یک زمین فوتبال تو استرالیا به دلیل تخم گذاری یه پرنده کمیاب یک ماه تعطیل شد - این پرنده به دلیل کمیاب بودنش وضعیت محافظت شده ویژه ای داره.

@barefooot 🌾

#فیلم‌کوتاه
آتئیست بازیتونو ۴۹ ثانیه بذارین کنار
فقط از جنبه فلسفی و اخلاقی به حرفای این بچه گوش بدین
اونوقت شاید دلایل زیادی برای افتخار کردن به خودتون پیدا کردین، دیگه به خاطر حسادت و نفرت بقیه رو آزار ندادین
من ازین بچه درس تحمل کردن گرفتم امروز

@barefooot 🌾

🕙شبی حداقل #یک_دقیقه_کتاب بخوانیم📚

«شرف عاشق به چیست»؟
شَرفِ هر عاشقی به‌قدر معشوق اوست
معشوقِ هر که لطیف‌تر
و ظریف‌تر
و شریف‌ جوهرتر،
عاشق او عزیزتر...


📗برگرفته از «فیه ما فیه»
✍️ به قلم مولانا

@barefooot 🌾

اینکه میگن: «محدودیت، خلاقیت میاره» حرف چرتی بیش نیست!

محدودیت، اصطکاک و اعصاب‌خردی به بار می‌آورد و به زندگی نزیسته و هدررفته ختم می‌شود. محدودیت باعث انحراف، کج‌فهمی و عقده می‌شود و این‌ها با خلاقیت در تضادند.

کافیه نگاهی به خودمون بندازیم و تاثیر این بلای ویرانگر رو ببینیم!

@barefooot 🌾

انتخاب معشوق خیلی شبیه انتخاب درمانگر است. باید از خودمان بپرسیم که آیا با من صادق است، به انتقادهایم گوش می‌دهد، به من اجازهٔ اشتباه می‌دهد و آیا وعده‌های غیرممکن می‌دهد یا نه؟

بیمارخاموش
الکس مایکلیدیس



@barefooot 🌾

#حس‌خوب
انگار هیچ‌چیز، باب میل هیچکس نیست.


@barefooot 🌾

#فیلم‌کوتاه

ایلیای عزیز! هر جمله‌ت ضربه‌ای سخت بود و مدام با خودم می‌گفتم نکند جمله‌ی بعدیت زمینم بزنه، و جمله‌ی بعدیت چیزی ویرانگرتر بود.

چیزی ندارم که به تو بگم، جز اینکه متأسفم برای این بارِ عظیم که بر شانه‌ی کوچک تو افتاد

. ما _ ما که بزرگتر و قدیمی‌تر از توییم _ نتونستیم دنیایی برای خنده‌های تو آماده کنیم. هر چی بنویسم از رنج تو هیچ‌چیز کم نمی‌کنه و تنها با پذیرفتن این واقعیته که می‌تونم به تو احترام بذارم.



ایلیا پسر ده‌ساله‌ی جاویدنام افسانه مهدی‌نژاد، من رو یاد ایلیوشای "برادران کارامازف" انداخت. این پسر انگار از اعماق دنیای داستایفسکی اومده. کلماتش دقیق و بُرنده‌اند. حتی مکث‌هاش بین جمله‌ها، و ریتم کلام، عجیب به‌اندازه است. به هر جمله‌‌ش فکر می‌کنه. از شباهت اسم‌ها که بگذریم، شباهت موقعیت رو نمی‌شه نادیده گرفت: بچه‌ای در‌هم‌شکسته. انگار هم با خودش داره حرف می‌زنه و هم خطابه‌ای در مقابل کلیّتِ دنیاست...

معین دهاز


😭😭😭دورت بگردم من ایلیا. قلبم تیکه پاره شد



@barefooot 🌾

چقدر به دوستانم که مادرانی دوست‌داشتنی، مهربان و حمایت‌کننده داشتند، رشک می‌بردم و چقدر عجیب بود که آنها به مادرانشان وابسته نبودند! نه دائم بهشان تلفن می‌زدند نه به ملاقاتشان می‌رفتند، نه خوابشان را می‌دیدند و نه حتی بهشان فکر می‌کردند. ولی من در طول روز بارها مجبور بودم فکر مادرم را از ذهنم برانم و حتی امروز که ده سال از مرگش می‌گذرد، اغلب پیش می‌آید که بی‌اختیار به سمت تلفن می‌روم تا با او تماس بگیرم.
‌
اوه همه این‌ها به لحاظ منطقی برایم قابل درک است. سخنرانی‌‌ها درباره‌ این پدیده کرده‌ام برای بیمارانم توضیح می‌دهم، کودکانی که مورد بدرفتاری قرار می‌گیرند اغلب به‌سختی از خانواده‌ ناکارآمدشان جدا می‌شوند، درحالی‌که کودکان والدین خوب و مهربان، با تعارض کمتری از آنها فاصله می‌گیرند. اصلا مگر یکی از وظایف والدین، قادر ساختن کودک به ترک خانه نیست؟
‌
اروین یالوم
کتاب مامان و معنی زندگی
ترجمه سپیده حبیب


@barefooor 🌾

برای آدم‌ها هم دقیقاً همین اتفاقی می‌افته که برای درخت‌ها می‌افته. هرچقدر بیشتر بخوان قد بکشن و به سمت نور و رشد برن، ریشه‌هاشون هم بیشتر توی خاک فرو میره؛ توی تاریکی و عمق. انگار برای رسیدن به ارتفاع، باید عمق رو هم تجربه کرد.
نیچه
معتقد بود هیچ رشد واقعی‌ای بدون روبه‌رو شدن با بخش‌های تاریک زندگی و وجود خودمون اتفاق نمی‌افته



@barefooot 🌾

چیزایی که واقعاً می‌تونن زندگی آدمو عوض کنن:

قبل از ۱۲ شب بخوابی.

روزی ۱۵ دقیقه فقط توی سکوت باشی.

کمتر الکی توی گوشی بچرخی.

سلامتی‌تو بذاری اولویت اول.

کتاب بخونی.

برای خودت یادداشت روزانه بنویسی.

آدمای سمی رو از زندگیت حذف کنی.

بیشتر غذای خونگی بخوری.

هر روز حداقل ۳۰ دقیقه پیاده‌روی کنی.

برای هر روزی که زنده‌ای خوشحال باشی و قدرشو بدونی.


همین کارای به ظاهر ساده، اگه مداوم انجامشون بدی، کم‌کم حال و زندگی آدمو از این رو به اون رو می‌کنن😇



@barefooot 🌾

پدر و مادری که فرزنددار شوند
مطالعه و یا درمان نشوند
اشتباهات موروثی را تکرار خواهند کرد


@barefooot 🌾

‏در او همه‌ چیز زیبا بود
حتی زخم‌هایی که برای پوشاندن آن‌ها می‌کوشید



@barefooot 🌾

#فیلم‌کوتاه
این فیلم تاریخی، تنها ویدیو از قمرالملوک وزیری در سال ۱۳۳۰ که در فیلم مادر به اصرار دلکش همبازی او شد و دقایقی با ویلون ناصر زرآبادی به خواندن غزلی از سعدی پرداخت....

او درآمد دوهزار تومان حاصل از فیلم را به بیمارستان شاه‌آباد اهدا کرد.

قمر نخستین زن خواننده ایرانی بود که صدایش ضبط شد و نخستین زنی بود که در ایران بدون حجاب روی صحنه رفت. از او به عنوان پرآوازه‌ترین خواننده زن آوازهای سنتی ایران یاد می‌شود.

@barefooot 🌾

لحظاتی در زندگی هست که انسان ظاهراً ایستاده است ، اما در انتهای وجودش همه‌ چیز به زانو در آمده است


@barefooot 🌾

#فیلم‌کوتاه
اون از ما ایرانی تر بود!
و اتفاقی که آخرش افتاد…

@barefooot 🌾

«گاهی برای پیدا کردن یک دوست واقعی، باید اول طعم تلخ تنهایی را چشید.»

داستان درباره یک خرس قطبی تنهاست که در دنیای سرد و بی‌رحم قطب هیچ دوستی پیدا نمی‌کند. او از برف برای خودش یک دوست می‌سازد و با او لحظه‌های شیرین زندگی را تجربه می‌کند؛ اما با گرم‌تر شدن هوا، دوست برفی‌اش آب می‌شود. در نهایت خرس پس از تحمل اندوه و تنهایی، دوستی واقعی پیدا می‌کند.

چیزی که «Snow Bear» را خاص می‌کند، روایت احساسی آن درباره تنهایی، فقدان، امید و نیاز انسان‌ها و موجودات به ارتباط است. بدون حتی یک جمله دیالوگ، فیلم موفق می‌شود احساسات عمیقی را منتقل کند و بسیاری از بینندگان را تحت تأثیر قرار دهد.

جوایز و افتخارات:
برنده جایزه بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی در چندین جشنواره بین‌المللی.
برنده جایزه معتبر Annie Awards برای بهترین انیمیشن کوتاه.
در فهرست اولیه اسکار بهترین انیمیشن کوتاه قرار گرفت.

@barefooot 🌾

ما تنها شدیم چون
روابط را می‌خواهیم اما هزینه‌هایش را نه!

این روزها همه از تنهایی شکایت می‌کنند، از نداشتن روابط رضایت‌بخش؛ اما به هر طرف نگاه کنید انگار آدم‌ها دیگر علاقه‌ای به هزینه دادن و سرمایه‌گذاری در هیچ رابطه‌ای ندارند.

آدم‌ها دل‌شان نمی‌خواهد در مجالس و مهمانی‌های فامیل شرکت کنند؛ تعهد د‌و‌طرفه‌ای که در گذشته بر آن تأکید می‌شد، امروز به دلیل آموزه‌های متمرکز بر زندگی فردگرایانه، دست‌وپاگیر و خسته‌کننده به نظر می‌رسد، و حاصلش گسست و غریبی بین اقوام حتی نزدیک است.

همسایه‌ها علاقه‌ای ندارند در مسائل و مشکلات یکدیگر شریک شوند (و اسمش را می‌گذارند دخالت نکردن در حریم خصوصی)؛ اما در یک روز کسل‌ بار از یک گپ چند دقیقه توی راهرو، یا یک بشقاب کیک و چایی از طرف همسایه محروم مانده‌اند.

زوج‌ها، در روابط عاشقانه حوصله‌ی صبوری، سازش و ساختن ندارند؛ آن‌ها به گمان‌شان حق انتخاب‌های زیادی دارند و دیگر دوره‌ی سوختن و ساختن هم گذشته، بنابراین راهکارشان گشتن و گشتن و گشتن برای پیدا کردن آدم مناسب (نیمه‌ی گم‌شده!) است.

مردم دیگر دوست ندارند جواب تلفن دوست‌هایشان را بدهند یا سری به آن‌ها بزنند، نهایتاً خود را با تبریک‌های مجازی آماده در روزهای خاص خلاص می‌کنند؛ اما بعد از ظهر یک روز تعطیل از خودشان می‌پرسند: چرا هیچ دوستی ندارم تا با هم یک چایی بنوشیم و کمی گپ بزنیم؟

و بعد در نهایت،
همه از تنهایی شکایت دارند؛ از نداشتن دورهمی‌های خانوادگی؛ از نداشتن دوستان خوب؛ از نداشتن رابطه‌ی عاشقانه‌ی رضایت‌بخش و … بی آن‌که فکر کنند خودشان چه هزینه‌ای برای داشتن این گنج‌های ارزشمند پرداخت کرده‌اند؟!

این روزها روابط را چطور می‌بینید؟
آخرین باری که برای نگه‌داشتن یک رابطه تلاش کردید، کی بود؟

پ.ن:اینستاگرامم که باز می‌کنی، پره از این پیام‌ها:
فلانی رو از زندگیت حذف کن
اگر تنهایی علتش اینه که خیلی باهوشی
و ....
انگار دارن مارمولک صحرایی تربیت می‌کنن!

عزیزان روابطِ سالم و رضایت‌بخش می‌تونه یکی از مهم‌ترین منابع لذت و شادکامی و معنای زندگی و سلامت روان ما باشه

برای روابط وقت بذارید، حوصله کنید، سرمایه‌گذاری عاطفی و روانی و زمانی و مالی و ... کنید که بتونید از این منابع مهم بهره‌مند بشید.

دکتر پرستو_امیری
متخصص روانشناسی سلامت و روان‌درمان‌گر


@barefooot 🌾

فشار هم‌زمان مراقبت از فرزندان و والدین در زنان میانسال

زنان میانسال در شرایطی قرار دارند که هم‌زمان باید از فرزندان خود مراقبت کنند و در عین حال مسئولیت رسیدگی به والدین سالمند را نیز بر عهده بگیرند؛ پدیده‌ای که در روان‌شناسی با عنوان «نسل ساندویچی» شناخته می‌شود. این وضعیت ترکیبی از نقش‌های خانوادگی و مسئولیت‌های روزمره است که می‌تواند فشار عاطفی و ذهنی قابل توجهی ایجاد کند.

به گفته پژوهش‌ها، این فشار تنها به مراقبت جسمی محدود نیست و بار روانی و احساسی سنگینی را نیز شامل می‌شود؛ به‌ویژه در افرادی که از کودکی تجربه نقش‌های مراقبتی زودهنگام داشته‌اند. این وضعیت در سال‌های اخیر، به‌خصوص پس از همه‌گیری کرونا، بیشتر مورد توجه قرار گرفته و همچنان یکی از چالش‌های مهم زندگی خانوادگی است.

اختصاص زمان برای استراحت واقعی، حفظ ارتباط با دوستان و افراد هم‌تجربه، و بازگشت به بخش‌هایی از هویت فردی که در جریان مسئولیت‌های روزمره کمرنگ شده‌اند، از جمله مواردی هستند که به کاهش فشار روانی کمک میکنند



@barefooot 🌾

فنلاند توو یه لیگ دیگه قشنگه


@barefooot 🌾

ما از بچگی با همسایه‌هامون خیلی صمیمی بودیم و رفت‌وآمد داشتیم. از یه سالی به بعد که به‌قول معروف سن ازدواج من بود، خانم یکی از همسایه‌ها وقتی من رو می‌دیدید می‌پرسید: «خبری نیست؟» و وقتی می‌فهمید جدی جدی خبری نیست با خوش‌رویی تکرار می‌کرد سخت نگیر و ... .

متوجه نیت صحبتش بودم، متوجه بودم که این مکالمه کاملا مختص این سن‌وساله و یه جور ارتباط گرفتنه، اما خوشایندم نبود و هربار واقعا اذیت می‌شدم.


یه بار بعد از چنین مراوده و مکالمه‌ای بهش پیام دادم که خانم فلانی، من متوجهم شما دوست دارید من ازدواج کنم و ... اما راستش این سوال و پرسش و نصیحت‌های خیرخواهانه‌ی بعدش من رو به‌شدت اذیت می‌کنه.


و اون خانم عزیز ازم معذرت‌خواهی کرد و دیگه هیچ‌وقت اون حرف رو نزد. رابطه‌ش رو هم باهام محدود نکرد. مثل گذشته مهربون بود و هیچ سلسله مراتبی از رابطه‌ش رو حذف نکرد.

فکر کنم این تنها دفعه‌ای بود که من از ناراحتیم به کسی گفتم و راضی هستم.
دیروز روان‌شناسم ازم پرسید چی باعث میشه از مرزهات به آدم‌ها نگی؟ چی میشه که همیشه داری تحمل می‌کنی؟ همیشه سرکوب می‌کنی؟


یادم اومد همیشه از بچگی باید دختر خوبی می‌بودم. اعتراض مساوی بود با بد بودن. بیان ناراحتی مساوی بود با بی‌احترامی. و من از بچگی مساوی بودم با کسی که اعتراضش رو هیچ‌وقت درست نمی‌گه؛ عصبانیه و وحشی!


برای همین هرچی بزرگ‌تر شدم مسائل رو تو ذهنم خودم پهن می‌کردم، بسط می‌دادم و یا گزینه تحمل رو انتخاب می‌کردم یا توجیه رو. توجیه اینکه من الکی ناراحت شدم، من الکی سخت گرفتم، من کم‌تحملم و ... .


در نهایت این شدم. این منی که سرکار یه اتاق تاریک پیدا کردم و دارم گریه می‌کنم. چون من ناراحتم. طلبکارم. خشمگینم. و صدام شنیده نمی‌شه. و صدای اون‌ها از من بلندتر شده.

@barefooot 🌾

دنیا با وجود کسایی مثل احمد آقا خیلی زیباتر میشه.


@barefooot 🌾