بازار سهام ونزوئلا از زمان دستگیری رئیس‌جمهورشون ۷۳+٪ رشد کرده و حتی از ۲۳ دسامبر که فشار به دولت ونزوئلا شروع شد تا امروز ۱۴۸+٪ رشد داشته.

همه با هم متحد
به امید آزادی
به حرمت خون هموطن

میگن رژیم آخوندی ۱۲ هزار نفر کشته و ما خوب می‌دونیم اون چیزی که واقعا اتفاق افتاده همیشه خیلی بدتر و وحشتناک‌تره از آمار و عددهایی که خبرشون میرسه.
اینترنت رو می‌بندن و می‌کشن که صداش در نیاد و با این نحوه وایت‌لیست درست کردن و پهن کردن بساط اینترنت طبقاتی شرکت‌ها، به نظر میرسه می‌خوان فیلترنتِ محقری که تا الان داشتیم رو هم ببندن و به سلاخی کردن ما تا ابد توی خاموشی ادامه بدن...

اینو بخونید
ما هنوز اینترنت نداریم
یعنی همون فیلترنت سابق رو هم نداریم

از زنده بودنتون شرمنده نباشید.
نذارید survivor's guilt بهتون غلبه کنه.
هدف هیچوقت مرگ نبوده که بخواید از بازمانده بودنتون شرمسار باشید.

به نظر میاد شروع شده و چون هم پایگاه شکاری اینجا هست و هم منطقه نفتیه، قبل از قطع شدن مجدد اینترنت، باید بگم که اگر زدن و مردم خون من به گردن هیچکسی نیست جز رژیم ج.ا‌.

به امید این که سالم و سلامت بمونیم و من بعدش بتونم بیام چیزهایی که دارم توی شغل جدیدم یاد می‌گیرم رو باهاتون به اشتراک بذارم ولی فعلا:
*خو اومد زد*

"علی خامنه‌ای کشته شد" زیباترین خبری بوده که توی عمرم خوندم و شنیدم.
امیدوارم عکس جنازه‌ش رو هم ببینیم ❤️

شاید خامنه‌ای بیماری زمینه‌ای و افکار خودکشی داشت 🤪🤪🤪

Iran's formally Supreme Leader, Ayatollah Khamenei is dead.

"آیتالا حامنه‌ای ایز دِد"

چقدر منتظر دیدن این لحظه بودم
منتظر دیدن این ویدیو =))

از عصر صدای جنگنده و بمب انداختنشون میاد.
الان یهو صدای بهم خوردن پنجره اومد برق رفت همه‌جا تاریک شد یه لحظه فکر کردم لحظه‌های قبل از مرگه 😂
دیدیم نه طوفان اومده! =)))
اون وسط‌ها هم صدای جنگنده‌ی در حال پرواز توی آسمون می‌اومد

واقعا یکی از عجیب‌ترین لحظات زندگیمه :))) هنوز ضربان قلبم به حالت عادی برنگشته =)))

انگار آخر الزمانه و ما نشستیم می‌خندیم

یک ماه شد که اینترنت قطعه یا در واقع قطع‌تره.
برای من که کارم به اینترنت وابسته‌ست این فضا و شرایطی که پیش اومده خیلی نگران کننده‌ست.
به قول دوستم بالاخره بهونه‌ی لازم برای تبدیل کردن شرایط ما به کره‌‌ی شمالی و چین رو به دست آوردن.

دلم نمی‌خواد بعد از این همه تلاش، خداحافظی با careerم بابت قطع دسترسی‌م به اینترنت باشه.
توی وقت آزادی که جنگ برامون باز کرده کتاب‌های مرتبط به شغلم رو می‌خونم ولی خوندن کتابی مثل Continous Discovery Habits توی شرایطی که نمی‌دونم تا کی دسترسی به اینترنت دارم و تا کی می‌تونم continously discover کنم :)) حس می‌کنم یک مقدار حالت طنز داره.
به هر حال تلاشم رو می‌کنم که تاثیر شرایط بیرونی روی برنامه‌ها و زندگی‌م رو کم نگه دارم و تا جایی که محتوای ذخیره شده دارم و دسترسی‌م به اینترنت هنوز وجود داره دوره‌های آموزشی‌م رو می‌بینم و کتاب‌هام رو می‌خونم و به مهارت‌هام یا اضافه می‌کنم یا تقویتشون می‌کنم.

بعد از همون روزهای اول و دوم جنگ با این که این شرایط تازه بود، مادرم بازم اصرار داشت که خونه‌تکونی رو انجام بدیم مثل هر سال. یک شب قبل از نوروز سبزه و سنجد خریده بودم و داشتم دنبال شمع قشنگ برای سفره‌ی هفت سین می‌گشتم که صدای پرتاب موشک اومد و همه توی بازار ایستادیم و بالای سرمون رو نگاه کردیم و وقتی فهمیدیم چه خبره به خرید ادامه دادیم انگار که چیزی نشده یا انگار که همیشه شاهد چنین صحنه‌هایی بودیم.

ما خیلی آدم‌های مقاومی‌ایم و من سعی می‌کنم همین مقاومت رو توی careerم هم داشته باشم و به هر شکل که شد به جلو حرکت کنم و خودم رو جلو بندازم برای روزی که امیدواریم برسه؛ برای روزی که این سختی‌ها تمام میشن.

🚀 اگر دنبال فروشنده‌ی کانفیگ قابل اعتماد هستید که خوب وصل باشه و نرخ منصفانه‌ای هم باشه از اینجا بگیرید.

http://t.me/qwertyuiopxmn

هی ازم می‌پرسیدین و دیگه گفتم اینجا بذارم باشه همه داشته باشن.

آذر ماه سال گذشته یک تصمیم جدی گرفتم.

همونطور که قبلا توی چنلم نوشتم من کار مدیریت محصول انجام می‌دادم، و هنوز هم دوست دارم مدیر محصول باشم اگر فرصتش باشه، ولی چون مارکتِ مدیریت محصول و کلا بازار کار توی ایران به نسبت دو-سه سال پیش تغییر کرده، به خصوص برای من که ایده‌آلم ریموت کار کردنه، بعد از یک مدت تصمیم گرفتم از کارهای حوزه‌ی tech فاصله بگیرم و برم سراغ محصول‌‌هایی که بازار قوی‌تری دارن. مثلا انتظار داریم که آهن همیشه مشتری داشته باشه و چرخش در هر صورت بچرخه به نسبت ایده‌های جهان اولی‌ وابسته به اینترنت و تکنولوژی‌ای که ما دوست داریم توی ساختنش نقش داشته باشیم و از کار کردن توی اون فضای مدرن و وابسته به تکنولوژی لذت ببریم.

آذر ماه تصمیم گرفتم که به جای پوزیشن‌های شغلی مدیریت محصول، بیام سراغ Business Development. یک کار بیزینس دولوپمنت برای یک کارگاه سنگ‌های قیمتی رو گرفتم. تصمیم درست و به شکل عجیبی به موقعی هم بود چون هنوز یک ماه نگذشته بود که دلار قیمتش بالاتر رفت و اعتراضات شروع شد و موج اول قطعی اینترنت هم اومد
[طبیعتا منظورم این نیست که بزرگترین مشکل ما قطعی اینترنت بود و الان فقط دارم درباره‌ی تاثیر جریان‌های اخیر کشور روی کار صحبت می‌کنم وگرنه درد بزرگتر ما جای دیگه‌ای بود قطعا]
بعدش یک بازه‌ی زمانی کوتاهی اینترنت داشتیم که باز هم قطع شد. این بار انگار برای همیشه. حتی همون فیلترنت سابق رو از دست دادیم.
اوضاع کارهای وابسته به اینترنت توی ایران بدتر هم شد.

تصمیم خروج از بازار tech و ورود به بازار محصولی مثل سنگ، تصمیم استراتژیک و خوبی بود اما شرایط جوریه که اونقدرها نمی‌تونم بابت این کار استراتژیکی که کردم با خوشحالی بنویسم چون فعلا کدوم خوشحالی؟
و از سمتی کار ما هم به هر حال تحت تاثیر قرار گرفته با این که با ذهنیت و واقعیت *سنگ که همیشه مشتری داره و پیاز هم نیست که خراب بشه* واردش شدم.

خودتون به moral of the story برسید چون شاید اصلا دیگه نتیجه‌گیری‌ای وجود نداشته باشه. توی ایران کلا برنامه‌ریزی برای آینده یک شوخیه. مثلا دوست برنامه‌نویس من این متن رو بخونه چه کاری از دستش بر میاد الان؟

اما خب در نهایت خوشحالم که من از فرصتم استفاده کردم و بازم به تلاشم ادامه میدم که توی این محاصره به هر حال کارگاهمون چراغش روشن باشه.
امیدوارم شرایط هم برای من و هم برای همه بهتر بشه.

حالا یک چیز جالب اینه که در عین تغییر شغلم به سمتی که کمتر وابسته به اینترنت باشه، پس‌اندازم رو ولی دارم کریپتو می‌گیرم =))) چون اگر بخوام طلا بگیرم باید عددهای بزرگتری رو برای پس‌انداز بذارم کنار و از سمتی توی اون شرایط بحرانی‌ای که من دارم براش پس‌انداز می‌کنم نقد شوندگی تتر از نقد شوندگی طلا بیشتره.
ایرانی بودن باعث شده که به همه‌چی فکر کنیم 💆🏻‍♀

۲۶ ساله شدم امروز
این بار "آره دارم سالی که گذشت رو آنالیز می‌کنم" یا "از سالی که گذشت فلان چیزها رو یاد گرفتم" رو نمی‌نویسم.
برام چیزهای خوب آرزو کنید 💘