مشورت گرفتن یعنی از زاویه‌ی دید دیگران استفاده کنی، نه اینکه مسئولیت انتخابت رو به اون‌ها واگذار کنی. بزرگ شدن یعنی بپذیری هیچ‌کس نمی‌تونه به‌جای تو، مطمئن باشه که چه چیزی برای زندگیِ تو بهتره.

کمک گرفتن از دیگران، یه کارکرد پنهان مهم داره؛ اینکه اجازه می‌دی دیگریِ کمک کننده هم احساس مفید بودن کنه و اینجوری سطوح عمیق‌تری از صمیمیت و رابطه رو ایجاد کنین. موضوع همیشه در مورد قوی بودن نیست، نشون دادن آسیب پذیری، تو رو به لحاظ هیجانی و احساسی در دسترس‌تر نشون می‌ده.

تغییر یک فرد، نظم آشنای رابطه رو به هم می‌زنه. وقتی کسی نقش متفاوتی می‌گیره، بقیه هم باید جایگاه خودشون رو دوباره پیدا کنن. برای همین همه‌ی مخالفت‌ها با تغییر تو، لزوماً درباره‌ی درست یا غلط بودن تغییرت نیست؛ اطرافیانت هم دارن جایگاه خودشون رو در این تغییر جدید، پیدا می‌کنن.

مسئولیت همه‌ی تنش‌ها با تو نیست، حتی اگه از پس حل کردنشون بربیای.

امروز محتوا های خوبی دارم میابم در زباله دونی میم های تلگرام

خوشگلای چانال یاشا خوش اومدین🗿❤️

🍿 If you want to be good at life

🔗 https://www.youtube.com/watch?v=jhrYGkpxgGY

وقتی به حل کردن مشکلات عادت می‌کنی، کم‌کم همه‌چیز رو به شکل یک وظیفه می‌بینی. استراحت باید مفید باشه، تفریح باید کیفیت زندگی رو بالا ببره و حتی روابط باید به رشدت کمک کنن. انگار هیچ چیزی بدون یک دلیل قابل دفاع، ارزش وقت گذاشتن نداره. اما بعضی تجربه‌ها قرار نیست مشکلی رو حل کنن یا تو رو به نسخه‌ی بهتری تبدیل کنن. گاهی موسیقی گوش می‌دی چون دوستش داری، با کسی حرف می‌زنی چون از هم‌صحبتی باهاش لذت می‌بری، و یک عصر رو بدون هدف خاصی می‌گذرونی.