بدی باهوش بودن(بیش‌فعالی مغز adhd) اینه که، ضمیر ناخودآگاهت خودت و تراپیستت رو outsmart میکنه و بعد یه مدت میبینی که
ای بابا، باز برگشتم به الگو های قدیمیم که! فقط شکلشون عوض شده☺️

اینجاست که یکی داشته باشی که لگد بزنه و پرتت کنه وسط تغییر، و ببینی که هیچ خبری نیست و از پسش بر میای، خیلی بکار میاد👨‍🦯

ناناز بلاها خوش اومدین🫶

چقد همدرد داریم
اونایی که کارشون کمک به بقیه و ایگنور خودشونه بیاین یه کلاب بزنیم همدیگه رو به سمت جلو هل بدیم🙂‍↕️

ذهنی که دائماً به تحریک، تغییر و هیجان عادت کرده، ممکنه آرامش رو با پوچی اشتباه بگیره.

تازگیا نمی‌دونم پولم کجا میره، ولی امیدوارم بهش خوش بگذره.

تکرار رفتارهایی که میدونیم اشتباهه!

چرا رفتارهایی که میدونیم اشتباه هست رو مجدد تکرار میکنیم؟
چگونه هر بار توی تله تعارف و رایگان کار کردن نیفتیم؟

زمان 8:35 دقیقه

کانال تلگرام
کانال بله

بخواب لعنتی

آدم گاهی به جای حل‌کردن مسئله، هویت خودش رو با اون مسئله یکی می‌کنه. نمی‌گه «من با اضطرابم درگیرم»؛ می‌گه «من آدم مضطربی‌ام». نمی‌گه «توی این رابطه مشکل دارم»؛ می‌گه «من تو رابطه آدم بدشانسی‌ام». وقتی مشکل تبدیل به هویت می‌شه، رهایی ازش دیگه شبیه حل مسئله نیست؛ شبیه از دست‌ دادن بخشی از خودته.

یکی از هزینه‌های پنهان کمال‌گرایی این است که معیار ارزشمندی را آن‌قدر بالا می‌برد که بسیاری از موفقیت‌های واقعی دیگر به چشم نمی‌آیند.

فردِ کمال‌گرا اغلب پیشرفت را نه با فاصله‌ای که طی کرده، بلکه با فاصله‌ای که تا نسخه‌ی ایده‌آل ذهنش باقی مانده می‌سنجد. به همین دلیل ممکن است در حال بهتر شدن باشد، اما احساس کند هیچ اتفاقی نیفتاده است.

تجربه‌ی بالینی بارها نشان داده که تغییر پایدار، محصول تلاش‌های بی‌نقص نیست؛ محصول تکرارِ رفتارهایی است که شاید کامل نباشند، اما به اندازه‌ی کافی خوب‌اند به نحوی که بتوان آن‌ها را ادامه داد. بسیاری از بهبودهای مهم زندگی، نه در نقطه‌ی کمال، بلکه در جایی رخ می‌دهند که فرد می‌پذیرد «خوبِ کافی» نیز می‌تواند ارزشمند، مؤثر و حتی دگرگون‌کننده باشد.



-ریحانه مقدم فلاح | روان‌درمانگر بالینی