این دوتا لینک اول رو حتی اگر به هنر علاقه‌ای ندارید باز هم پیشنهاد می‌کنم مطالعه کنید چون بیشتر درباره‌ چگونگی درک ما از دنیای اطرافمون و کارکرد مغز بهمون سرنخ‌هایی میده.

2026 owes us a Crown 👑 ;)

بازار سهام ونزوئلا از زمان دستگیری رئیس‌جمهورشون ۷۳+٪ رشد کرده و حتی از ۲۳ دسامبر که فشار به دولت ونزوئلا شروع شد تا امروز ۱۴۸+٪ رشد داشته.

همه با هم متحد
به امید آزادی
به حرمت خون هموطن

میگن رژیم آخوندی ۱۲ هزار نفر کشته و ما خوب می‌دونیم اون چیزی که واقعا اتفاق افتاده همیشه خیلی بدتر و وحشتناک‌تره از آمار و عددهایی که خبرشون میرسه.
اینترنت رو می‌بندن و می‌کشن که صداش در نیاد و با این نحوه وایت‌لیست درست کردن و پهن کردن بساط اینترنت طبقاتی شرکت‌ها، به نظر میرسه می‌خوان فیلترنتِ محقری که تا الان داشتیم رو هم ببندن و به سلاخی کردن ما تا ابد توی خاموشی ادامه بدن...

اینو بخونید
ما هنوز اینترنت نداریم
یعنی همون فیلترنت سابق رو هم نداریم

از زنده بودنتون شرمنده نباشید.
نذارید survivor's guilt بهتون غلبه کنه.
هدف هیچوقت مرگ نبوده که بخواید از بازمانده بودنتون شرمسار باشید.

به نظر میاد شروع شده و چون هم پایگاه شکاری اینجا هست و هم منطقه نفتیه، قبل از قطع شدن مجدد اینترنت، باید بگم که اگر زدن و مردم خون من به گردن هیچکسی نیست جز رژیم ج.ا‌.

به امید این که سالم و سلامت بمونیم و من بعدش بتونم بیام چیزهایی که دارم توی شغل جدیدم یاد می‌گیرم رو باهاتون به اشتراک بذارم ولی فعلا:
*خو اومد زد*

"علی خامنه‌ای کشته شد" زیباترین خبری بوده که توی عمرم خوندم و شنیدم.
امیدوارم عکس جنازه‌ش رو هم ببینیم ❤️

شاید خامنه‌ای بیماری زمینه‌ای و افکار خودکشی داشت 🤪🤪🤪

Iran's formally Supreme Leader, Ayatollah Khamenei is dead.

"آیتالا حامنه‌ای ایز دِد"

چقدر منتظر دیدن این لحظه بودم
منتظر دیدن این ویدیو =))

از عصر صدای جنگنده و بمب انداختنشون میاد.
الان یهو صدای بهم خوردن پنجره اومد برق رفت همه‌جا تاریک شد یه لحظه فکر کردم لحظه‌های قبل از مرگه 😂
دیدیم نه طوفان اومده! =)))
اون وسط‌ها هم صدای جنگنده‌ی در حال پرواز توی آسمون می‌اومد

واقعا یکی از عجیب‌ترین لحظات زندگیمه :))) هنوز ضربان قلبم به حالت عادی برنگشته =)))

انگار آخر الزمانه و ما نشستیم می‌خندیم

یک ماه شد که اینترنت قطعه یا در واقع قطع‌تره.
برای من که کارم به اینترنت وابسته‌ست این فضا و شرایطی که پیش اومده خیلی نگران کننده‌ست.
به قول دوستم بالاخره بهونه‌ی لازم برای تبدیل کردن شرایط ما به کره‌‌ی شمالی و چین رو به دست آوردن.

دلم نمی‌خواد بعد از این همه تلاش، خداحافظی با careerم بابت قطع دسترسی‌م به اینترنت باشه.
توی وقت آزادی که جنگ برامون باز کرده کتاب‌های مرتبط به شغلم رو می‌خونم ولی خوندن کتابی مثل Continous Discovery Habits توی شرایطی که نمی‌دونم تا کی دسترسی به اینترنت دارم و تا کی می‌تونم continously discover کنم :)) حس می‌کنم یک مقدار حالت طنز داره.
به هر حال تلاشم رو می‌کنم که تاثیر شرایط بیرونی روی برنامه‌ها و زندگی‌م رو کم نگه دارم و تا جایی که محتوای ذخیره شده دارم و دسترسی‌م به اینترنت هنوز وجود داره دوره‌های آموزشی‌م رو می‌بینم و کتاب‌هام رو می‌خونم و به مهارت‌هام یا اضافه می‌کنم یا تقویتشون می‌کنم.

بعد از همون روزهای اول و دوم جنگ با این که این شرایط تازه بود، مادرم بازم اصرار داشت که خونه‌تکونی رو انجام بدیم مثل هر سال. یک شب قبل از نوروز سبزه و سنجد خریده بودم و داشتم دنبال شمع قشنگ برای سفره‌ی هفت سین می‌گشتم که صدای پرتاب موشک اومد و همه توی بازار ایستادیم و بالای سرمون رو نگاه کردیم و وقتی فهمیدیم چه خبره به خرید ادامه دادیم انگار که چیزی نشده یا انگار که همیشه شاهد چنین صحنه‌هایی بودیم.

ما خیلی آدم‌های مقاومی‌ایم و من سعی می‌کنم همین مقاومت رو توی careerم هم داشته باشم و به هر شکل که شد به جلو حرکت کنم و خودم رو جلو بندازم برای روزی که امیدواریم برسه؛ برای روزی که این سختی‌ها تمام میشن.