دوستان دارم میمیرم و نمیتونم هیچ کاریو شروع کنم 🥰

مقایسه، معمولاً با یک تصویر ناقص از زندگی دیگران انجام می‌شه. ما تکه‌ای کوچک از زندگی دیگری رو می‌بینیم و بعد تمام زندگی خودمون رو با اون تصویر موقتی مقایسه می‌کنیم.

از تاکسی امروز: «برای ارتباط با کسی که انگلیسی هیچی بلد نیست، نباید سطح حرف زدنتو بالا ببری»

دیگه انیمه هم نجات دهنده نیست...

https://castbox.fm/vb/976527971

تروما  فقط یک زخم نیست که ریشه‌اش تو گذشته ی ما باشه، یعنی داستان به همینجا ختم نمیشه. بلکه اثرش می‌تونه وارد انتخاب‌ها، رابطه‌ها و حتی رویاهای امروز ما بشه. چیزی که یک روز برای محافظت از ما ساخته شده، کم‌کم دنیامون رو کوچیک‌تر می‌کنه؛ بعضی مسیرها رو خطرناک نشون میده، بعضی خواسته‌ها رو غیرممکن و بعضی رویاها رو قبل از شکل‌گرفتن حذف می‌کنه. برای همین گاهی فکر می‌کنیم چیزی رو نمی‌خوایم، درحالی‌که شاید فقط از درد رسیدن به اون می‌ترسیم. تو اپیزود دوم این فصل، از عقده‌هایی حرف می‌زنیم که «معمار رویاهای ما» می‌شن؛ از زخم‌هایی که بعضی‌هاشون حتی متعلق به خود ما نیستن و نسل‌به‌نسل منتقل شدند، و از مسیری که با شناخت و درمانشون می‌تونیم دوباره به‌جای انتخاب‌های امن، به سمت انتخاب‌های واقعی خودمون حرکت کنیم

مهمان: سهیل رضایی/ کاور آرت: شکیبا پیامنی/ تهیه کننده و مجری: امیرعلی ق/ ویرایشگر صوتی: رامین وطن نیا/ موسیقی: کاوه صالحی

https://castbox.fm/vb/979891038
تروما می‌تونه ظرفیت گفت‌وگو، تاب‌آوری، خلاقیت، کیفیتِ روابط و حتی سلامت بدن ما رو تحت‌تأثیرِ خودش قرار بده و ما در مقابل، گاهی برای فرار از این زخم‌ها، به موفقیت، پول، کار افراطی، کنترل یا حتی تأیید دیگران پناه می‌بریم؛ راه‌هایی که شاید موقتاً حالمون رو بهتر کنن، اما لزوماً درمان نیستن.
درمان قرار نیست زخممون رو پاک کنه؛ قراره کاری کنه تا اون زخم، دیگه فرمانده ی زندگی ما نباشه. این اپیزود در مورد همین فرارهای بی‌حاصله؛ فرارهایی که درد رو از بین نمی‌برن، فقط مواجهه با اون رو عقب می‌اندازن.

مهمان: سهیل رضایی/ کاور آرت: شکیبا پیامنی/ تهیه کننده و مجری: امیرعلی 

پیشنهاد میکنم این اپیزودارو گوش کنین

تروما فقط گیر کردن در گذشته نیست، بلکه سرحال نبود امروز و ترس از آینده هم هست

به ظاهر میگیم دیگه ۵۰ میل پولی نیست، ولی همون ۵۰ میل هم راحت به دست نمیاد.
فقط پول بی‌ارزش نشده، زحمت ما هم بی‌ارزش تر شده.

تروما عقده میسازه
عقده ها معمار رویاهای ما میشن:

به رابطه فکر نکنی ها! به پیشرفت فکر نکنی ها! از کامفورت زونت بیرون نیای ها! اینکارارو بکنی ما احساس نا امنی میکنیم ها! رویا پردازی نکنی ها

رویایی که بهش فکر کنی، نرسی خودش درد آوری جدیده، برای همینه که خودتو از رویا خلاص میکنی و دیگه درد هم نداری... و رویایی هم نداری...

چیزی که فکر می‌کردی خودت انتخاب کردی، در واقع فقط آشناترین گزینه‌ برای ذهنت بوده. خیلی موقع‌ها تصور می‌کنیم داریم آگاهانه تصمیم می‌گیریم، در حالی که الگوهای ذهنی ناهشیارمون دارن برامون انتخاب می‌کنن.

آدم‌ها اغلب می‌خوان تغییر کنن، اما نمی‌خوان چیزی که هستن رو رها کنن. تعارض اصلی همین‌جاست: بخشی از فرد می‌خواد تغییر کنه و بخش دیگرش دوست نداره چیزی عوض بشه.