يه جا خوندم نوشته بود:
«بزرگترین مشکل تو ارتباطاتمون
اینه که گوش نمی‌دیم که بفهمیم؛
گوش می‌دیم تا جواب بدیم»
و چقدر بنظرم درسته...

@baycot

آنهایی که کمتر تو را می شناسند همیشه می گویند خوش به حالت. فکر می کنند آرامش تو و شادی ات نتیجه ى بی خیالی هاست. فکر می کنند تو بلدی دنیا را ندیده بگیری. به خیالشان می رسد بدی ها را حس نمی کنی. آنها فکر می کنند دیوار شادی تو به اندازه صدای خنده هایت بلند است.

اما کسانی هستند که بیشتر می شناسندت. بیشتر در کنار تو بوده اند و یا عمیق تر تو را دیده اند. آنها می فهمند و می دانند که بدی های دنیا را خوب دیده ای. می بینند ناراحتی هایی را که روی دلت سنگینی می کند را بلدی با چند تا خنده ى بلند از سرزمین قلبت بیرون کنی. آنهایی که تو را بیشتر بشناسند حساب نفس های سنگین شده ات را دارند و می بینند گاهی با ته مانده ى امید، تاریِ چشم هایت را پاک می کنی. آنهایی که تو را بهتر می شناسند خوب می دانند همیشه قاعده ها بر عکس است. آدم هایی که زیاد می خندند، زیاد نمی خندند! آنهایی که دوست زیاد دارند، دوست های کمی پیدا می کنند و آنهایی که می خواهند غمگین به نظر برسند غم های کوچک تری دارند. قدر شادی را کسانی می دانند که قلب سنگین تری داشته باشند.

@baycot
#بابك_حميديان

حال که از ساده‌ترین چیزها متاثر می‌شوی،
بسی رنج خواهی برد دوستِ من،
این جهان با آدم‌های بسیار حساس،
سر سازگاری ندارد.

@baycot
#غادةالسمان
ترجمه از محمد حمادی

دارم فکر میکنم یه روزی تو یه سال نه چندان دور، میشینیم به تماشای این روزا و شبایی که مثل برق و باد گذشت. به روزایی که قضاوت کردیم دروغ گفتیم تهمت زدیم دل شکوندیم حتی به شب هایی که بخشیدیم محبت کردیم شکستیم موندیم رسیدیم و دوباره بلند شدیم. دارم فکر میکنم یه روز میشینیم زیر همون آسمون، کنار همین زندگی، به تماشای روزا و شبایی که هرلحظه ش ارزش شکستن و دلخوری هارو نداشت. هر روزش تاب تحمل اونهمه بی مهری و اضطراب و نداشت. دارم فکر میکنم یه روز به داشته هایی که قدر ندونستیم و به راحتی از دستش دادیم غبطه میخوریم...

@baycot
#حاتمه_ابراهیم_زاده

مهم اینه که «مهربونی» دیر یا زود خودشو نشون میده، حالا جوابشو الان بگیری یا نه مهم نیست، مهم اینه هر آدمی، هرجای این دنیا که باشه، بعنوان «یه آدم خوب ازت یاد میکنه»
دلیلی باش تا آدما باور کنن هنوز خوبی وجود داره تو این دنیا...

@baycot | #توئیت

در جوشن كبير يك عبارتی هست كه مى گوييم:
" يا كٓريمٓ الصَّفْح "

معناش خيلى جالبه :
یك وقتی یك کسی تو رو می بخشه اما یادش نمیره که فلان خطا رو کردی و همیشه یك جوری نگات می کنه که تو می فهمی هنوز یادش نرفته؛ یك جورایی انگار که سابقه بدت رو مدام به یادت میاره.
ولی یك وقتی، یك کسی تو رو می بخشه و یک طوری فراموش می کنه انگار نه انگار که تو خطایی رو مرتکب شدی.
اصلا هم به روت نمیاره.
به این نوع بخشش میگن صَفح.
و خدای ما اینگونه است...
از صمیم قلب می گویم:
"يا كٓريمٓ الصَّفْح"

بیاییم در این روز و شب‌های عزیز، ببخشیم و بگذریم...
@baycot

به چیزی که خـدا آن را از تو دور کرده، باز نگرد...
@baycot

که از دریچه چشمت نمیرسم به نگاهی . . .
T.me/baycot

«ان الکتابهَ عندی
هی حوارُ اقیمُه مع نفسی
قبل ان اقیمه معک..»

این نوشتن برایم
گفتگویی‌ست با خودم
پیش از این‌که به تو بگویمش...

@baycot
#سعاد‌الصباح

خنده شاید واکنشی به ناکامی‌ها باشد، درست مثل گریه؛
خنده مشکلی را حل نمی‌کند همان طور که گریه.
آدمی وقتی می‌خندد یا میگرید که کار دیگری ازدستش برنمی‌آید!

@baycot
#کورت_ونه_گات

و هنوز اسمِ تو
تنها اسمی‌ست در زندگیِ من
که هیچکسی نمیتواند
چیزی در موردش بگوید...

@baycot
#غادةالسمان

آدم‌ها عبارتند از
حرف‌هايى كه نتوانسته‌اند به‌هم بزنند.

@baycot
#سیامک_تقی_زاده

هر آدمی شاید در عمرش فقط یک بار
می‌تواند کسی را به تمامی دوست بدارد.
تمامش را، حتی تیرگی‌هایِ روحش را بپرستد...

@baycot
#حمید_سلیمی