نکته خیلی قشنگ‌شم اینه که کلان یا راهنمایی رانندگی هم اونور خیابون وایساده :)

@whatsmusicbot | info

شاید تلخ‌ترین اثر گرونی اینه که آدم قبل از خریدنِ هر چیزی، مجبور می‌شه ارزشِ خواستنِ خودش رو هم حساب کنه.

من که حاضر نیستم بخوابم، چون بعد از کار به اندازه کافی برای خودم وقت نذاشتم

گاهی وقتی آدم خیلی خسته‌ست، دنیا هم واقعاً تیره‌تر به نظر می‌رسه. ارزیابی ما از زندگی فقط محصول اتفاق‌های بیرونی نیست؛ وضعیت فیزیولوژیک و روانی ما هم روی برداشت‌مون از همون اتفاق‌ها اثر می‌ذاره. یک روز بد می‌تونه واقعاً شبیه یک زندگی بد به نظر برسه.

یادتون نره
خیلی مواقع هم محیطی که توشین تاثیر بسزایی میذاره توی ارزیابیتون
معلومه جایی که همش تحت قضاوت یا اضطرابین نتونین امید و آینده روشنی ببینین
دیدن آدم های جدید یا جابجا شدن کمک میکنه این ورودی ها و تشخیصای ذهن یکم بالانس بشن

چطور استراحت کنیم که burn out نشیم؟

https://www.youtube.com/watch?v=b3qpE0Gl504

مغز برای اینکه سریع تصمیم بگیره و در انرژی صرفه‌جویی کنه، از میانبُرهای ذهنی استفاده می‌کنه. مشکل کجاست؟ اونجا که میانبر، جای واقعیت رو می‌گیره. مثلاً چون یک بار کسی به ما آسیب زده، ذهن ممکنه از این تجربه، یک قانون کلی بسازه: آدم‌ها قابل اعتماد نیستن. جملاتی مثل «همه‌ی زن‌ها اینجوری‌ان» یا «همه‌ی مرد‌ها اونجوری‌ان» هم عموماً حاصل همین خطای ذهنیه.

هرچقدر دیرتر شروع کنی، مجبوری وزنه‌ی سنگین تری رو بلند کنی.

چرا احساس ناکافی بودن می‌کنی عزیزِ من؟ تو توی مسیری تلوتلو خوردی که از هر قدمش مثل چی می‌ترسیدی. ولی واینستادی، جا نزدی، برنگشتی خونه.

تعاملات اجتماعی، حتی وقتی خوشایند باشه، انرژی می‌بره؛ چون باید تا حدودی خودتو با انتظارات دیگران تنظیم کنی. اما در تنهایی، نیازی به مراقبت از تصویرِ خودت جلوی دیگران نداری. وقتی کسی می‌گه "باتری اجتماعی بودنم تموم شده"، دقیقا همین حس رو داره توصیف می‌کنه.

آدم ممکنه یک نفر رو خیلی خوب بشناسه، ولی در یک موقعیت خاص اصلاً نتونه رفتارش رو پیش‌بینی کنه؛ چون شناخت کلی آدم‌ها به معنی شناختن تمام جنبه‌ها و حالات نیست. آدم‌ها در شرایط فشار، فقدان، ترس یا قدرت، می‌تونن رفتارهایی نشون بدن که حتی خودشون رو هم غافلگیر می‌کنه.