Ҷавон дар факултети менеҷмент таҳсил мекард. Ҳанӯз дар соли дуюми хониш аз ҳама донишҷӯи аълохон буд. Имтиҳонҳоро низ аъло месупурд. Ҳангоми супурдани имтиҳон одатан, ӯ ба саволҳо як маротиба аз аввал то охир назар афканда, шинос мешуд, баъд ба ҳалли онҳо…

Писарак гӯё афсун шуда бошад бо чашмони пур аз ҳайрат аз паси марди пуфакфурӯш равон буд. Ӯ аз он дар ҳайрат буд, ки чӣ тавр он пуфакҳои зебову калон-калон соҳибашонро ба ҳаво намебардоранд. Агар пуфакфурӯш барои нафас рост кардан қарор гирад, писарак ҳам…

Падар бо писари наврасаш савори қатора равон буданд. Чеҳраи писарак пур аз шавқу ҳаяҷон буд. Ӯ пайваста аз тиреза ба берун менигаристу хушҳолӣ мекард. ‒ Падарҷон, бубин, хаёл мекунӣ дарахтон парида истодаанд! Падар бо табассуме гарму самимӣ ба писараш нигарист.…

Ману Зариф дар як маҳалла калон шудаем. Солҳои зиёд аст, ки бо ҳам аҳди дӯстӣ дорем ва кӯшиш мекунем дар ноҳамвориҳои рӯзгор дар канори якдигар бошем. Ӯ роҳи ҳунарро пеш гирифт. Мактаби олиро бо ихтисоси ҳунарпешаи театру синамо хатм кард ва инак 15 сол мешавад…

Шамс Корвонсарои наздики Самарқанд, марти соли 1242 Боз имшаб сари шом ба даруни олами дигар кашида шудам. Ин бор чизҳое, ки дидам, чунон зинда, чунон воқеӣ, чунон барроқ буданд, ки... Хонаи бузурге, ки ҳотааш пур аз гулҳои зарди зебо буд. Дар мобайни ҳота…

Зане ҷавон шавҳар ва писари хурдсолашро тарк намуда, дигар боре ҳам пайдо нашуд. Шавҳари ӯ муддате нигарон бимонд ва ниҳоят оила барпо кард. Писарак чун ба синни мактаб расид, падар ӯро ба мактаб дод, аммо хонандаи фаъол набуд, хонишаш суст, пешравӣ нишон…

Ҷавоне дар остонаи рафтан ба маҳбас қарор дошт. Судя ӯро аз кӯдакиаш мешинохт ва бо падараш, ки нависандаи машҳур буд, ошноӣ дошт. ‒ Падаратро дар хотир дорӣ? ‒ пурсид судя. ‒ Бале, ҷаноби судя, ӯро хуб дар хотир дорам. ‒ Худо раҳматаш кунад, марди наҷибе…

Мардеро айёми бачагиаш дар шароити хеле вазнин гузашта буд. Ӯ яке аз панҷ фарзанди хонавода ба ҳисоб мерафт. Падари майзадааш ҷавон аз дунё даргузашт, модараш бори зиндагиро ба танҳоӣ кашида натавонист. Мутаассифона, бачаҳоро аз ҳам ҷудо карданд ва ба ятимхонаҳо…

Солҳои пеш телевизорҳо на ба мисли ҳозира ҳамвор, сабук ва тунук, балки вазнин ва дар шакли қуттӣ буданд. Дар хонае телевизор вайрон шуду барои таъмираш усторо даъват карданд. Усто телевизорро кушода, нонрезаҳои бисёреро дида дар тааҷҷуб афтод. Аҳли хонавода…

Сарватманде истироҳаташро дар деҳаи хурди соҳилӣ сипарӣ мекард. Як пагоҳӣ ҳангоми сайругашт дар соҳил чашмаш ба заврақи хурди моҳигирӣ афтод. Заврақ ба соҳил наздик шуд ва моҳигир фаромад. Дар заврақаш якчанд адад гулмоҳии бузург дошт. – Шикорат бобарор шудааст…

Намояндаи ҷавони ширкати суғурта баъди даводави зиёде имкони мулоқот бо соҳибкори номдореро ба даст овард. Ҳангоме ки ба дафтари пуршукӯҳи соҳибкор ворид гардид, вай ба рӯяш бо табассум нигариста, гуфт: – Офарин ба ту, ҷавон. Имрӯз чанд каси дигар низ омаданд…

Солҳо пеш дар сарзамини дуре кӯҳе буд, ки “Кӯҳи ҳазор оина” ном дошт. Бар болои он кӯҳ ҳазор оинаи хурду бузург гузошта шуда буд. Ҳама мехостанд, ки гоҳ-гоҳ ба “Кӯҳи ҳазор оина” баромада, шоҳиди воқеаҳои аҷиб гарданд ва он чи ки диданд, ба дӯстонашон қисса…

Нависанда ва суханвари амрикоӣ Лес Браун чунин ҳикоят мекунад: Замоне ки дар синфи панҷум мехондам, барои дидани дӯстам ба синфашон рафтам. Вақти танаффус ки буд, ба ҷойи холие нишастам. Дере нагузашта, муаллимашон аз дар ворид шуд ва каме баъд аз ман талаб…

Муаллим, эй сарсупурдаву фидоӣ, эй раҳнамои олиҳиммат! Он ки туро ба ҳайкалтарош монанд сохт, иштибоҳ кард. Ҳайкалтарош мешудӣ, ба инсон чун ба санги берӯҳ муомила мекардӣ. Аммо инсон сангу ту ҳайкалтарош нестӣ, муаллим. Ҳар ки туро ба меъмор шабоҳат дод…

Соли охирини таҳсил рӯзе муаллим бо як даста варақ ба синфхона ҳозир шуду онҳоро ба ҳар яки мо тақсим кард. Дар варақҳо номи мавзуъҳои гуногун навишта шуда буд. Муаллим гуфт ҳар кас як мавзуъро интихоб карда, иншо нависад. Ман ки аллакай синнам ба 17 расида…

Собир дорухатро ба доруфурӯш дода, гуфт: — Лутфан, ҳамин доруҳоро диҳед. Фақат як илтимос, доруҳоеро диҳед, ки нархашон дар қуттиашон навишта нашуда бошад. Доруфурӯш аз рӯйхат доруҳоро ҳисоб карда, дар селлофан андохту гуфт: — 1126 сомонӣ мешавад. Пулро пардохт…

Ҳайкалтароше санги мармар мехарид, то ҳайкал бисозад. Ба хонаи шахсе рафт, ки санги мармар мефурӯхт. Дар ҳавлии ӯ чашмаш ба пораи харсанге афтод, ки зоҳиран дар кунҷи девор партофта шуда буд. − Арзиши ин пораи мармар чӣ қадар аст? – пурсид ҳайкалтарош. −…

Ҳуҷра тангу нимторик буд. Фарши сангинаш чунон сард буд, ки ҳар ду пойямро ба қафо, ба зери курсӣ кашида, кафи пойҳоямро боло бардоштам, то ки таъсири сардӣ камтар бошад. Дар кунҷе аз ҳуҷра кати бараш борик ҷой гирифтааст ва рӯйи он зане. Марди миёнақади…