هر چقدر می‌خوابم انگار کمه.

فردا که مثل چی سرکلاسا خمیازه کشیدم و خوابم گرفت اون موقع می‌فهمم که باید این “یکم دیگه بلند می‌شم کارامو می‌کنم” گفتنامو تمومش کنم.

مغزم وقتی صدای آلارم گوشیم میاد :

«عمیق‌ترین نیاز انسان، آن است که به خاطر بودنش دوست داشته شود، نه به خاطر آنچه می‌کند.»

سازگاری با سازش‌کاری خیلی فرق داره، ترس از تنهایی آدمها رو سازش‌کار میکنه، یعنی چیزایی رو تحمل میکنن که اتفاقا نباید بکنن.

تکرار مسواک زدن در همه شبها دندان را سفید میکند و مرور خاطرات هرشب ، موها را…

گفت:
من چند ساله که به کسی نگفتم دوستت دارم؛ هیچکس انگار نیست که بشه با خیال راحت دوستش داشت.

با خودم فکر می‌کنم چی شد که بدیهی‌ترین چیز‌ها هم برای ما "آرزو" شد؟

ریشه اگر ریشه‌ست، خاصیتش دیده نشدن است.
ریشه‌ای که اصرار بر دیده شدن دارد، درختِ از بیخ کنده شده است.

👤دکتر روح الله صدیق

جوری که باید این روزا تو مترو تردد کرد:

خدایا خودت آفریدی خودتم خرجمو بده من دیگه نمیتونم.

می‌پرسم: روز‌های بعد از جدایی چطور می‌گذره برات؟
جواب می‌ده: بعضی آدم‌ها رو که از دست می‌دی، تازه شروع می‌کنی خودت رو پیدا کنی. انگار تا وقتی بودن، صدای تو گم شده بود لابه‌لای خواسته‌هاشون.

بله درسته بنده خارج زندگی میکنم، خارج از حیطه سلامت روان.

يكى نيست به ذهن بگه تو كه با منى چرا دهنمو سرويس ميكنى ديگه.

مخفی کردن ناراحتی‌ها از خود ناراحتی دردش بیشتره.

دارم سریال اقای قاضی رو میبینم
و قشنگ داره بخشی از آدما که ازش متنفرم رو به خوبی به نمایش میذاره:

بیش از حد گه خوردن
ینی یکی نیست که بیاد تو صحنه، و عین آدم حرفشو بزنه، سر موقع سکوت کنه و چرت و پرت اضافه تحویل نده
مشکلی که درصد زیادی از مردم دارن
مدام زر زدن و ناله کردن بیخود و بی جهت