از شروع کردن می‌ترسم، پایان‌ها غمگینم می‌کنه و حال ادامه دادنم ندارم.

توی واگن متروی لندن، شعر گروس عبدلمالکیان :

آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام
اما هنوز غمگینم

چیزی
در این قفس خالی هست
که آزاد نمی‌شود

هرگز توی ذهنتون با کسی جلوجلو پیش نرید.

‏" اینو برای تو گرفتم "، " با این یادِ تو افتادم"، " برای تو درست کردم "، " بخاطر تو اومدم " به مراتب خیلی جلوتر از دوستت دارم هستش:)

یه جایی بلاخره باورت میشه، که تنهایی باید ادامه بدی.

بخش اعظم رنج ما، بخاطر انتظار داشتن از دیگرانه.

«آن‌که در لحظات سخت غایب بود، باید تا ابد غایب بماند.»

من هیچیم نیست، فقط زندگی رو در هر ابعاد زیادی جدی گرفتم.

«‏هر چه سن شما بالاتر میره، بیشتر متوجه میشین که مهم این نیست که چه کسی طولانی تر میمونه، بلکه این مهمه که چه کسی به شما احساس دیده شدن، شنیده شدن، درک شدن، قدردانی و حمایت رو میده.»

دیگه فکر کردن به آینده نزدیک هم منو غمگین می‌کنه، اینکه هیچ روشنایی داخلش نیست.

ما بدو، آرزوهامون بدو.

طبیعی نیست. اینهمه "نشدن" برای یه‌زندگی طبیعی نیست. این باید اقلا مال یه‌نسل باشه.