عکس بالا مربوط به سخنرانی امروز شهردار تهران در یک مدرسهٔ شاهد به‌مناسبت انتخابات شهردار مدرسه است.
عکس پایین هم نسخهٔ باکیفیت پوستری که در پس‌زمینهٔ عکس بالا در کنار صورت شهردار قرار دارد.
ببینید چگونه ایدئولوژی افشا می‌شود. نماد شهرداری در این پوستر چیست؟ صندلی!
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

تا چند ساعت دیگر در دانشگاه گلستان همراه دانشجویان گفت‌وگویی دربارۀ «کالایی‌سازی آموزش عالی و واکنش‌ها به آن در ایران و جهان» خواهیم داشت. در ابتدای بحث، تلاش می‌کنم طرحی از وضعیت اقتصاد سیاسی آموزش عالی در ایران امروز ارائه دهم و این‌بار به‌جای اینکه بر جهانی‌بودن این منطق تأکید کنم (دیدگاهی درست که اشاره به آن تکرار مکررات است)، جهانی‌بودن واکنش جنبش‌های دانشجویی و اجتماعی به آن را مورد توجه قرار دهم.
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

صبح پنجشنبه، ۷ آذر، در پنل «مشکلات درس و مدرسه» در نهمین همایش سراسری روانپزشکی کودک و نوجوان ارائه‌ای خواهم داشت با عنوان «بازخوانی اجتماعی مسئلهٔ شکست تحصیلی در آموزش عمومی»‌
تلاش می‌کنم نشان دهم چرا و چگونه شکست تحصیلی چیزی جدای از شکست اجتماعی نیست و در جامعه‌ای که گویی همه بازنده هستند، بچه‌ها نمی‌توانند برنده باشند!
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

🎙صوت پنل «مشکلات درس و مدرسه» (علیرضا کرمانی، محمود تلخایی، حسام حسین‌زاده، ابراهیم طلائی، محمدعلی صاحبی)

نهمین همایش سراسری روانپزشکی کودک و نوجوان
پنجشنبه، 7 آذر 98، ساعت 8:30 تا 10:30
مرکز همایش‌های سازمان مدیریت صنعتی
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️مصدق و محمدرضاشاه آدمای خوبی بودن!▪️
حسام حسین‌زاده
#پاره_های_مدرسه

به گمانم تدریس علوم انسانی به‌طور کلی و علوم اجتماعی به‌طور خاص همیشه چالش‌برانگیز است. این علوم بیش از علومِ دیگر در معرض دست‌اندازی ایدئولوژی‌ها هستند. نگاهی به کتاب‌های مربوط به این دروس در مقاطع مختلف تحصیلی در نظام آموزشی‌مان بهترین گواه بر این ادعاست. در جریان تألیف این کتاب‌ها، تلاشی مداوم برای تحقیر فرهنگ غرب و اسطوره‌سازی از فرهنگ ایرانی-اسلامی صورت گرفته است؛ تلاشی که دانش‌آموزان نسل جدید را در بسیاری از مواقع (دست‌کم بر اساس تجربۀ شخصی‌ام) خشمگین می‌کند. آنان حتی در مقطع ابتدایی هم متوجه سوگیری‌های کتاب می‌شوند و به آن اعتراض می‌کنند. یادم هست سال گذشته زمانی که به درسی دربارۀ اروپای قرون وسطی رسیدیم، توصیف کتاب آن‌قدر جانب‌دارانه و یک‌سویه بود که داد بچه‌ها درآمد و گفتند کتاب دروغ می‌گوید. مدعای کتاب به‌طور خلاصه آن بود که اروپا هیچ‌چیز از خودش نداشته و در فقر و بدبختی دست‌وپا می‌زده و هرچه دارد حاصل آشنایی‌اش با علوم اسلامی است. اولین پرسشی که بچه‌ها پیش کشیدند و پرسش به‌حقی هم بود، این بود که اگر واقعاً این‌چنین است چه شده که با گذشت چند قرن وضع کاملاً برعکس شده؟ اگر راه خوشبختی اروپا از اسلام (و گاهی از ایران) می‌گذرد، چطور ما امروز خوشبخت‌ترین آدم‌های جهان نیستیم؟

ادامۀ متن:
http://balvaa.blog.ir/post/112

🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️بازخوانی اجتماعیِ مسئلۀ شکست تحصیلی در آموزش عمومی▪️
حسام حسین‌زاده

مسئلۀ شکست تحصیلی (افت تحصیلی) در طول چند دهۀ گذشته همواره (با عناوینی ظاهراً متفاوت) بخشی از نگرانی‌های نظام آموزشی (سیاست‌گذاران آموزشی و معلمان) و والدین دانش‌آموزان بوده است. خواستِ پیشگیری از شکست تحصیلی یا نشان‌دادن بهترین واکنش به رخ‌دادن آن باعث شده حوزه‌های مختلف دانش (به‌ویژه روان‌شناسی) به این مسئله ورود کرده و در این زمینه نظریه‌پردازی کنند. برای پیشگیری از شکست تحصیلی و واکنش نشان‌دادن به آن، اولین گام یافتن علل این ماجرا بوده است. می‌توان با نگاهی کلی‌نگرانه و البته کاربردی برای ما (با توجه به مسئلۀ نوشتار حاضر) کلیت عواملی که روان‌شناسی در پرداختن به ریشه‌های شکست تحصیلی مدنظر قرار داده است را این‌طور خلاصه کرد: 1) عوامل فردی (خودِ دانش‌آموز)؛ 2) عوامل خانوادگی؛ 3) عوامل مربوط به مدرسه؛ 4) عوامل مربوط به نظام آموزش‌وپرورش و 5) عوامل اجتماعی. حال اگر بخواهیم از منظری جامعه‌شناختی به این مسئله نگاه کنیم، نخستین پرسشی که پیشِ روی ما قرار می‌گیرد آن است که کدام دسته از عوامل ذکرشده «اجتماعی» نیستند؟ وقتی «عوامل اجتماعی» به‌عنوان یک دسته از ریشه‌های شکست تحصیلی در دانش‌آموزان مورد اشاره قرار می‌گیرند، بدان معناست که باقی عوامل سرشتی متفاوت از آن دارند؛ به‌ویژه «عوامل فردی». نخستین مدعای این نوشتار آن است که شکست تحصیلی تمام‌وکمال مسئله‌ای اجتماعی است؛ واکنشی اجتماعی به برخی مسائل اجتماعی. هرچند تعداد محدودی از دانش‌آموزان (به نسبت کل دانش‌آموزان) هستند که با شکست تحصیلی روبه‌رو می‌شوند اما آنان در واقع دردنشان جامعه‌ای هستند که شکست‌های دیگری را تجربه کرده است. به عبارت بهتر، افت تحصیلی آخرین حلقۀ زنجیر شکست اجتماعی است. از منظر جامعه‌شناختی، تفاوت‌های اجتماعی و نسبت آن با انسداد فرصت‌ها در جامعه است که منجر به شکست اجتماعی می‌شود. شکست اجتماعی می‌تواند گروه‌های اجتماعی و حتی گاهی، کلیت یک جامعه را هدف قرار دهد. مدعای نهایی ما آن است که هر شکلی از شکست تحصیلی پیوندی ناگسستنی و ضرروی با شکست اجتماعی دارد. بدین ترتیب، شکست تحصیلی شکلی از «ناهماهنگی» در نظام آموزشی نیست، بلکه دقیقاً برعکس، در هماهنگی کامل با جامعه‌ای است که آموزش درون آن رخ می‌دهد.

ادامۀ متن:
http://balvaa.blog.ir/post/113

پ.ن: این نوشتار در «نهمین همایش سراسری روانپزشکی کودک و نوجوان» که 6 تا 8 آذر 1398 در مرکز همایش‌های سازمان مدیریت صنعتی برگزار شد، در قالب پنل «مشکلات درس و مدرسه» ارائه شد.

🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️آقا شما تخصصت چیه؟▪️
حسام حسین‌زاده
#پاره_های_مدرسه

از نخستین روزهایی که وارد مدرسه شده بودم و صحبت‌هایی که با مدیر و دیگر مسئولین داشتم، به این فکر می‌کردم که چگونه می‌توان تجربه‌ای عملی از آموزش خودمراقبتی جنسی (آن هم در دورۀ ابتدایی و برای پایۀ ششم) را شکل داد. در جلسه‌ای که ابتدای سال با اولیاء داریم تا در جریان مواضع و رویکردها و شیوۀ کارمان قرار بگیرند، برایشان توضیح داده بودم که اگر همه‌چیز خوب پیش برود، در زمستان چند هفته‌ای از کلاس «تفکر و پژوهش» را به این بحث اختصاص خواهیم داد. مواجهۀ اولیاء در آن جلسه باعث شد دل و جرئت بیشتری برای پیشبرد این ایده پیدا کنم. در آن جلسه هم از سابقه‌ام در این زمینه برایشان گفتم و هم اینکه محتوای کارم خیلی حداقلی خواهد بود؛ حداقل‌هایی که بچه‌ها برای محافظت از خودشان باید بدانند. پس از پایان آن جلسه، حدود ده نفر از اولیاء در گفت‌وگوهای دونفره از من خواستند که به حداقل‌ها اکتفا نکنم و بیشتر وارد جزئیات بشوم. از مسائلی که در خانه با فرزندشان داشته یا دارند می‌گفتند و کاملاً متوجه بودند که نیاز است بچه‌هایشان در این زمینه آموزش‌هایی را دریافت کنند. البته برای همه‌شان توضیح دادم که بنا به چه دلایلی باید گام‌به‌گام و محتاطانه پیش برویم. در نهایت، برای اینکه اندکی آرامشان کنم، به آن چند نفری که انگار بیش از دیگران نگران بودند گفتم که به‌صورت فردی می‌توانیم دربارۀ فرزندشان و دغدغه‌هایش صحبت کنیم و فرایندهای آموزشی مخصوص به خودش را برایش تدارک ببینیم. از نوع صحبت این دسته از والدین متوجه می‌شدم که تا چه اندازه نگران این مسئله هستند و نمی‌توانستم نسبت به نگرانی‌شان بی‌تفاوت باشم.

ادامۀ متن:
http://balvaa.blog.ir/post/114

🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

این کلیپ را ببینید!
گویی جهان بزرگسالان هرگز چنین صحنهٔ باشکوهی را به خود نمی‌بیند!
اینجا کلاس درس است!
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

💠 چهار داستان 💠
والتر بنیامین، ترجمۀ حسام حسین‌زاده

در «پروژۀ پوئتیکا» بخوانید:
@Poetica_Project
در «بَلْ‌وا» بخوانید:
http://balvaa.blog.ir/post/115

پ.ن: «چهار داستان» بخشی از داستان‌های پداگوژیک والتر بنیامین است، داستان‌هایی کوتاه و درخشان.
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

سه‌شنبهٔ پیش رو همراه مهدی یوسفی و پیام روشنفکر عزیز در دانشگاه الزهرا گفت‌وگویی خواهیم داشت دربارهٔ «دشوارهٔ پژوهش در حوزهٔ کودکی»
بحث من با الهام از مقالهٔ کلاسیک سامانتا پانچ و مبتنی بر تجارب پژوهشی شخصی‌ام خواهد بود و تلاش می‌کنم در هفت محور به تفاوت‌های پژوهش با کودکان نسبت به پژوهش با بزرگسالان بپردازم.
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

امروز هم در تهران باد و باران نیامد، مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل شدند و این نشست هم لغو!
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️بلشویسم به‌عنوان معضلی اخلاقی▪️
گئورک لوکاچ، ترجمۀ محمد سپاهی

از متن:
«بگذارید تأکید کنم: بلشویسم بر پایۀ این پیش‌فرض متافیزیکی استوار است که شر می‌تواند سبب خیر شود، یا به‌قول رازومیخین در جنایت و مکافاتِ داستایفسکی، می‌توان در راه حقیقت دروغ هم گفت.»
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

این دومین اطلاعیهٔ دعوت به کتابخوانیِ اختیاری در کلاسم است. این‌بار کمی شیوه‌ام در معرفی کتاب را تغییر دادم که در آینده بیشتر از آن خواهم نوشت اما نتیجه تا اینجای کار برای خودم بسیار لذت‌بخش بوده، حدود نیمی از بچه‌های کلاس تا به حال در این تجربه مشارکت کرده‌اند!
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

🗒 «تولید ناب» یا «هدف آموزشِ ناب تعلیم یا یادگیری نیست»

🖊 ویل جانسون- حسام حسین‌زاده

🏷 «در سپتامبر ۲۰۱۲، حدود ۳۰ هزار معلم در شیکاگو برای نخستین‌بار در طول ۲۵ سال گذشته دست به اعتصاب زدند. این اعتصاب صرفا به دلیل شکست مذاکرات بر سر دستمزد یا خدمات بهداشتی نبود. در این مورد، همان طور که بسیاری اشاره کرده‌اند، مسیر بنیادینِ آموزش عمومی مسئله بود. معلمان شیکاگو خودشان را به عنوان نخستین نیروی سازمانی برای مبارزه با چیزی اثبات کردند که اغلب «الگوی تجاری» اصلاح آموزشی خوانده می‌شود.»

@baztabschool

ادامه مطلب را این‌جا بخوانید:
http://baztabschool.ir/archive/1343

«اگر کوسه‌ها آدم بودند»
نوشتۀ برتولت برشت
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️من انتظار دارم...▪️
حسام حسین‌زاده
#پاره_های_مدرسه

امسال یکی از برنامه‌هایی که در طول تابستان برای روزهای ابتدایی سال تحصیلی طراحی کردیم این بود که به هریک از دانش‌آموزان در همان یکی دو روز نخست سال فرصتی داده شود تا پشت میز معلم بنشینند و دربارۀ خودشان صحبت کنند تا امکانی برای آشنایی بچه‌ها باهم و البته آشنایی ما با بچه‌ها باشد. قرار بود در طول صحبت هر دانش‌آموز، معلم نیز پشت میز او بنشیند. دربارۀ جزئیات مطالب صحبت چندانی نکردیم و به نتیجۀ واحدی نرسیدیم، برایمان مهم بود که این تغییر جایگاه رخ دهد و هم بچه‌ها میز معلم را تجربه کنند و هم معلم میز بچه‌ها را تجربه کند. از آنجایی که معرفی معلم در مدرسۀ ما شکل تقریباً ثابتی دارد و هر معلم در ابتدای سال باید در شش محور (من کیستم؟ چه مواضعی دارم؟ چه انتظاراتی دارم؟ چه انتظاراتی ندارم؟ چه کارهایی انجام می‌دهم؟ چه کارهایی انجام نمی‌دهم؟) دربارۀ خودش، انتظاراتش و فعالیت‌هایش صحبت کند، به‌نظرم رسید می‌توان از همین شکل برای دانش‌آموزان هم بهره برد. پس از اینکه خودم را در این شش محور معرفی کردم و به پرسش‌های دانش‌آموزان پاسخ دادم، از آنان خواستم که یکی‌یکی پشت میز من بنشینند و ابتدا خودشان را معرفی کنند، سپس فعالیت‌هایی که در اوقات فراغت انجام می‌دهند را بگویند و در انتها، انتظاراتشان از خودشان، بچه‌ها و معلم را با کلاس در میان بگذارند. البته محور دوم را اختیاری کردم تا اگر کسی دوست نداشت دربارۀ اوقات فراغتش صحبت کند، چنین حقی داشته باشد.

ادامۀ متن:
http://balvaa.blog.ir/post/116

🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️اطلاعیۀ پایان کار «کافه مدرسه»▪️

در طول ماه‌های گذشته با شک‌وتردید‌های بسیاری دربارۀ ایدۀ «کافه مدرسه» دست‌وپنجه نرم کردیم. تردیدهایی که معناداریِ این فعالیت و فعالیت‌هایی از این دست را در زمینه و زمانۀ حاضر به پرسش می‌کشید. هرچه برای تأمل و گفت‌وگوی بیشتر دربارۀ این تردیدها به خود زمان دادیم، تردیدهای بیشتری از راه رسیدند و وضعیت چنان تغییر کرد که بسیاری از این تردیدها به یقین بدل شدند. حالا دیگر شک‌وتردیدی در کار نیست؛ پایان کار «کافه مدرسه» چه‌بسا از امتدادش معنادارتر باشد. مهم‌ترین تردیدها و یقین‌هایی که ما را به این نتیجه رساندند با شما به اشتراک می‌گذاریم تا شاید امکان‌های جدیدی برای بازاندیشی، چه در اینجا و اکنون و چه در آنجا و آینده، خلق شود.

1- تعمیق شکاف سرمایۀ فرهنگی میان دانش‌آموزان مرکز و پیرامون: هرچند از ابتدا هم خام‌اندیشانه تصور نمی‌کردیم می‌شود با چنین فرم و محتوایی دانش‌آموزان پیرامون (حاشیه‌نشینان، فرودستان و...) را مستقیماً هدف فعالیت‌های آموزشی قرار داد اما امیدوار بودیم دانش‌آموزان مرکزنشین (در معنایی فرهنگی و اقتصادی، نه صرفاً جغرافیایی) از خلال مواجهه با واقعیت‌های اجتماعی در این فعالیت‌ها، خود بدل به واسطه‌هایی برای ارتباط با پیرامون شوند. با نگاهی واقع‌بینانه به چند قدمی که پیش رفتیم و البته با اتکا به تجارب قبلی‌مان، به‌نظر می‌رسید در مسیری کاملاً برعکس قرار داریم. گویی مشارکت در «کافه مدرسه» نه‌تنها باعث تغییر جایگاه قدرتِ دانش‌آموزان مرکزنشین نمی‌شد بلکه سرمایه‌های فرهنگی بیشتری را در اختیارشان قرار می‌داد تا جایگاه فرادست خود را تثبیت کنند. این چیزی نبود که ما بخواهیم.

2- فعالیت نمایشی و تلۀ روشنفکری: هرگز بنا نبود «کافه مدرسه» بدل به نوعی «برند» شود تا میل پایان‌ناپذیر انسان معاصر به نمایش‌دادن را ارضا کند. در واقعیت اما نگران بودیم «کافه مدرسه» امکانی برای شکل‌بخشیدن به «فیگورهای شبه‌روشنفکرانه» خلق کند. دانش‌آموزانی که بیش از آنکه نمایندۀ زیست و اندیشه‌ای بدیل باشند، مقلّدان دانشجویانی هستند که در تلۀ مفهوم‌پردازی دربارۀ واقعیت گرفتار شده‌اند و در نهایت (خواسته یا ناخواسته) به جز کمک به نظم حاکم برای مبهم‌سازی واقعیت، کار دیگری از پیش نمی‌برند. اگر فعالیت ما در تحلیل نهایی منجر به دگرگونیِ واقعیت یا دست‌کم تلاش برای خلق این دگرگونی به‌واسطهٔ فهم دقیق وضعیت نباشد، از اساس بی‌معناست.

3- امتناع فُرم‌های خلاقانه و بدیل: به‌طور کلی، غالب فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی از چند فُرم محدود تخطی نمی‌کنند: کلاس، نشست، گفت‌وگو، کارگاه. هرچند که در معنا و مصداق این عبارات هم اختلاف‌نظرهای بسیاری وجود دارد اما ما چیزی فراتر از این‌ها را می‌خواستیم. چه چیزی؟ شاید خودمان هم دقیقاً نمی‌دانیم! روشن بود برای خلق شرایطی بدیل باید از فُرم‌های بدیل هم استفاده شود و نمی‌توان از همان راه‌های همیشگی به نتایج کاملاً متفاوتی دست یافت. ما چیزی کاملاً متفاوت می‌خواستیم. در طول این ماه‌ها، هربار که از سوی دانش‌آموزان و همراهانمان برای امتداد «کافه مدرسه» مورد پرسش قرار گرفتیم، به آنان پیشنهاد دادیم به راه‌های دیگری بیاندیشند که نه‌تنها مواهب «کافه مدرسه» را دارد بلکه می‌تواند از معایب آن هم در امان باشد. به گمان ما، در شرایط کنونی بنا به دلایل بسیاری که شرحش از حوصلۀ این اطلاعیه خارج است، جمع (کالکتیو) یکی از گشوده‌ترین فُرم‌هاست که می‌تواند امکان‌های بسیاری را درون خود خلق کند. حتی یک جمع سه، چهار نفرۀ دوستی که بتواند به‌طور منظم برنامه‌های آموزشی (از مطالعۀ کتاب و تماشای فیلم تا شهرگردی و سفر و...) را برای خودش برنامه‌ریزی و اجرا کند، می‌تواند نسبت به «کافه مدرسه» مکان بسیار بهتری برای آموختن باشد.

این‌روزها که همه‌چیز گویی دست به دست هم داده‌اند تا «امید» و «تعهد» را نشانه روند، امیدواریم هرکدام از ما بتوانیم امکان‌های جدیدی برای باهم‌بودن خلق کنیم؛ امکان‌هایی که می‌توانند «امید به دگرگونی جهان» و «تعهد به سیاست مترقی» را زنده نگه دارند. این پایان راه «کافه مدرسه» است اما پایان راه هیچ‌یک از ما نیست.

کافه مدرسه
دی‌ماه 1398

در طول این سال‌ها از او چیزهای زیادی یاد گرفته‌ام. او معلم است، نه یک کلمه بیشتر، نه یک کلمه کمتر. چه چیز برای یک سیستم تمامیت‌خواه می‌تواند ترسناک‌تر از یک معلم واقعی با‌شد؟
در این روزهای جهنمی که قلبمان هزار پاره شده، لحظه‌ای نیست که نگرانش نباشم.
بیست روز از بازداشت جعفر ابراهیمی (عضو کانون صنفی معلمان تهران و بازرس شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان کشور) می‌گذرد و او همچنان از تمامی حقوق قانونی‌اش محروم است!
#بی_خبری_شکنجه_است
#ما_معلمیم
#ما_امتداد_صمدیم
🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

▪️جایزۀ معلم بوی پیتزا می‌ده!▪️
حسام حسین‌زاده
#پاره_های_مدرسه

عنوان درس دوم کتاب مطالعات اجتماعی در سال پنجم ابتدایی «احساسات ما» است. به‌طور کلی، به نظرم فصل اول کتاب اجتماعی پنجم ابتدایی، بهترین فصل آن است. عنوان فصل «زندگی با دیگران» است و شامل چهار درس «من با دیگران ارتباط برقرار می‌کنم»، «احساسات ما»، «همدلی با دیگران» و «من عضو گروه هستم» می‌شود. در ابتدای این درس، در قالب فعالیتی، چهار موقعیت برای دانش‌آموزان شرح داده شده و از آنان خواسته شده تا بگویند در هریک از این موقعیت‌ها چه احساسی در آنان به وجود می‌آید. این چهار موقعیت عبارت‌اند از: «دوست صمیمی‌تان می‌خواهد از محلۀ شما برود و در جای دیگری زندگی کند»، «در حال تماشای فیلم موردعلاقه‌تان هستید که برادرتان شبکه را عوض می‌کند»، «در حال رفتن به خانه هستید. در یک کوچۀ خلوت ناگهان صدای انفجار ترقه به گوشتان می‌خورد» و «معلم به خاطر تلاش‌هایتان، به شما جایزۀ خوبی داده است». همیشه تلاش می‌کنم در درس‌هایی مثل مطالعات اجتماعی تا بیشترین حد ممکن به «روش گفت‌وگویی» پایبند باشم و موقعیت یا فعالیتی را دست‌آویز قرار می‌دهم و بخش اعظم زمان کلاس را دربارۀ آن موقعیت یا فعالیت گفت‌وگو می‌کنیم. در جریان این گفت‌وگو، تلاش می‌کنم تا حد امکان اهداف آموزشی درس را پوشش دهم و بچه‌ها به سطحی از آمادگی برسند که بتوانند باقی مطالب درس را با سرعت و کیفیت مطلوبی دریافت کنند. امسال وقتی به این درس رسیدیم، از دیدن این فعالیت در ابتدایش ذوق‌زده شدم چون به گمانم دست‌آویز بسیار خوبی برای پرداختن به مسئلۀ احساسات بود. دربارۀ هر چهار موقعیت مفصل با بچه‌ها حرف زدیم و صحبت‌های یکدیگر را شنیدیم. اما با رسیدن به موقعیت آخر، واکنش‌ها بسیار متفاوت از سه موقعیت پیشین بود.

ادامۀ متن:
http://balvaa.blog.ir/post/117

🔻🔻🔻
@BalvaaBlog

🔻در راستای پیشنهاد موضوعاتی برای نوشتن در سمپوزیوم:

1⃣از مدرسه بگو!

🔸از میان پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی علوم اجتماعی که از ابتدای دهۀ 90 شمسی تا پایان سال 1397 در چهار دانشگاه تهران، علامه طباطبایی، شهید بهشتی و تربیت مدرس نوشته شده‌اند، تنها 3.5درصد آن‌ها به آموزش عمومی مرتبط بوده است. این آمار هرچند شوکه‌کننده و غیرقابل‌باور باشد اما واقعی است. اگرچه در طول این سال‌ها زبان اصحاب علوم اجتماعی در نقد آموزش عمومی درازتر از همیشه بوده اما پژوهش‌های آنان در این حوزه چنگی به دل نمی‌زند. جالب آنکه حدود 3درصد از این 3.5درصد هم پژوهش‌هایی کمی و پیمایشی هستند که اغلب نتایجشان درک عمیقی از وضعیت آموزش عمومی در ایران در اختیارمان نمی‌گذارند.

🔸از طرف دیگر، هیچ نهادی (به جز خانواده) جایگاهی چون مدرسه و آموزش عمومی در زندگی ما ندارد. مدرسه سازنده‌ترین سال‌های زندگی انسان را با انحصاری باورنکردنی در اختیار خود دارد و حتی می‌توان گفت به‌واسطۀ برنامه‌ریزی و سازماندهی‌ای که در آن رخ می‌دهد، میزان تأثیرش دست‌کم در برخی موارد می‌تواند از خانواده هم بیشتر باشد. علاوه بر این، مدرسه گویی حد فاصل میان خانواده و دولت (حاکمیت) است و از همین رو، محل نزاع‌های پنهان و آشکار بسیاری میان قدرت‌های حاضر در میدان جامعه است. تقریباً در تمام روزهای کودکی، مدرسه نهادی بوده که مستقیم و غیرمستقیم به زندگی ما سامان می‌بخشیده و توانمان برای تخطی از این سامان‌بخشی هرگز چندان چشم‌گیر نبوده است.

🔸با همۀ این‌ها، چطور است که در قامت پژوهشگران و علاقه‌مندان علوم اجتماعی، نسبت به این نهاد به‌شکل معناداری بی‌تفاوت هستیم؟ پاسخ من به این پرسش آن است که مدرسه جعبه سیاه کودکی ماست؛ میعادگاه سهمگین‌ترین تلاطم‌های عاطفی و بدترین رنج‌های روانی و حتی فیزیکی. ما به شکل خودآگاه یا ناخودآگاه تلاش می‌کنیم از این صندوقچۀ اسرار دور بمانیم چراکه هر شکلی از مواجهۀ عمیق و واقعی با مدرسه لاجرم نیازمند مواجهه‌ای با خودمان و گذشته‌مان است. مدرسه آن میدانی است که وقتی سراغش می‌رویم به‌سختی می‌توانیم در آن بی‌طرف باشیم. البته که نیازی هم به بی‌طرفی نیست. همان قدر که تلاش برای بی‌طرفی در مواجهه با واقعیت‌های اجتماعی معنادار است، در مواجهه با خودِ موضوعات و علایق پژوهشی‌مان بی‌معناست. باید در جنگ تمام‌عیاری که در مدرسه هر روز میان بچه‌ها و نظم حاکم در جریان است، طرف بچه‌ها و اندک معلمانی باشیم که می‌خواهند به این نظم پشت کنند. تلاش‌های ما می‌توانند پشتوانه‌ای برای مواجهۀ انتقادی آن‌ها با مدرسه باشند. نوشتن از مدرسه برای من همیشه شکلی از «افشای سلطه» است. نوشتن از مدرسه برای شما چه معنایی دارد؟

🔹 نویسنده:حسام حسین‌زاده

🔹مهلت ارسال آثار:۳۰ بهمن‌ماه

#سمپوزیوم_کشوری
#سومین_سمپوزیوم
#اتحادیه_علوم_اجتماعی_کشور
@Socialsymp