حالا میفهمم مردم چرا به نویسندگی روی می آورند. سالها برای کسی زیستم و برای هدف راحتی و آرامش او جنگیدم، مدت ها و مدت ها آنکسی که در جنگ بود من بودم و هیچ نمیفهمیدم چگونه مردم بدون عشق به راحتی زندگی میکنند، مگر ممکن بود؟
عشق مثل یک گیاه دور گردنم پیچیده شد و هر چه در این راه قدم برداشتم حلقه هایش تنگ و تنگتر شد و من نفس نفس زنان از پای افتادم، آن لحظه بود که بی آنکه بخواهم کاملا مرا ترک کرد. شاید چون گمان میکرد من بزودی خودم از دور گردن بازش میکنم اما به مسیح قسم که چنین نبود. حتی در آخرین لحظه های ممکن دلتنگ تر و دلتنگتر شدم، نمیدانستم میتوان بعد از مرگ هنوز هم به قاتل خود دلبسته باشم.
بعد از فرار پیچک های دور گردن، من نیز تنها شدم،آدمی که همه عمر جنگید حالا به تنهایی یک فرمانده ی بازنشسته بود که چیزی بجز عشق نمیفهمید و حالا وطنی وجود نداشت، کاملا ویران و من نیز درمانده.
بعد ها قلم‌به‌دست گرفتم و کلمات شمشیر من شدند، نفهمیدم شمشیر را در قلب خود فرو میکنم یا دیگری، آنچه بیاد دارم سوزی است بی پایان، گویی که در جنگل آرزوها که حالا خزان زده شده فندکی به زمین بیندازی، سوزاننده و آتشین و نمیدانم تو هم سوخته ای؟