اون اتفاق کوچیک فقط یه جرقه‌ست، نه دلیل اصلی. زیرش معمولاً یه انباشتِ هیجانی چندروزه یا چندهفته‌ایه، که منتظر یه بهونه‌ی کوچیک بوده تا بالاخره بزنه بیرون. گیر کردن آستین لباست به دستگیره‌ی در، گاهی بهترین بهونه واسه گریه کردنه.

از نظر اجتماعی، بیست‌سالگی پر از انتظارهای متناقضه؛ مستقل باش، اما از خانواده فاصله نگیر. دنبال علاقه‌ات برو، اما درآمدت رو فراموش نکن. ازدواج کن، اما عجله نکن. جوون بمون، اما برای آینده دیر نکن. بعد وسط این همه صدای مختلف باید بفهمی کدوم خواسته واقعاً مال خودته و کدوم رو فقط از ترس قضاوت شدن پذیرفتی. گاهی سخت‌ترین بخش بزرگ شدن، تصمیم گرفتن نیست؛ پس گرفتن حق تصمیم گرفتن برای خودته.

ادم رفتنی اگر زیاد بمونه فاسد میشه، شیشه ای که زیاد تمیز بشه، دیده نمیشه

کی می‌دونه چی درسته چی غلط؟

قضاوت کار خداست
ما توهین میکنیم

یه روز دلت تنهایی می‌خواد، یه روز می‌خوای با همه حرف بزنی. یه روز از تصمیمت مطمئنی، فرداش شک می‌کنی. یه جاهایی جسوری، یه جاهایی عقب می‌کشی. یه وقتی پر تلاش و امیدواری، یه وقت دیگه به نظرت ارزشش رو نداره. همه‌ی این‌ها تو هستی و این اشکالی هم نداره. آدم بودن یعنی تجربه‌ی همین تناقض‌ها.

از انتظار داشتن از ادما نترس. انتظار داشتن بخش طبیعی روابطه.