آدم گاهی به جای حل‌کردن مسئله، هویت خودش رو با اون مسئله یکی می‌کنه. نمی‌گه «من با اضطرابم درگیرم»؛ می‌گه «من آدم مضطربی‌ام». نمی‌گه «توی این رابطه مشکل دارم»؛ می‌گه «من تو رابطه آدم بدشانسی‌ام». وقتی مشکل تبدیل به هویت می‌شه، رهایی ازش دیگه شبیه حل مسئله نیست؛ شبیه از دست‌ دادن بخشی از خودته.

یکی از هزینه‌های پنهان کمال‌گرایی این است که معیار ارزشمندی را آن‌قدر بالا می‌برد که بسیاری از موفقیت‌های واقعی دیگر به چشم نمی‌آیند.

فردِ کمال‌گرا اغلب پیشرفت را نه با فاصله‌ای که طی کرده، بلکه با فاصله‌ای که تا نسخه‌ی ایده‌آل ذهنش باقی مانده می‌سنجد. به همین دلیل ممکن است در حال بهتر شدن باشد، اما احساس کند هیچ اتفاقی نیفتاده است.

تجربه‌ی بالینی بارها نشان داده که تغییر پایدار، محصول تلاش‌های بی‌نقص نیست؛ محصول تکرارِ رفتارهایی است که شاید کامل نباشند، اما به اندازه‌ی کافی خوب‌اند به نحوی که بتوان آن‌ها را ادامه داد. بسیاری از بهبودهای مهم زندگی، نه در نقطه‌ی کمال، بلکه در جایی رخ می‌دهند که فرد می‌پذیرد «خوبِ کافی» نیز می‌تواند ارزشمند، مؤثر و حتی دگرگون‌کننده باشد.



-ریحانه مقدم فلاح | روان‌درمانگر بالینی

بعضی تصمیم‌ها رو اون‌قدر بررسی می‌کنیم که دیگه مسئله، انتخاب درست نیست؛ مسئله، فرار از مسئولیت انتخابه.

عه من

وقتی انتخاب رو عقب می‌ندازیم انگار داریم از مسئولیت احساسش فرار می‌کنیم، نه لزوماً از اشتباه بودن انتخاب.

هرقدر فاصله‌ی بین چیزی که هستیم با چیزی که به دیگران نشون می‌دیم بیشتر باشه، ایجاد صمیمیت برامون سخت‌تر میشه.

وقتی انتخاب رو عقب می‌ندازیم انگار داریم از مسئولیت احساسش فرار می‌کنیم، نه لزوماً از اشتباه بودن انتخاب.

آدم گاهی باید بپذیره که همه‌ی ظرفیت‌هاش قرار نیست استفاده بشن. قرار نیست هر استعداد به شغل تبدیل بشه، هر علاقه به پروژه، و هر رؤیا به واقعیت. انسان با تمام امکان‌هاش زندگی نمی‌کنه؛ با انتخاب‌هایی زندگی می‌کنه که از بین اون امکان‌ها انجام می‌ده.

سخت ترین کار ممکن
همچیزو میخوام امتحان کنم😩

موجودی حسابمم مثل باتری گوشیم زود به زود خالی میشه و چیزی نگه نمی‌داره

هر بار که نیاز واقعی‌ت رو نادیده می‌گیری تا دیگران راضی باشن، یه ترَک کوچیک توی رابطه‌ات با خودت می‌افته. این ترک‌ها اولش نامرئی‌ان، ولی به مرور، اعتمادت به خودت رو می‌شکنن و تبدیل به بحران هویتی می‌شن.

ترسناک تر از روبرو شدن با یه آدم بد توی زندگی، توی آیینه باهاش روبرو شدنه.

آدمی که به خودش اجازه می‌ده تلاش‌های نامرئی آدم‌ها برای ادامه دادن و وصل بودن به زندگی رو مسخره کنه یا بی‌ارزش جلوه بده، احتمالاً آدمیه که از خودش خشمگینه، اما نمی‌تونه با ریشه‌ی این خشم مستقیماً روبرو بشه. پس رو می‌آره به تخریب دیگران.