد با ایجاد یک چتر دفاعی مشترک، هزینه واکنش‌های تهران را بالا ببرد و در صورت بروز رویارویی‌های گسترده، زیرساخت‌های حیاتی خود را از گزند حملات مصون نگه دارد.

۲. نظم امنیتیِ درون‌منطقه‌ای: گویا عربستان به این نتیجه رسیده است که جمهوری اسلامی ایران از خطر سقوط در جنگ عبور کرده و در عین حال هم راهبرد «بازدارندگی» و «مهار» آمریکا در قبال آن کاراییِ خود را از دست داده است. بنابراین ضمن نومیدی از تکیه صرف بر اتحاد امنیتی با واشنگتن، در پی معماریِ نظم امنیتی «درون‌منطقه‌ای» است تا نفوذ و جایگاه ایران را در پساجنگ مهار کند.

۳. مدیریت پرونده یمن: ظاهرا عربستان در صرافت شروع یک مواجهه چندمنظوره با انصار الله در یمن است و همین منظور هم می‌تواند یکی دیگر از انگیزه‌های یک پیمان منطقه‌ای سریع و قدرتمند باشد تا بتواند از این طریق پس از کلید زدن این مواجهه، واکنش‌های احتمالی تهران را مهار کرده و موازنه قدرت را در میدان یمن به نفع خود تغییر دهد.

مخلص کلام این که همسایگان جنوبی ایران در نتیجه جنگ اخیر، بیش از گذشته به تنوع‌بخشی به شراکت‌های امنیتی به ویژه با قدرت‌های منطقه روی آورده‌اند. در این میان، پیمان ابراهیم (عادی‌سازی با اسرائیل) نه تنها دیگر اولویت نیست، بلکه به حاشیه رانده شده است؛ چرا که نزدیکی به اسرائیل، از یک سو، تشکیل شراکت دفاعی با قدرت‌های اسلامی (ترکیه و پاکستان) را عملا بسیار دشوار و سخت می‌کند و از دیگر سو با تضعیف وجهه عربستان در دنیای عرب و اسلام عملا میدان را به نفع روایت تهران خالی می‌کند.

در کل، به نظر می‌رسد که منطقه در مسیر یک پوست‌اندازی امنیتی بزرگ است؛ ائتلاف‌ها در حال تغییرند و بلوک‌بندی‌های نوینی در راه است.
#صابر_گل_عنبری
@Sgolanbari