آن قدر محکم، که دیگر نتوان گفت زخم‌ها یَم بودند یا یَت.

اتوبوسی آمده از تهران،
یکی از صندلی‌هایش خالی‌ست.
قطاری می‌رود از تبریز
و یکی از کوپه‌هاش خالی‌ست.
سینماهای شیراز پر از تماشاچی‌ست
که حتماً یک ردیف ِ آن خالی‌ست.

انگار کسی هست که اصلاً نیست.

شاید کسی در چشم ِ من بود که دیگر نیست.

به یه «هنرمند» صدمه بزن و بعد بشین و شاهکارهایی رو که خلق میشه ازش، تماشا کن.

تو بخندی همهٔ نحسی‌ها خود به خود به در می‌شوند.

چقدر غریب بود که بعدِ اون اتفاقای عجیب باز همون جا دیدمت و برام یه غریبه بودی فقط.

«یه چیزِ فریبندهٔ مردم پسندِ روحانی ِ سرزندهٔ رام نشدنی درموردت هست که دیوونه‌م می‌کنه.»

یعنی قرار بود بگویم که خانمِ ...
شعر شما به چشمِ من اصلاً... عوض شدم

انگشت‌نما بودن صدها بار بهتر از احمق بودن است.