Прошлое должно оставаться прошлым. не надо к нему возвращаться, и если в прошлом осталось ваше сердце,
значит идите дальше без него.

Հիմա արդեն գիտեմ՝ մարդկանց կորցնելուց հետո ժպտում են միայն մտքում՝ անցած հաճելի ակնթարթները հիշելիս։  Ես չգիտեի, որ երանի պիտի տայի ամեն անցածին, սիրած օրերիս, սիրած խոսքերիդ, սիրած հուշերի՜ս... Իմ հուշացա՜ծ երջանկություն, ե՞րբ գնացիր այդքան հեռու... 🖤

#սա_պոեզիա_չէ ,
Պարզապես ես ամեն բան քեզ պատմում եմ. մտովի,
Պարզապես քայլում եմ քեզ հետ. մտովի,
Պարզապես ես լսում եմ կատակներդ. մտովի։
Կրկին ու կրկին, արդեն որքան վաղուց մտովի։

#սա_պոեզիա_չէ,
Պարզապես մարդիկ մեր ներսում չեն մաշվում,
Ո՛չ ժամանակից, ո՛չ հաճախ 《կրելուց》 չեն մաշվում,
Ու դա երևի ամենակատարյալն է
Բոլոր իրական աննյութականներից։

#սա_պոեզիա_չէ,
Պարզապես ես շարունակ քեզ եմ փնտրում,
Ինչպես գրիչ հեռախոսահամար գրառելիս,
Ինչպես ճակատագիր հարազատ ափերում,
Ինչպես ինձ անքեզ ու քեզալի բոլոր վայրերում։

Լիլի Մկրտչյան

Ինչ էլ լինի դու ժպտա))...🖤

Ա՜խ այդ ժպիտը, այդ անուղղելի՛ն, որով ժպտալիս
Քո եղած-չեղած պակասներն ես դու մոռանալ տալիս...❤️‍🩹


Սևակ
 

Էլի սպասում ես:
Սպասում ես նույնքան սրտատրոփ ինչպես ամեն ծննդյան տարեդարձիդ,ինչպես առաջի ձյանը......
Սպասում ես որ վաղ թե ուշ հետ ա գալու....սպասում ես նույն գիշերվան որտեղ նա քեզ լքեց...մտածում ես որ էլի գիշերով վերադառնալույա...չիմանալով որ շատ գիշերներ կանցնեն, բայց էլ չի գալու.....
Դու սպասում ես իրա մի նամակին ,ուշացած նամակին.....որը էտպես էլ չստացար.....
Դու սպասում ես.....ինքդ էլ չգիտես ինչ ես սպասում ....
Ինքը քեզ հազարավորների հետ համեմատելով քեզ ամենավերջին շարքին ա դասում,ու մտածում ա որ քեզնից լավին հաստատ գտնելույա....
Ու էտպես էլ չի հասկանում որ ամեն մայթեզրին կանգնածը չի որ իր պատկերացրած` լավն ա.....
Ու եթե անգամ անցնեն տարիներ ինքը միևնույննա վերադառնալույա......
Որովհետև մենք ի վերջո վերադառնում ենք հնին ինչը մի ժամանակ անպետք էինք համարում.....
Վերադառնում ենք հազարավոր անպիտանների ճանաչելուց հետո......ու սկսում ենք հասկանալ որ կորցրել ենք.....
Ու քո սպասումը պարտադիր կերպով  վերանումա են ժամանակ երբ ինքը վերադառնումա.....
Վերադառնումա մտածելով որ էլի հին ու անմեղ երեխուն ա հանդիպելու.....
Վերադատնում ա ու պարտադիր կերպով ներում պահանջում.....նրա համար որ ուղղակի ՀԵՌԱՑԵԼ ա.....
Ինքը սպասումա քո ներմանը,բայց գրողը տանի դա քո ուժերից վեր ա......
Ու սուտա երբ ասում են եթե սիրես կներես.....իսկ ուր էր իրա սերը երբ ինձ հարյուրավորների հետ համեմատում էր.....
Ուր էր իրա սերը երբ ես գիշերները իրա կարոտով էի լուսացնում.......ուր ՞էր իրա գրողի տարած սերը.......Են սերը որը ես էի հորինել,վաղուց արդեն չկա.....ինքը սպանելա մեր <<ՍԵՐ>>կոչվածը.....

Заметили как быстро мы повзрослели?
Как отношения перестали быть первыми,как телефоны заполнились чужими именами.
Как мамы перестали ругать,когда долго гуляешь.
А как мы шутим,не краснея.
Узнали что такое смерть,что такое терять,забывать,оставлять позади и запирать дверь.
Теперь нужна отвечать за поступки и принимать решения.
Телефонных звонков ждёшь всё реже,телефон выключаешь всё чаще. Разочаровываться в людях всё привычнее...🖤

Я встретила его холодным простуженным днём,когда ноябрь сдувал с людей тепло. Я стояла на остановке. Он сразу расположил меня к себе, не смотря на такую бесперспективную для знакомства погоду.
-Что он тебе сказал?
‐ "Девушка,хотите у вас никогда не будет зимы?"🖤

Առաջին անգամ պիտի հանդիպեինք․․․ Հեռավորությունը, կարոտն ու սերը պիտի մեկտեղվեին, պարփակվեին մի տաք գրկի մեջ․․․․ Հանգիստ էի․․․ Դուռը բացեցի ու չտեսա նրան, խորը շնչեցի, ծանոթ ձայնը անունս տվեց․․․ Շրջվեցի ու միայն համազգեստի գույնը հասցրի նկատել․․․ Գրկեցի․․․ Դողում էր, ու սրտի զարկերը, որ մինչ այդ միայն հեռախոսից այն կողմ էին լսելի, արդեն թռվռում էին ականջիս տակ, որովհետև ամբողջ ուժով սեղմվել էի նրան․․․ Չեմ հիշում՝ ինչ էր ասում այդ պահին, միայն հասկացա, որ վերջապես եկել է․․․ Ու հա, հիշում եմ նաև, որ ասաց․
-Ձեռքերս կպոկվեն հիմա․․․
Հետ քաշվեցի ու նոր միայն նկատեցի, որ ձեռքին  ծաղիկներ կան․․․
Փայլուն աչքերով ինձ էր նայում, համբուրում ճակատս, այտերս․․․ Ես լուռ էի, ինձ թվում էր՝ մեր հանդիպումը երբեք էլ տեղի չի ունենալու․․․ Այդ օրն այդպես էլ ուշքի չեկա…

Ու այդ օրվանից անցավ 3 տարի…
Նորից պիտի հանդիպեինք ու այս անգամ լարված էի շատ… Նրան տեսնելուն պես հանգստությունն ինձ մեջքից գրկեց. այդ պահին ինձ գրկեցին բոլորն ու ամեն ինչ, նրանից բացի… Համարձակ ու կտրուկ խոսեցի, ժպտացի... Ճակատս ու այտերս չհամբուրեց ու միայն ձեռքիս մի պահ դիպավ, որ տեսնի՝ դեռ կրու՞մ եմ ժամացույցը… Հրաժեշտի պահին էլ չթողեցի, որ մոտ գա, գիտեի՝ կփլվեմ…
Այդ օրը հանդիպեցինք վերջին անգամ…
Այդ օրվանից այդպես էլ ուշքի չեկա…🖤

վերջ:

© Տա Թևեր

Любовь-это когда берегут.Когда спрашивают:«Тебе хорошо со мной? Может нужно делать как-то иначе, чтобы было лучше?» Когда стараются вызвать улыбку на твоём лице хотя бы раз за день. Когда для тебя, а не себе-себе-себе . Когда ты лучше всех и никогда не надо, а те, кто были до тебя, стёрты из памяти, сердца  и всех на свете карт и телефонов.Когда не ревнуют , а переживают. Как ты? Что ты? Не холодно тебе? Не болит? Когда очень хотят касаться , но не для того, чтобы получить наслаждение, а прежде всего, чтобы подарить это наслаждение  тебе. Отдать всё, вывернуть карманы, и быть по этой причине совершенно счастливым.
Любовь- это когда о тебе, для тебя всё-всё-всё. Это когда ты не сомневаешься и не спрашиваешь; «Ты меня не любишь? «Когда не используют, а ты дарят. Любовь- это когда не знаешь, что для этого человека, ты огромное вселенское счастье. Это когда ты это чувствуешь….. Любовь-это когда берегут...🖤

Этот год постепенно подходит к концу. Он научил меня,как чинить собственное сердце, как собирать себя по частям заново, как справляться без людей, про которых я думал, что они будут в моей жизни долго-долго. Этот год научил меня, что никто по-настоящему не с тобой, любой может уйти, не оглянувшись назад. Никто не поставит тебя обратно на ноги, кроме тебя самого...🖤

Երբ հանդիպեք որևէ մարդու, նրա աչքերի մեջ նայեք ու բարություն տվեք նրան, քանի որ այդ մարդու ներսում պատերազմ է...մեզնից յուրաքանչյուրի ներսում է պատերազմ...⛓

Ես չգիտեմ՝ ինչ է հավասարակշռված կյանքով ապրելը։ Երբ տխուր եմ, չեմ լացում, թափվում եմ։ Երբ երջանիկ եմ, չեմ ժպտում, փայլում եմ։ Երբ զայրացած եմ, չեմ գոռում, այրվում եմ։
Ես չեմ վշտանում, ես փշրվում եմ։ 🤍
____
Արևիկ Գևորգյան