من حتی برای خودمم غیر قابل پیش‌بینی هستم.

انقدر آسمون و حال و هوای دم صبح اینجا قشنگه، که دلم میخواد تا آخر عمرم همینجا بمونم و فسیل بشم.

فضا خیلی عرفانی و aestheticئه، به عنوان یک انسان خیلی احساس ناچیز بودن و به دردنخور بودن کردم.

به جون برگه‌های خوشگل موشگل کتابام، اگه رشت بودم یه صبحونه آماده میکردم میخوردم، لباس میپوشیدم و سر ساعت ۶ پا میشدم میرفتم دوچرخه سواری

خورشید طلوع کرد😭😭😭😭😭😭

دیلیتو می‌بینم انگیزه زندگی می‌گیرم

Awwww😭

و بالاخره یوتیوبر مورد علاقمم که خیلی وقت بود دنبالش میگشم و اسمشو نمیدونستم (؟) پیدا کردم