‍ ‌‌‌‌‌ 

در میان
بود و نبودت
احساسم محیاے
مهرِ خیالت میشود
قامت سپید شعرم
سیاہ پوش میشود
امشب خدا را
بے خواب میڪنم
شب را میشڪنم
امشب
ذڪر میشوم
تو را میشمارم
بہ تسبیح داشتنت
امشب
سر تا پا
نماز میشوم
قنوتش را پُر
از نام تو
میڪنم
چہ خیال باطلے
چنان محو تو
میشوم ڪہ نماز
خواستنت قضا میشود
قضاے آن باشد
براے فردایے
ڪہ خواهد آمد

سیامڪ..

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═


‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌

با سوز سرمای بدی در استخوان امشب
بر سینه دارم ازدحام کوره ای از تب

تیک تاک ساعت مثل پُتکی بر سر و مغزم
آهنگ دردآورتری را می زند هر دم

کل اتاقم را هوای بی کسی دارم
پیمانه های خالیِ دلواپسی دارم

لعنت به شب های سیاه بعد از آن رفتن
لعنت به بیداری و بی آغوشِ تو خفتن

از گریه های بی صدایم درد می بارد
گلبوته های زخم را بر گونه می کارد

اصلا نمی خواهم سر سوزن شود درمان
دردی که بعد از تو شده در سینه ام پنهان

لعنت به دنیایی که دارم بی تو می بینم
در هر نفس از دامنش یک درد می چینم

شب تا سحر از خاطراتی کهنه می سوزم
رنج نبودت را به پای شعر می دوزم

من ماندم و یک جسم بیمار و دلی پرخون
می پیچم از خود لای چرخ زخمِ این گردون

بر منجلاب بی کسی هر شب گلاویزم
می خواهم از هذیان تلخ بی تو بگریزم

از بغض مانده در گلوی خسته لبریزم
در حسرت یک روز بارانیِ پاییزم

در حسرت آرامشی هرچند هم کوتاه
بی تابِ یک ساعت نشستن رو به رویت آه

تا با تو تهران را بپیچم یک شب از اینجا
یا هر کجا باران ببارد سرکنیم آنجا

من باشم و یک اتفاق خوب یعنی تو
همراه و پایه ، یار شهرآشوب یعنی تو

باطل کنی قانونِ تنهاییِ ممتد را
با مشت شادی بشکنی دیوار این سد را

سرریز گردد صورتم از نم نم باران
تا انفجار خنده های کودکی هامان

با یک لباس خیس از باران پاییزی
در کافه با فنجان قهوه چشمک ریزی؛

از لحظه های خوبمان شعری تر و تازه
بنویسمت در قالبی خارج از اندازه

آواز بغض چاووشی هم با تو همراه است
تو شعر میخوانی دلم را میبری دربست

بعد از کمی دست مرا میگیری از آنجا
در جاده ای بی انتها با سرعتی بالا

آهنگ بالا بوق های ممتد از شادی
با جیغ ها و خنده ها و ...زوزهٔ بادی؛

من غرق رویاهای با تو میشوم هرشب
هستی کنارم باز هم از شدت این تب

با رعد و برقی می پرم از خواب شیرینم
با ضربه ی باران به روی شیشه میبینم؛

کز کرده پشت شیشه گنجشکی و میلرزد
مانند من تنهاست از این حال می ترسد

انگار جفتش را از او دزدیده اند اینک
پشت و پناه او شده گلدانی از پیچک

حالا من و او همدم شبهای هم هستیم
با شعرِ من آوازِ او شب تا سحرمستیم

بر زخمهای خود طبیبیم عشق یعنی این
با عطر"پونه" باقی این دردها ، تسکین

افسانه_احمدی_پونه..

با سوز سرمای بدی در استخوان امشب
بر سینه دارم ازدحام کوره ای از تب

تیک تاک ساعت مثل پُتکی بر سر و مغزم
آهنگ دردآورتری را می زند هر دم

کل اتاقم را هوای بی کسی دارم
پیمانه های خالیِ دلواپسی دارم

لعنت به شب های سیاه بعد از آن رفتن
لعنت به بیداری و بی آغوشِ تو خفتن

از گریه های بی صدایم درد می بارد
گلبوته های زخم را بر گونه می کارد

اصلا نمی خواهم سر سوزن شود درمان
دردی که بعد از تو شده در سینه ام پنهان

لعنت به دنیایی که دارم بی تو می بینم
در هر نفس از دامنش یک درد می چینم

شب تا سحر از خاطراتی کهنه می سوزم
رنج نبودت را به پای شعر می دوزم

من ماندم و یک جسم بیمار و دلی پرخون
می پیچم از خود لای چرخ زخمِ این گردون

بر منجلاب بی کسی هر شب گلاویزم
می خواهم از هذیان تلخ بی تو بگریزم

از بغض مانده در گلوی خسته لبریزم
در حسرت یک روز بارانیِ پاییزم

در حسرت آرامشی هرچند هم کوتاه
بی تابِ یک ساعت نشستن رو به رویت آه

تا با تو تهران را بپیچم یک شب از اینجا
یا هر کجا باران ببارد سرکنیم آنجا

من باشم و یک اتفاق خوب یعنی تو
همراه و پایه ، یار شهرآشوب یعنی تو

باطل کنی قانونِ تنهاییِ ممتد را
با مشت شادی بشکنی دیوار این سد را

سرریز گردد صورتم از نم نم باران
تا انفجار خنده های کودکی هامان

با یک لباس خیس از باران پاییزی
در کافه با فنجان قهوه چشمک ریزی؛

از لحظه های خوبمان شعری تر و تازه
بنویسمت در قالبی خارج از اندازه

آواز بغض چاووشی هم با تو همراه است
تو شعر میخوانی دلم را میبری دربست

بعد از کمی دست مرا میگیری از آنجا
در جاده ای بی انتها با سرعتی بالا

آهنگ بالا بوق های ممتد از شادی
با جیغ ها و خنده ها و ...زوزهٔ بادی؛

من غرق رویاهای با تو میشوم هرشب
هستی کنارم باز هم از شدت این تب

با رعد و برقی می پرم از خواب شیرینم
با ضربه ی باران به روی شیشه میبینم؛

کز کرده پشت شیشه گنجشکی و میلرزد
مانند من تنهاست از این حال می ترسد

انگار جفتش را از او دزدیده اند اینک
پشت و پناه او شده گلدانی از پیچک

حالا من و او همدم شبهای هم هستیم
با شعرِ من آوازِ او شب تا سحرمستیم

بر زخمهای خود طبیبیم عشق یعنی این
با عطر"پونه" باقی این دردها ، تسکین

افسانه_احمدی_پونه..

‍ ‌‌‌‌‌

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═


‎‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌

نه استعاره های من ؛؛؛
نه در ردیف و قافیه
بیان نشد بگویمت ؛؛؛
دلم مذاب و هاویه

طبیب گویدم تبت ؛؛؛
ندانم از برای چیست
چه گویمت طبیب درد ؛؛؛
نجستمش به بادیه

رها گذارم ای طبیب ؛؛؛
بسوزم از غم فراق
وصال نی مقدرم ؛؛؛
نه در کنون نه آتیه

تیشه به بیستون زدم ؛؛؛
به خارها دواندم
نخواست تا ببینمش ؛؛؛
نه ساعتی...نه ثانیه

غزل سروده ام مگر ؛؛؛
بشوید این تب فراق
چه آتشیست در فراق ؛؛؛
گداختم به زاویه


سیدمحمداتکالی..

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

حیرت ِهرکس در این عالم ، به قدر ِ بینش است
هرکه بیناتر در این هنگامه ، حیران بیشتر

صائب ..



نورِ جانان گر نمی بینی ؛ خطا در چشمِ توست
چشمِ سر دنیا ببیند چشمِ جان ؛ آن بیشتر



سیدمحمداتکالی..

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

به خلوت جوشم و شعرت سر آمد
دوباره قافیه از دل بر آمد

نوشتم شعر را... تا گردم آرام
زچشمانم چرا شعری تر آمد

دوباره خیس شد دفتر ز اشکم
قلم خشک است جوهر کمتر آمد

نوشتم از فراقت بار دیگر
دلم لرزید و از بد بدتر آمد

دوباره شعرِ رسوایست دانم
شهاب واژه ها چون اخگر آمد

غم جان سوز را آخر چگونه
نویسم جان من...جانم در آمد

غزل در سینه مانَد جان دلبر
چه خوش باشد سُرایَم دلبر آمد

شب است و تیر و ترکش بر وجودم
شمارش های غم... با اختر آمد

چه زخمی میزند ماهت دگر بار
نه یک باره که صدها دیگر آمد

خیالاتت دوباره.....کُشت ما را
برای کشتنم....افسونگر آمد

دوباره چشم و ابروی سیاهت
نه با ناوک... هزاران خنجر آمد

تو هر شب میزنی بر سینه ام تیر
چرا خنجر بسویِ حنجر آمد

بکش جانا بکش هر روز هر شب
که شعر عشق بر ما بهتر آمد

بتازان بر تنم آن توسن عشق
(سما) را خوشتر از خوش..خوشتر آمد



سیدمحمداتکالی....

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

در فصل پاییز و خزان آشوب میگردم
از برگ ریز توامان آشوب میگردم

در کوچه های خلوت و هردم چرایی ها
از فکرهای ناتوان آشوب میگردم

در راه من آتش فتاده راه سوزان است
در راه چون آتش فشان آشوب میگردم

راهی که من را میبرد راهی غم انگیز است
در راه های بی نشان آشوب میگردم

در راه میپرسم ز خود آخر چرا پاییز !؟
من در چنین و آنچنان آشوب میگردم

من شرم سار از برگها زیر قدم هایم
از برگهای رفته جان آشوب میگردم

گر در مسیرم عابری با گل ببینم من
از دار گل... با روبان آشوب میگردم

من از خیالاتی شدن بس واهمه دارم
چون بلبلی بی آشیان آشوب میگردم

من از غروب و روزهای سرد میترسم
چون کودک بی خانمان آشوب میگردم

از پالتو پوشیدنم...از جیبهای آن
وقتی نباشد دست آن آشوب میگردم

از آسمان ابری و... فوج کلاغانش
از قار قار بی امان آشوب میگردم

در بین این آشوبها امید باران است
وقتی نبارد آسمان آشوب میگردم

وقتی ببارد آسمان من اشک میریزم
گر ساعتم گوید زمان آشوب میگردم

من دوست دارم گریه را اما نه در پاییز
چون نیست با من مهربان آشوب میگردم

باید که با اجبار من ساکت شوم اما
از گریه های بی زبان آشوب میگردم

فریاد را باخود به باغی خشک آوردم
از خواب باغ و باغبان آشوب میگردم

در باغ هم در ترس‌های مبهمی غرقم
از واق واق این سگان آشوب میگردم


سیدمحمداتکالی..

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

عروسک جون فداتشم تو هم قلبت شکسته ... 🥀


❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

گونه هاي تر من،

دست پر از مهر کسي را حس کرد!

سر من ناز و نوازشها ديد!

يک نفر نام مرا زيبا برد!

و به اندازه ي قلبم،

دل او نيز تپيد..!

شب سرديست و من با دل سرد به خودم ميگويم:

خبري نيست بخواب

باز هم خواب محبت ديدي...
حمید مصدق....

❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

اگه بلد نیستی خودتو آروم کنی
نُت های موسیقی
این کار رو به آسونی برات انجام میدن


❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

ما براے عیب‌هاے دیگران
قاضی‌هاے دقیق
و براے عیب‌هاے خودمان
وڪیل مدافعانے چشم پوش هستیم


❤️‍🩹❤️‍🔥💔

╭┅═ঊঈ🌿🕊🌿ঊঈ═┅╮
@avayneyhttps
╰┅═ঊঈ✨✨ঊঈ═

رفاقت با خدا خیلی قشنگه حتی اگه ازت بی‌معرفتی ببینه بازم دوست داره....

شب بخیر...


🧚‍♂♥️🧚‍♂

••●❥JOiN👇🏻
🆔 @avayneyhttps