ما نمی‌تونیم همه‌چیز رو تغییر بدیم. اما می‌تونیم انتخاب کنیم با چیزی‌که نمی‌تونیم تغییرش بدیم، چه رابطه‌ای داشته باشیم.

آدم‌ها گاهی برای داشتن یک رابطه، خودشون رو بیش از حد قابل‌تحمل می‌کنن. کمتر می‌خوان، کمتر اعتراض می‌کنن، کمتر سؤال می‌پرسن، کمتر از نیازهاشون حرف می‌زنن. بعد یک روز متوجه می‌شن رابطه‌ای که برای حفظش، خودشون رو حذف کردن، دیگه جایی برای خودِ واقعی‌شون نداره.

چرا رها کردن مهمه اصلا؟

سازنده Slack (که یه اپلیکیشن پیام رسان سازمانی مهم و موفقه) قبلش یه بازی داشت و به خاطر مدل درآمدی نادرست سودده نشد، ایشون تصمیم گرفت بازی رو خاموش کنه و بره سراغ پروژه بعدی، در حالی که بازی کلی طرفدار داشت.
اگر خاموش نمی‌کرد و همچنان وقت روش می‌گذاشت، پول خیلی زیادی که به خاطر Slack گیرش اومد رو از دست می‌داد. :))

هزینه رها نکردن یه چیز، هزینه همه چیزاییه که می‌تونستیم به جاش داشته باشیم و نداریم.
مثلا هزینه رها نکردن یه پارنتر بد، تجربه کردن یه رابطه خوبه که اون بیرون می‌تونه برامون باشه.

یعنی واقعا این حجم از خستگی و فشار لازمه؟
بدو درس بخون.
بدو کار کن.
بدو پول بیشتر در بیار.
بدو ورزش کن.
بدو سالم زندگی کن.
بدو روابطتو حفظ کن.
بدو از ترند جا نمون.
بدو...
اخه چرا؟ آزادی ادمیزاد کجای این نقشه راه از پیش تعیین شدست؟

1. شما در نقطه ای سیاره زمین و برحه ای از زمان زندگی میکنی که همچی بهم ریخته و نمیشه کاریش هم کرد
2. ذات آدمیزاد همینه. بجز بحث ترند، آدمی که بیکار بمونه و مشغول کاری نباشه، مغزش شروع میکنه به چرت و پرت بافتن و خودخوری و تهوم زدن و مریض شدن، متاسفانه مدل انسان برای عمر مفید و سالم و طولانی همینه

در نهایت هم، اینکه با کار سرویس بشی یا کاری نکنی و سلامت روان از دست بدی، جزو ازادی اختیار ها در میاد🌚

همینجوری داشتم اینو که از تو یوتوب پیدا کرده بودمو بررسی میکردم
گفتم بزا ببینم الان چند در میاد
ناقابل 95 میل 🥰 چقدر بدبخت داریم میشیم روز به روز
https://www.sotsu.com/products/flipaction-touch-14?variant=46062271922402

خلاقیت رو از بگایی یاد بگیرید
هر روز تکرار میشه ولی هیچوقت تکراری نمیشه

هرترم دارم واحد کمتر برمیدارم
و هر ترم شهریه‌ش از ترم پیش بیشتر میشه :)

قرار نیست همه‌ی سوءتفاهم‌ها رو برطرف کنی. ممکنه کسی تو رو اشتباه بفهمه، و هیچ توضیحی هم نظرش رو عوض نکنه. توانایی تحملِ بد فهمیده شدن، یکی از شکل‌های مهمِ بلوغه. همه‌ی حقیقت‌های تو، نیازمند تأیید دیگران نیست.

بعضی زخم‌ها وقتی دردناک‌تر می‌شن، که مدام سعی کنیم ثابت کنیم دیگه درد ندارن. گاهی لازمه اعتراف کنی: هنوز ناراحتم. هنوز دلتنگم. هنوز عصبانی‌ام. پذیرش درد، بزرگترش نمی‌کنه؛ اما انکارش می‌تونه اون رو پنهان‌تر و موندگارتر کنه.

هه هه اصنم درد نداشت

آدم گاهی فکر می‌کنه یک سری چیزها باشن بهتره، اگر به اون چیز برسه آرامشش بیشتره، یا اینکه این کمبود زندگیشه اگر این کامل درست بشه دیگه تمومه.
تا اینکه می‌رسه به اون چیز، تجربش می‌کنه میبینه که، نه...
نه بابا... این اصلا ماله من نیست، اصلا تو قالب شخصیتی و تحملی من جا نمیشه و چه خیال خامی بوده خواستنش.
اما خب مشکل اینه که تا تجربه نشه، تا اون حس عدم تعلقِ رو تجربه نکنی هرروز غصه‌ی اون نداشتنه رو میخوری و این روال زندگیه.

ایرانی بختتو...

احساسی که به واقعیت اخیر این روزها دارم بیچارگیه.
اما خب بیچارگی همیشه حاصل انتخاب‌های بد نیست. گاهی آدم تمام انتخاب‌های معقولش رو کرده و باز هم به جایی رسیده که چیزی جز دووم آوردن براش نمونده؛ و این اذیتم می‌کنه (نباید بکنه) که واقعیت، همیشه به اندازه‌ی اراده‌ی ما قابل تغییر و کنترل نیست و شاید یکی از دشوارترین چیزهایی که باید درباره‌ی زندگی پذیرفت همین باشه.