-اگه هرگز دیگه ندیدمت چی سهون؟ چی میشه؟ اگه دوباره همو ندیدیم چطور به قلبم بگم که دیگه خونه و پناه کسی نیست؟
با چشمهایی به غم نشسته گفت. از لحنش هم میشد فهمید رنج از همین حالا هم به تک تک سلول های تنش رخنه کرده و ناامیدی توی ساحل پلک های بی حالتش لنگر گرفته. جنگل و بیشه ی سبز برخلاف همیشه غمگین بود. انگار که تمام طبیعت از اون جدایی ناگهانی سوگوار بودن و پسر بلند تر به سمتش اومد. دستهاشو به دور پسر رو به روش حلقه کرد و اونو به حصار بازوانش کشید.
-اون خونه تا ابد برای منه و مطمئن باش یه روزی برمیگردم عزیز من. مگه میشه عبادتگاه خودمو فراموش کنم وقتی خدای من تویی؟ هوم؟
دستی به موهای پسر کوچکتر کشید.
-اگه این عمارت لعنتی نبود، اگه..اگه تو مجبور نبودی.. اگه یه دنیا بینمون فاصله نبود.. تو سهون من میموندی مگه نه؟ سهون من بودی.
پسر تلخ خندید و ضربه کوچیکتری به سر جونگین زد.
-من همین الانم سهون جونگینم، همیشه هم سهونِ جونگین میمونم. برمیگردم قول میدم.
از آغوش پسر بیرون اومد و به سمت عمارت رفت. تنها پسر عمارت اوه، عازم جنگ شده بود و معشوق شیرینش تنها کسی بود که به انتظار نشسته بود. معشوق شیریش.. میتونست دوباره ببینتش؟