صحبتای Elle India درباره بایکوت بی‌تی‌اس
“بیشتر هنرمندها بعد از سه سال دوری برای دوباره دیده شدن می‌جنگن، بی‌تی‌اس برگشت، اما این استادیوم‌ها بودن که دیگه جوابگوی جمعیتشون نبودن.
“تصمیم بی‌تی‌اس برای نفرستادن آثارشون به گرمی بیشتر از اینکه نشونه خستگی از رقابت باشه، بیشتر رد کردن سیستمیه که هنوز نتونسته بپذیره موسیقی جهانی دیگه فقط حول زبان انگلیسی یا هنرمندهای سفیدپوست نمی‌چرخه.
وقتی این اتفاق سال به سال تکرار می‌شه شرکت نکردن دیگه نشونه شکست نیست، نشونه احترام گذاشتن به هویت و ارزش خودته

قدرت این تصمیم دقیقا همینجاست. نه اینکه بی‌تی‌اس دیگه براش مهم نباشه که ازش تقدیر بشه، بلکه به جایی رسیده که شاید حالا این گرمیه که بیشتر به بی‌تی‌اس نیاز داره تا برعکس
اگر معیار فقط تأثیرگذاری و ایمپکت بود، بی‌تی‌اس صرفا نامزد گرمی نبود بلکه یکی از اصلی‌ترین مدعی‌های هر جایزه‌ای بود.
اقتصاددان‌ها حتی از چیزی به اسم «اثر بی‌تی‌اس» صحبت می‌کنن چون تأثیر فرهنگی این گروه اون‌قدر بزرگ بود که روی اقتصاد یک کشور اثر گذاشت افتخاری که کمتر هنرمندی در تاریخ می‌تونه ادعاش رو داشته باشه.”

آنا کریستینا توآزون استاد روان‌شناسی دانشگاه University of the Diliman فیلیپین و دکترای روان‌شناسی بالینی از مؤسسه The Wright Institute در کالیفرنیا درباره بایکوت گرمی توسط بی‌تی‌اس
“تصمیم بی‌تی‌اس برای اینکه دیگه آثارشونو برای گرمی نفرستن نشون داد که وارد مرحله‌ی جدیدی از رشدشون شدن. اونا با این کار نشون دادن که خودشون ارزش خودشون و ارزش هنرمندای آسیایی رو می‌دونن و دیگه لازم نمی‌بینن تایید یه جایزه‌ غربی رو بگیرن تا ثابت کنن به اندازه‌ی کافی خوبن.”

[هیترا هیت میدن و ما بازیکنا بازی می‌کنیم. ما نمی‌گیم “Hello” می‌گیم “안녕하세요” (آنیونگ‌هاسه‌یو)]
[هیترا هیت میدن و ما بازیکنا بازی می‌کنیم. تو کره به دنیا اومدیم برای همین اونا چیزی درباره ما نمی‌دونن (they don’t know bout us)]

آپدیت اکانت رسانه معروف هندی delhi time
“ اونا برای گرمی نیومدن، برای آرمی‌ اومدن. گرمی باید بالاخره تصمیم بگیره که یه جایزه‌ی آمریکاییه یا یه جایزه‌ بین‌المللی و جهانی. گرمی بیشتر از اینکه بی‌تی‌اس بهش احتیاج داشته باشه، خودش به بی‌تی‌اس احتیاج داره.”

صحبتای LAODONG خبرگزاری مطرح وابسته به کنفدراسیون عمومی کار ویتنام
“گرمی این روزها تحت فشار قرار گرفته که تغییر کنه. بی‌تی‌اس بدون داشتن جایزه گرمی کلی هیت جهانی، تورهای استادیومی کاملا سولداوت و بزرگ‌ترین فندوم دنیا رو داره. چیزهایی که خودشون به‌تنهایی ارزش و جایگاه بی‌تی‌اس رو ثابت می‌کنن. از اون طرف، گرمی هم برای اینکه تو مارکت موسیقی هر روز متنوع‌تر، همچنان اعتبار و جذابیتش رو حفظ کنه به هنرمندای تأثیرگذار جهانی مثل بی‌تی‌اس نیاز داره. به همین خاطر اعلام کناره‌گیری بی‌تی‌اس از گرمی بحثی رو به راه انداخته که خیلی فراتر از یه مراسم اهدای جایزه‌ست.”

جهیون از گروه Boynextdoor درباره
جونگکوک تو فن‌ساینشون صحبت کرد

“یه سوالی هست که این روزها توی فن‌ساین‌ها بیش از حد ازم می‌پرسن. لطفا دیگه اینو نپرسید… ترجیح می‌دی یه فن ده بار بیاد فن‌ساینت یا جونگکوک سونبه‌نیم فقط یه بار بیاد؟
عاممم؟؟ البته که جونگکوک سونبه‌نیم ^^”
جهیون به جونگکوک
“سونبه‌نیم واقعا ببخشید ولی این روزها تنها سرگرمیم اینه که هر شب قبل از خواب یه ساعت ویدیوهای شما رو می‌بینم. ممنونم. به لطف شما بالاخره یه سرگرمی پیدا کردم. چیزی که هیچوقت تو زندگیم نداشتم. ویدیوهای کنسرتتون رو هم سرچ می‌کنم. عاشق ماشقتونمم زیادد”

مارينا هاید و ریچارد عثمان دو تا از چهره‌های بسیار محترم و باسابقه رسانه‌های بریتانیا تو پادکستشون The Rest Is Entertainment درباره بی‌تی‌اس و گرمی صحبت کردن

👱🏼‍♀️ “گرمی یه کتگوری پاپ آسیایی اضافه کرده تا به نظر من به نوعی این خواننده‌ها رو محدود و ایزوله کنه. گرمی می‌گه «جامعه موسیقی به فرصت‌های بیشتری نیاز دارن تا ژانرهای متفاوت و جدید موسیقی رو جشن بگیرن.» چطور کشورهای آسیایی و لاتین جدید محسوب می‌شن؟ این یکم شبیه اینه که بگیم اینا توسط کریستف کلمب کشف شدن، اینطور نیست؟ اونا قبلش هم اونجا بودن. بی‌تی‌اس واجد شرایط بود... اون آلبومشون انقدر بزرگ و موفق بود که جاش توی کتگوری‌های اصلی بود.”

آپدیت Nikkei Asia روزنامه اقتصادی ژاپن درباره بایکوت بی‌تی‌اس
“بیانیه بی‌تی‌اس یک نه محترمانه ولی کاملا قاطع به معتبرترین جوایز موسیقی دنیا بود. بزرگ‌ترین بوی‌بند دنیا بی‌تی‌اس با تحریم گرمی فقط از شرکت کردن در یه مراسم اهدای جایزه سر باز نمی‌زنه بلکه داره قدرت این صنعت برای دسته‌بندی و برچسب‌زدن به هنرمندها رو به چالش می‌کشه. اونا دارن مشخص می‌کنن که دوست دارن چطور دیده بشن: نه به‌عنوان هنرمندهایی که به یک برچسب منطقه‌ای محدود شدن.”

صحبتای The New York Times درباره بایکوت بی‌تی‌اس
“بزرگ‌ترین کمپانی‌های سرگرمی آسیا که کلی گروه و خواننده جدید برای معرفی دارن شاید از نظر اصولی اصلا نخوان با این سیستم دربیفتن. اما بی‌تی‌اس که احتمالا بعد از مایکل جکسون بزرگ‌ترین آرتیست دنیاست شاید تنها آرتیست کره‌ای باشه که به اندازه کافی آزادی عمل و نفوذ لازم رو داره تا این سیستم رو به چالش بکشه.
پس آیا این همون لحظه‌ای میشه که هنرمندها و سرمایه‌گذارها دست به یکی کنن تا نهادهای بزرگ و اصلی این صنعت رو مجبور کنن اعتیادشون به نژادپرستی‌‌ای که ظاهر جمعیت‌شناسی به خودش گرفته رو کنار بذارن؟
هر هنرمندی چه بی‌تی‌اس باشه چه بد بانی حقشه بدون اینکه فیلتر بشه یا محدودش کنن به بزرگ‌ترین مارکت دسترسی داشته باشه.”