ما که فقط به خودِ آدم‌ها علاقه‌مند نمی‌شیم، می‌شیم؟
نه! به طرز فکرشون علاقه‌مند می‌شیم، صداقتی که در اونها می‌بینیم، چیزهایی که ازشون یاد می‌گیریم و حتی به تصویری که از جهان برامون می‌سازن هم وابسته می‌شیم. برای همین، شناخت بیشتر همیشه به معنای علاقه‌ی بیشتر نیست. گاهی شناخت، دقیقا همون چیزیه که جاذبه رو از بین می‌بره چون نمی‌دونی با چه چیزی قراره مواجه شی و با یک ویژگی مثبت یا منفی اون قراره کلی ویژگی های مثبت و منفی دیگه ای متصور بشی و بهش نسبت بدی. و فقط شناخت می‌تونه فرصت یا اجازه‌ی تایید و رد اون ویژگی ها رو بهت بده.

یه چیزی که اعتماد آدم به خودش رو کم می‌کنه، همین قول‌های کوچیکیه که مدام به خودت می‌دی و بهشون عمل نمی‌کنی. می‌گی از فردا شروع می‌کنم، این بار پیگیری می‌کنم، دیگه این رفتار رو تکرار نمی‌کنم. بعد چند بار که می‌گذره، خودت هم دیگه حرف خودت رو جدی نمی‌گیری.

شاید بهتر باشه به‌جای قول‌های بزرگ، تعهدهای کوچیکی بسازی که واقعاً از پسشون برمیای. اعتماد به خودت فقط با فکر مثبت ساخته نمی‌شه؛ با تجربه‌ی تکرارشونده‌ی عمل کردن به حرف خودت هم ساخته می‌شه.

مشورت گرفتن یعنی از زاویه‌ی دید دیگران استفاده کنی، نه اینکه مسئولیت انتخابت رو به اون‌ها واگذار کنی. بزرگ شدن یعنی بپذیری هیچ‌کس نمی‌تونه به‌جای تو، مطمئن باشه که چه چیزی برای زندگیِ تو بهتره.

کمک گرفتن از دیگران، یه کارکرد پنهان مهم داره؛ اینکه اجازه می‌دی دیگریِ کمک کننده هم احساس مفید بودن کنه و اینجوری سطوح عمیق‌تری از صمیمیت و رابطه رو ایجاد کنین. موضوع همیشه در مورد قوی بودن نیست، نشون دادن آسیب پذیری، تو رو به لحاظ هیجانی و احساسی در دسترس‌تر نشون می‌ده.

تغییر یک فرد، نظم آشنای رابطه رو به هم می‌زنه. وقتی کسی نقش متفاوتی می‌گیره، بقیه هم باید جایگاه خودشون رو دوباره پیدا کنن. برای همین همه‌ی مخالفت‌ها با تغییر تو، لزوماً درباره‌ی درست یا غلط بودن تغییرت نیست؛ اطرافیانت هم دارن جایگاه خودشون رو در این تغییر جدید، پیدا می‌کنن.

مسئولیت همه‌ی تنش‌ها با تو نیست، حتی اگه از پس حل کردنشون بربیای.