Երնե՜ք թե այս Նոր Տարին,
Վերջ տա հայի ցավերին...

Պատմեք իրեն իր մասին։ Ասեք, որ գեղեցիկ է ժպտում, աչքերում տխրություն կա, ու ձեռքերը շատ ուժեղ կգրկեին մեկին։
Որ նա գեղեցիկ է, երբ անգամ իրեն չեն սիրում։
Շշնջացեք ականջին, որ ես էլ եմ մեկ-մեկ մրսում, ինքն էլ։
Որ ես էլ եմ ցավում, ինքն էլ։ Ես էլ եմ ժպտում եղած ու չեղած բաների վրա, ինքն էլ։
Որ վերցրածս ճամպրուկի փոքրիկ գրպանում մի քիչ իրենից կա։
Մի քիչ թողած ջերմություն ու գրկախառնումից մի փոքրիկ պատառիկ։ Երբեք դիտմամբ իրար չդիպած մատների հպում կա...🖤

- А что если я когда-нибудь предам твоё доверие?
- Довериться тебе - это моё решение, доказать,что я не прав, - твой выбор...

Верь в меня, верь в мою силу,
Говори, что я очень красивая,
Даже если под веками тушь,
Даже если я плакать решусь,
Даже если промазала мимо,
Говори мне, что все поправимо,
Что в глазах моих видишь огонь, Говори, даже если в них чертов ливень.
Говори, что во мне твоя смелая жизнь,
Говори, что я – пульс на запястьях,
Даже если мы в волчьей пасти,
Даже если несносно болит.
Говори мне, что я ничего не боюсь, Вспоминай мне меня без башни,
Говори, что я всех отважней,
Говори, что не будет бед,
Даже если летим с обрыва,
Говори мне, что я никогда не остыну,
Что в глазах моих видишь любовь. Говори.
Говори, чтобы я не забыла...🖤

Было четыре утра, когда я ответил на твоё сообщение. Ты ответила в тот момент, когда я засыпал. Я вздохнул и прочитал твоё сообщение: " Не спишь?". Единственные люди, действительно не спящие так поздно, - либо с разбитым сердцем, либо влюблены, и я знал, что она была с разбитым сердцем. Я потер свои сонные глаза и написал ответ. "Нет, нужно поговорить?", и ей нужно было. Но около пяти утра она быстро уснула,а я нет. Единственные люди, не спящие так поздно, - с разбитым сердцем или влюблённые. И я был влюблён в девушку с разбитым сердцем...🖤

Ես սիրում եմ քեզ.
Սիրում եմ այնպես,
Ինչպես կարող եմ միայն քեզ սիրել.
Հեռվից՝ անհասի,
օտարի նման,
Անհեռատեսի կամ դեռահասի,
Խելքը թռցրած ծերունու նման,
Որը մենացել
Ու կարոտել է իր ջահել յարին...

Ես քեզ սիրում եմ կես քուն-կես արթուն,
Արևից պոկված առաջին շողի
Տաք խուտուտի պես,
Քո մի կես շնչից մեռնելու պատրաստ
Խատուտիկի պես,
Գինուց արբեցած արծաթե թասի`
Մոմի դողդոջուն լույսի տակ փայլող
Պռնկի նման եմ սիրում ես քեզ...

Թեև քո գինին ուրիշն է խմել,
Մեկ է,
Սիրում եմ այնպես քնքշորեն,
Որ հոգուս վրա տիրող թմբիրից
Գժվել եմ ուզում,
Իմ մեջ փոթորկվող այս լռությունից
Գոռալ եմ ուզում...
Դու ո՞նց չես լսում՝
Ես սի-րում եմ քեզ....

Դու գուցե իմ հենց
Այն թուլությունն ես,
Որը պոկում ու ինձնից տանում է
Իմ ունեցածը,
Անգամ երազած, բայց
Չունեցածը,
Ու ես արդյունքում ոչինչ չեմ շահում..

Աչքերիս խորքում
Եվ հուշերիս մեջ ամենաթացն ես,
Կարոտներիցս ամենատաքը
Ու գրկաբացն ես,
Խելառ մտքերիս թարս նիստուկացը,
Իմ հորինածն ես գուցե՝
Չգիտեմ...
Դու մի կես ժպիտ,
Ու մի քիչ լաց ես....
Ես սիրում եմ քեզ,
Լսու՞մ ես,
Ես քեզ սիրում եմ այնպես,
Ինչպես կարող են մեկ անգամ սիրել...🖤

Բաներ կան, որոնց մասին երբեք էլ չես խոսելու։ Բաներ կան, որ կիսատ ես թողնելու ներսում։ Կան բաներ, որ լռելու են ու լռեցնելու են քեզ։
Մի պահ ատելու ես աշխարհին, մարդկանց։ Սիրելու ես ու չեն սիրելու, սիրելու են ու չես սիրելու։
Մի օր մեկը կոտրելու է, մի օր կոտրելու ես, կարոտելու ես, կարոտելու են...
Ամեն ինչ էլ պատահում է ու այդ ամենի իրական կողմը արտացոլվում է միայն աչքերումդ, երբ ինքդ ես տեսնում դրանք։ Մարդիկ արտաքինից երջանիկ են, ներքուստ ցավից խեղճացած։ Մարդիկ արտաքինից խեղճացած են, իսկ ներքուստ հիվանդ։ Բոլորն են հիվանդ. մեկը սիրով, մեկը կարոտով, մյուսը ցավով, մեկ-մեկ էլ մարդիկ մարդկանցով են հիվանդ...
Մի պահ պաշտելու ես կյանքը, աշխարհը, երբ կյանքդ բոլոր կողմերից գունավորողներ կունենա։ Դե, լա՜վ, բոլորը չէ, բայց մեկը անպայման կլինի, ով կհավատա միշտ քեզ, կսիրի աշխարհն այնպիսին, ինչպիսին դու ես տեսնում։
Մեկը կգա, ում համար կարևոր կլինի լուսաբացդ ու քո շուրթերից հնչող «բարի լույս»-ը։ Նա կսիրի լսել քեզ, կսիրես լսել նրան ու հասկանալ, կհասկանանք իրար։ Առանց պատճառ գեղեցիկ խոսքերը կհասնեն տեղ ու երեխայություն չեն թվա երբեք։
Արդեն այն ամենն, ինչ ներսում գաղտնի էիր պահում` նա կիմանա, որովհետև նրանից մեծ ու կարևոր ոչինչ էլ չի լինի ներսում։ Նա չի լռեցնի քեզ ու չես լռի սիրուդ մասին։ Սիրելու ես աշխարհը նրա բույրով, նրա ջերմությամբ, նրա աչքերով...🤍
_______

Շուշան Բաղդասարյան

Я вас любил так искренно, так нежно,
Как дай вам Бог любимой быть другим.⛓

А. С. Пушкин

Думаешь, дом-это стены и крыша,
Фикус и мягкий диван.
Дом-это место, где любят и слышат.
Слышат в тебе океан.💨🌪

____
Анна Маншина

И, когда каждый начинает заботиться о другом больше, чем о самом себе, Любовь превращается в семью.

И этого нет цены...🖤

Мы любим тех, кто нас не любит,
Мы губим тех, кто в нас влюблён.
Мы ненавидим, но целуем,
Мы не стремимся, но живём.

Мы позволяем, не желая,
Мы проклинаем, но берём,
Мы говорим и… забываем,
О том, что любим – вечно лжём.⛓


А. С. Пушкин

Как ты там...?🖤

…մի օր ինձ կհարցնեն. «Իսկ ի՞նչ էիր դու անում անորոշ այդ ժամանակներում։  Պարզապես կանգնե՞լ ու նայու՞մ էիր»:  Եվ ես կասեմ. «…այո՛, ես պարզապես կանգնել  ու նայում էի։ 
Իսկ դուք երբևէ փորձե՞լ եք պարզապես կանգնել և նայել՝ առանց հայացքը շրջելու:  Որովհետև կանգնել և նայել առանց լավի ու վատի բեկորվելու, առանց փախչելու, առանց հարձակվելու, առանց մեղադրելու, առանց մեղադրանքներին պատասխանելու, առանց գլուխը պատին խփելու կամ բռունցքը կրծքին զարկելու, …առանց պարզության ու իրավիճակը լիակատար պատկերացնելու պատրանքի մեջ լինելու...առանց եզրակացություններ անելու...»
…սա հիմա ամենադժվարն է։🖤

•Ես ճանաչում էի սիրահարված
մի զույգի,որն ապրել էր
Պետրոգրադում հեղափոխության ժամանակ
և չէր նկատել այն...❤️‍🔥
____
Բորիս Պաստեռնակ

нам ведь в общем то не нужны ни сокровища,
ни медали,
лишь
бы
нас провожали на вокзале,
встречали у метро.

лишь
бы где-то
нас
очень сильно
ждали.

и любили в нас худшие из сторон. ❤️‍🩹

Ու տանեն վերև մեր այն սերը հի՜ն...🖤

Էս պահին...🖤