Фаррух беист занг мезад, аммо телефон ҷавоб намедод. Ниҳоят занг заданро бас кард. Дилаш монд, дар чеҳрааш ноумедӣ, балки асабоният хонда мешуд. “Рост, охир. Чаро ба телефонам ҷавоб диҳӣ?! Медонӣ, ки ба ту корам афтодааст... Худо касеро муҳтоҷи касе нагардонад!”…

Роҳиби буддоӣ шогирдашро, ки таҳсилро ба поён расонда, азми рафтан дошт, даъват карда, пурсид: ‒ Бист сол боз ҳамроҳи моӣ, бигӯ, ки чӣ омӯхтӣ? ‒ Ҳафт ҳақиқат омӯхтам, ‒ гуфт шогирд. ‒ Дар муддати бист сол танҳо ҳафт ҳақиқат омӯхтӣ? ‒ Бале. ‒ Ку бишмор. ‒…

Пас аз хатми донишгоҳ муддате ба тиҷорат машғул шудам. Аз рӯи ихтисос кор накардан маънои нахостанро надошт, балки медонистам, ки бо маош рӯзгорро пеш бурдан мушкил меафтад ва иҷора ба иҷора саргардон мешавам. Аз ин хотир, аввал шароитамро хуб кардам ва баъд…

Вақте ки синни меъмор аз шаст гузашт, хост бознишаста шавад ва бештар бо аҳли оилааш бошад. Кор ҷузъи ҳаёташ буд, онро пазмон мешуд, вале нияти рафтанаш қатъӣ буд... Роҳбараш аз ин хабар ғамгин шуд. Аз ӯ хоҳиш кард, ки пеш аз рафтан боз як хонаи дигар ҳам…

Боре, вақте ки ман ҳанӯз наврас будам, ҳамроҳи падарам дар навбати билет барои намоиши сирк меистодем. Байни мову тирезаи хурди хазина танҳо оилае меистод, ки ҳашт кӯдаки на бузургтар аз дувоздаҳсола дошт. Маълум мешуд, ки чандон оилаи доро нестанд. Либосҳои…

...Ва Худо бахше аз рӯҳи худ ҷудо кард ва онро зебо намуд. Ӯ онро ҳамчун боди сабо нозук, ҳамчун гулҳои саҳро атрогин, ҳамчун нури маҳтоб махмалин сохт. Ва ба он ҷоми тараб ҳадя намуда гуфт: “Бинӯш аз ин, танҳо гузаштаро ба фаромӯшӣ гузор”. Сипас ҷоми ғусса…

Баъзан дар рӯзҳои истироҳат низ ба ҷойи корам ‒ идораи рӯзнома меравам, то ки ягон кори нотамомро ба анҷом расонам. Ин ҳафта ҳам рӯзи истироҳатии шанбе дар утоқи корӣ будам. Рӯзи гарму фазои ором барои сомон бахшидани корҳо бисёр қулай буд. Иттифоқан ду корафтода…

‒ Ҷон кандан сахт аст, оча? ‒ Ту ин чизҳора фикр накун, духтарам. ‒ Марг чӣ? Талх аст? ‒ Марг рангу мазза надорад. ‒ Хай бигӯ, ҳини мурдан азоб мекашам? ‒ Ту ҳангоми таваллуд ҳам азоб кашида будӣ, вале ёд надорӣ. Хомӯшии шабонаи беморхонаро танҳо садои қадамҳои…

Прародитель каждого действия - мысль...

Аҳли оила рӯзи якшанбе ба тамошои манзараҳои дилфиреби табиат ‒ даштҳои васеи лолазор ва кӯҳҳои сарсафед, баромаданд. Ҳаво софу беғубор, осмон кабуди лоҷувардӣ буд. Ба машом накҳати хуши гулҳо ва бӯйи форами гиёҳу рустаниҳои саҳро мерасид. Чун ба ҷойи барояшон…

Онҳо зиндагии хоксоронае доштанд. Ҳар рӯз ҳамсараш дар хона маска (равғани зард) тайёр мекарду пирамард онро ба дӯкони ҳамсоя бурда мефурӯхт. Пиру кампир бо ҳамин ризқу рӯзии худро таъмин мекарданд. Дӯкондор маскаеро, ки пирамард меовард, ҳеҷ гоҳ барнамекашид…

Рӯзе, ки барфи аввалини зимистони имсола меборид, бо дӯстам Хайриддин суҳбати видеоӣ доштам. Ӯ бо ҳамсар ва ду фарзандаш чор сол боз дар хориҷи кишвар зиндагӣ мекунад. Вақте ки аз обу ҳавои Ватан пурсон шуд, гуфтам барф меборад, замин сап-сафед аст... Хайриддин…

Хато кардӣ, медонам. Аммо кош намекардӣ! Бароят ҳатто афсӯс хӯрда наметавонам. Аз дастам намеояд, охир... Ангуштаконам хеле кӯчак ва ҳамон қадар заифанд, ки чизеро қапида тавонам. Зӯрам ҳатто ба кушодани даҳонам намерасад, аммо шукр, ки метавонам бо чашмонам…

Шахсе аз полези худ муҷассамаи мармарии ҳайратангезе ёфта назди дӯстдори атиқа бурд, ки бо нархи гӯшношуниде харидаш. Муҷассамаёфта дар роҳи хонааш хаёл кард: “Чӣ миқдор қувват ва ҳаёт дар сарват ифода гашта! Аҷабо, каси салимфикр чӣ гуна бо пули зиёд як…

Ҷавон дар факултети менеҷмент таҳсил мекард. Ҳанӯз дар соли дуюми хониш аз ҳама донишҷӯи аълохон буд. Имтиҳонҳоро низ аъло месупурд. Ҳангоми супурдани имтиҳон одатан, ӯ ба саволҳо як маротиба аз аввал то охир назар афканда, шинос мешуд, баъд ба ҳалли онҳо…

Писарак гӯё афсун шуда бошад бо чашмони пур аз ҳайрат аз паси марди пуфакфурӯш равон буд. Ӯ аз он дар ҳайрат буд, ки чӣ тавр он пуфакҳои зебову калон-калон соҳибашонро ба ҳаво намебардоранд. Агар пуфакфурӯш барои нафас рост кардан қарор гирад, писарак ҳам…

Падар бо писари наврасаш савори қатора равон буданд. Чеҳраи писарак пур аз шавқу ҳаяҷон буд. Ӯ пайваста аз тиреза ба берун менигаристу хушҳолӣ мекард. ‒ Падарҷон, бубин, хаёл мекунӣ дарахтон парида истодаанд! Падар бо табассуме гарму самимӣ ба писараш нигарист.…

Ману Зариф дар як маҳалла калон шудаем. Солҳои зиёд аст, ки бо ҳам аҳди дӯстӣ дорем ва кӯшиш мекунем дар ноҳамвориҳои рӯзгор дар канори якдигар бошем. Ӯ роҳи ҳунарро пеш гирифт. Мактаби олиро бо ихтисоси ҳунарпешаи театру синамо хатм кард ва инак 15 сол мешавад…