🐈⋆ ˚｡✨🐾⋆｡°🐈‍⬛️

و کاش آبی‌ترین عکس بودم و دورترین جنگل. کاش یک ناتمام بودم که هر چیزی رو در خودم حل کنم. تمام این احساسات زیاد و بی‌خود در من ناچیز بشه و مهم کلمه‌ای باشه مثل جیرجیرک یا چایی. و کاش اهل جایی بودم که همه دیوونه بودن تا منم از دیوونه شدن نترسم و رها باشیم همه، کنار هم اما در دنیاهای جدا از هم. در طلب چیزی هستم که هرگز ندیدم. در طلب غذایی که دستور پختش وجود نداره و در طلب آدمی که آفریده نشده. کاش سکوت بودم. سقف بودم. خیره شدن و فکر کردن به هیچ، پوچ و خلاء.

خستگی گاهی از دست و پای آدم رد میشه و به قلب آدم می‌رسه. این جاست که دیگه نه حرف می‌زنی، نه حوصله‌ای برای اثبات داری. این جاست که کز می‌کنی، در خودت فرو میری و همه چیز رو رها می‌کنی.

my only راه‌حل to everything is ناپدید شدن

داشتم چنل و پاکسازی میکردم و پیامای قدیمی رو میخوندم.. و دیدم آدم در عرض چند ماه می‌تونه چقدر تغییر کنه

صدام کن جیمین HYYH چون نمی‌تونم بعضی خاطره‌ها رو فقط با گفتن "فراموشش کن" کنار بزارم.

صدام کن هوسوک HYYH چون خیلی وقت ها خود واقعیم رو پنهان کردم چون نمی‌خواستم مردم من رو رها کنن.

صدام کن یونگی HYYH چون حتی وقتی از همه فاصله می‌گیرم یه گوشه از ذهنم هنوز پیش همون آدم‌هاست.

صدام کن یونگی HYYH چون بلد نیستم بگم دوستت دارم فقط کنارت می‌مونم.

صدام کن جین HYYH چون وقتی همه‌چی به هم ریخت فقط می‌خواستم دوباره اون روزهای خوب رو ببینم.